entre la noche

Modista del Corazon

2009-02-01T01:59:00.000-08:00

Chapter 26
Kinakabahan si Elo sa pagkakatayo malapit sa altar. Ilang ulit na rin n’yang tiningnan si Father Ruel. Lagi namang tinatanguan lamang s’ya ng pari.
Dumating na rin sa wakas ang hinihintay ni Elo. Lumakad na itong papalapit sa kanya.
Tinaas ni Elo ang belo. “Akala ko hindi ka makakarating.”
Ngumiti si Trina. “Ikaw ang nale-late, hindi ako.”
Pagkatapos ng kasal, dumiretso sina Elo at Trina sa libingan ni Diana.
“Sinuot ko ang traje de bodang tinahi mo, tulad ng bilin mo,” sabi ni Trina, “hindi ko pinadagdagan ng mga perlas.”
“Tulad ng sabi mo, sa huli kami pa rin,”sabi ni Elo habang inilalapag ang dalang bulaklak sa puntod ni Diana.
Naglakad silang palayo sa puntod ni Diana. Nakaakbay si Elo sa babaeng tunay n’yang mahal, suot nito ang traje de bodang dala ang pagmamahal para sa kanya ng tanging babaeng humabi sa puso n’ya ng katotohanang iba ang awa sa pagmamahal, iba ang kaibigan sa tunay na tinitibok ng kanyang puso.

W A K A S

Modista del Corazon

2009-02-01T01:57:00.000-08:00

Chapter 25
Naalimpungatan mula sa pagkakaidlip si Elo. Napabalikwas s’ya dahil wala na sa tabi n’ya si Diana. Nakita n’yang nasa may makina si Diana, hawak ang wedding gown.
“Nananahi lang ako,” mahinang sabi ni Diana.
Tumayo si Elo at nilapitan si Diana. “H’wag ka nang manahi. Matulog ka na. Tinanggal mo na naman ang dextrose mo.”
Nakita ni Elo ang pagpupumilit ni Dianang mahawakan ang perlas sa tamang lugar nito sa laylayan ng wedding gown. Muli’t muli’y nabibitawan ni Diana ang perlas at muli’t muli’y kumukuha na lamang ito ng panibagong perlas. Dumudulas na rin ang karayom mula sa mga kamay ni Diana. Ilang ulit n’ya ring pinagpilitang itusok ito sa wedding gown nguni’t sa tuwina’y dumudulas lamang ito.
Hinawakan ni Elo ang kamay ni Diana. “Tama na,” ang sabi n’ya.
“Malapit na ang kasal.”
Inilayo ni Elo ang wedding gown kay Diana. “Hindi naman ‘to ang susuotin mo.”
“Pero ‘yon ang pangako ko.”
Niyakap ni Elo si Diana. “Tigilan mo na Diana, utang na loob. Tama na.”
Inakay ni Elo si Dianang pabalik sa kama. Inihiga n’yang muli ito. Inaayos n’ya ang dextrose ni Diana nang muling magsalita ito.
“H’wag,” sabi ni Diana. “Sayang lang ang dextrose. Hindi ko na rin ‘yan magagamit.”
Humiga sa tabi ni Diana si Elo. “Matulog ka na,” masuyong sabi n’ya.
“Ayokong matulog. Kung makaidlip ako, gisingin mo ako. Gusto kong lasapin ang bawat segundong ilalagi ko pa sa mundo.”
Hinagkan ni Elo si Diana sa noo.
“Gusto kong lasapin, Elo,” patuloy ni Diana, “ang bawat sandaling makakapiling pa kita.”
“Bukas na bukas din, magpapakasal tayo.”
“Yakapin mo ako.”
Niyakap ni Elo si Diana. Nadrama ni Elo ang paghabol ng hininga ni Diana.
“Halikan mo ako.”
Hinalikan ni Elo ang mga labi ni Diana.
“Sabihin mong mahal mo ako.”
“Mahal kita.”
Matagal na tinitigan ni Diana ang mga mata ni Elo. Ngumiti ito.
“Salamat.”
“Mahal kita, tandaan mo ‘yan.”
“’Yan ang babaunin ko sa kabilang-buhay.”
At tuluyang pumikit si Diana.

Modista del Corazon

2009-02-01T01:56:00.001-08:00

Chapter 24
Pinalabas na ng hospital si Diana. Naro’n sina Elo, Dino, Maloy, at Ron-Ron, nagtutulungang maiuwing muli si Diana sa kanilang bahay. Hindi magawang tingnan ni Aling Desta ang anak, nagkulong na lamang s’ya sa kanyang kwarto at nagdasal. Multong bumabagabag sa kanya ang tinig ng doktor. “Iuwi n’yo na lang po s’ya,” sabi nito, “wala na po talaga kaming magagawa. Sa bahay n’yo na lang n’ya hintayin ang oras n’ya.”
Malungkot na nagkumpulan sa labas sina Dino, Maloy, Ron-Ron. Hindi na napigilan pa ni Dino ang maiyak. “Kaka-approve lang ng application ko sa New Zealand.”
Inupo s’ya nina Maloy at Ron-Ron sa bangkong nasa tabi lamang ng pintuan ng bahay nila. Naupo na rin ang dalawa.
Napatungo si Maloy, pilit tinatago ang namumuong luha sa kanyang mga mata. “Napakahilig kong tuksuhin ang Ate mo noon. Pero nu’ng ma-deport ang Kuya ko dahil napagbintangang nagnakaw, s’ya ang unang tumulong sa amin.”
Napatingin si Dino kay Maloy. “Hindi n’ya kinukwento ‘yon,” patuloy ni Maloy, “at ayaw n’ya ring sabihin pa namin ni Nanay sa iba. Inabutan n’ya ng pera ang Nanay. Malaki raw ang kinita n’ya dahil tatlong kasal ang pinagtahian n’ya. Sabi n’ya pag-aralin daw ako ng Nanay para makabawi muli kami.”
Tuluyang napaiyak si Maloy. “’Yun ang ginamit ko nu’ng papasok ako sa Navy. Kung hindi ako nakapag-Navy, baka hindi ko nakilala ang napangasawa ko. Baka hindi ako naging maligaya.”
Nagsindi ng sigarilyo si Ron-Ron. Dinukot n’ya ang kanyang wallet, naglabas ng pera at inabot ang kamay ni Dino. Inilagay n’ya ang pera sa kamay ni Dino.
“Hindi ‘to abuloy,” sabi ni Ron-Ron. “Kabayaran ‘to, para sa lahat ng pagkakataong pinagtatahi ako ng Ate mo ng libre para may magamit akong magandang damit nu’ng nagsisimula pa lang akong mag-med rep.”
Ikinuyom ni Ron-Ron ang kamay ni Dino. “Gamitin mo,” sabi pa nito. “Tuparin mo ang mga pangarap ng Ate mo. Gusto n’ya ring maging nars, alam mo ba? Doktor pa nga ata e.”
Yumakap si Dino kay Ron-Ron at yumakap din s’ya kay Maloy. Ilang sandali pa’y nagpaalam na si Maloy at si Ron-Ron. Pumasok ng bahay si Dino. Nakita n’yang magkatabing nakahiga sina Diana at Elo. Nakapikit si Diana. Tiningnan ni Elo si Dino. Tumango si Dino kay Elo at tinungo n’ya ang kwarto ni Diana.
Noon lamang muling napansin ni Dino kung ga’no kaliit ang kwarto ni Diana. Halos hindi pa magkasya ang magkakatabing kama, mesita, maliit na tokador, at maliit na aparador dito.
Umupo si Dino sa kama ni Diana. Dati-rati’y labis na kinatutuwa ni Dino ang pagpayag ni Dianang ibigay na lamang kay Dino ang higit na malaking kwarto. Ngayo’y nakokonsensya si Dino. “Lahat na lang,” naisip n’ya, “binibigay ni Ate sa akin.”
Natuon ang mga mata ni Dino sa mesitang nasa tabi ng kama. Sa mesitang ‘yon lagi n’yang dinudukutan ng inipong pera si Diana nu’ng maliliit pa sila. Minsa’y nahuli s’ya nitong kinukuha ang baryang nasa alkansyang nakapatong sa mesita. Natakot si Dino no’n, natakot s’yang isumbong ni Diana sa kanilang ina dahil ang laging sinasabi ng kanilang ina sa kanila’y, “Di bale nang mahirap tayo, h’wag lang kayong magnanakaw. ‘Pag nahuli ko kayong nagnakaw, puputulin ko ang kamay n’yo.”
Nahulog ni Dino ang alkansya ni Diana dala ng gulat at takot. Pinulot ni Diana ang alkansya at isa-isang inihulog muli dito ang mga baryang nalaglag din. Nu’ng maihulog na ni Diana ang kahuli-hulihang barya sa alkansya, tiningnan n’ya si Dino. Inabot n’ya kay Dino ang alkansya.
“Magsabi ka lang,” halos pabulong na wika ni Diana, “ang lahat, ibibigay ko rin naman sa ‘yo e.”
Ipinatong ni Dino sa mesita ang perang binigay ni Ron-Ron. Binuksan n’ya ang drawer ni Diana. Nakita n’ya ang mga larawan nila nu’ng bata pa lamang sila. Lumaking ayaw magpalitrato si Diana. “Nakakahiya,” ang laging sinasabi nito, “’pag me nakakita sa picture sasabihin na namang ang taba-taba ko.”
Tiningnan ni Dino ang mga larawan. Ang isa’y nu’ng binyag pa lamang ni Diana. Naroon at ang kanilang namayapang tatay at masayang-masaya ang pagngiti habang karga si Diana. Napapagitnaan s’ya ni Aling Desta at ng ina nito.
Wala nang masyadong maalala pa si Dino tungkol sa kanilang tatay. Nakilala na lamang n’ya ito base sa mga kwento ni Aling Desta at ng kanilang lola. “Mabait, masayahin,” ang laging sinasabi ni Aling Desta. “Pasensyoso, masipag,” ang lagi namang sinasabi ng lola nila nu’ng nabubuhay pa ito.
Pitong taong gulang na si Dino nu’ng namatay ang kanyang lola. Nag-ulyanin ito at hindi na sila nakilalang lahat. Nu’ng araw na mamamatay na ito, sa mismong lugar kung saan ngayo’y nakaratay si Diana, naro’n din ang kanilang lola, sa tabi ng makinang panahi na ikinabuhay at ikinabubuhay pa rin nila.
Tinawag s’ya ng kanyang lola. “Asan si Diana?” ang tanong nito.
Saglit na nagulat din si Dino dahil naalala pa ng kanilang lola ang pangalan ni Diana gayong lagi na lang iba’t ibang pangalan ang itinatawag nito sa kanila. Lumabas si Dino at pinuntahan si Diana sa bahay nila Elo kung saan ito naglalaro.
Pagdating nila sa bahay nila, tinuro ng lola nila ang makinang panahi at tiningnan si Diana. “Pamana ko sa ‘yo,” sabi nga kanilang lola. “Ikaw na ang bahala sa kanya,” dugtong ng kanilang lola sabay turo kay Dino.
Tiningnan ni Dino ang likuran ng picture ng binyag ni Diana. Doo’y nakasulat ang petsa ng kamatayan ng kanilang ama at ang petsa ng kamatayan ng kanilang lola. Sa ilalim ng petsa ng kamatayan ng kanilang lola nakalagay ang mga salitang: kung kanino ko namana ang makinang panahi. At sa ilalim ng petsa ng kamatayan ng kanilang ama, nakasulat naman ang: Mahal na mahal ako ng Tatay.
Hindi napigilan ni Dino ang muling mapaluha. Tiningnan n’ya pa ang ibang larawan. Naro’n si Diana sa kanyang first communion, suot ang damit na itinahi ng kanilang ina at ang tela’y binili ni Father Ruel. Hindi na kita sa picture na dinugtungan lamang ni Aling Desta sa likuran ang damit. Kapos ang telang binili ni Father Ruel para kay Diana. Sa likod ng picture nakasulat naman: Thank you, Father Ruel, nakasuot din ako ng puting damit, parang sa ikakasal sa simbahan.
Nakita ni Dino si Diana sa 7th birthday nito. Maluwag ang ngiti habang inaakbayan ni Elo. Naalala ni Dinong s’ya ang dahilan kung bakit ayaw nang maghanda ni Diana sa tuwing sasapit ang kanyang kaarawan. “E di sa bertdey na lang ni Dino, para mas maraming handa. Pareho din namang bertdey ‘yun e.”
Ang huling larawan ay ang kuha ni Diana at ni Elo nu’ng graduation nila sa high school. Nakaakbay muli si Elo kay Diana nguni’t hindi ito sa camera nakatingin. May ibang nililingon ito habang si Diana nama’y nakangiting nakatingin kay Elo. Sa likod ng picture, nabasa ni Dino: Ang taong pinakamamahal ko.
Binalik ni Dino ang mga larawan sa drawer ng mesita. Nakita n’ya ang sarili sa salamin ng maliit na tokador. “Nahuli kitang nagsasayaw noon,” sabi ni Dino, “gustong-gusto mong mag-gown pero nahihiya ka sa katawan mo.”
Lumapit si Dino sa tokador. Napansin n’yang suklay at alcohol lamang ang nakapatong rito. “Kahit pulbos ayaw mong bumili para sa sarili mo,” nausal n’ya.
Binuksan n’ya ang isang drawer ng tokador. Nakita n’ya ro’n ang mga retasong ginagamit na pasador ni Diana, maayos sa pagkakatiklop. Binuksan ni Dino ang aparador ni Diana. Maayos ang pagkakalagay sa mga damit nito. Kinuha ni Dino ang isang blusa. “Ito ang suot mo sa JS Prom.”
“Para namang tuwalya sa laki,” ang naaalala n’yang nasabi n’ya nu’ng natapos na itong tahiin ng kanilang ina.
Dala ang blusa, umupong muli si Dino sa kama ni Diana. Niyakap n’ya ang blusa at muli, s’ya’y humagulgol.

Modista del Corazon

2009-02-01T01:54:00.000-08:00

Chapter 23
Pagkakita pa lamang ni Trina kay Diana’y hindi na nito napigilan ang pagpatak ng mga luha mula sa kanyang mga mata. “Sorry,” ang paulit-ulit nitong sinasabi.
Inabot ni Diana ang kamay ni Trina. “Ako nga ang dapat humingi ng tawad sa ‘yo. Hindi ko ginustong maudlot ang kasal n’yo.”
“Ikaw ang pinili n’ya.”
Ngumiti si Diana. Matagal silang nag-usap. Nagbilin si Diana na kay Dino na mamalagi sa labas ng kwarto n’ya sa ospital at h’wag magpapapasok ng kahit na sino.
“Ano ba’ng pinag-uusapan nila? Kanina pa ba sila,” magkahalong naiinip at nag-aalalang tanong ni Elo kay Dino habang nakatayo sila sa labas ng kwarto ni Diana sa ospital.
“Hindi ko rin alam, Kuya Elo,” sagot ni Dino. “Basta ang sabi lang ng Ate, h’wag magpapapasok ng kahit sino. Kahit ikaw pa raw.”
Matagal pa bago lumabas ng kwarto si Trina. Namumugto pa ang mga mata nito at nanginginig pa ang katawan. Yumakap si Trina kay Elo. Sa gitna ng paghikbi, nasabi n’yang, “Mahalin mo s’ya, utang na loob, love her.”
Kumalas si Trina sa pagkakayakap kay Elo at nagmamadaling umalis na ng hospital. Magkasunod na pumasok sa kwarto si Elo at si Dino. Nilapitan agad ni Elo si Diana at masuyong hinagod ang buhok nito.
“Ano’ng sinabi mo sa kanya?” tanong ni Elo.
“’Yung totoo.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:53:00.001-08:00

Chapter 22
Sinugod na sa ospital si Diana. Ang sabi ng doktor, ilang araw na lamang ang hihintayin nila. Nasa ospital si Aling Desta at Dino. Naro’n din si Father Ruel at si Elo.
“Ang traje,” bulong ni Diana. “May kulang pa.”
“H’wag na, Anak,” sabi ni Aling Desta. “H’wag mo nang isipin ‘yon.”
Marahang itinaas ni Diana ang kanyang kamay at sinenyasan si Elong lumapit sa kanya. Mabigat ang mga paa ni Elo habang lumalapit kay Diana. Pakiramdam ni Elo, maaaring ito na ang panahon ng tuluyang paglisan ni Diana.
Inilapit ni Elo ang mukha n’ya sa mukha ni Diana. Ngumiti si Diana. “Hahalikan mo ba ako?”
Amoy man ni Elo ang kabahuang nagmumula sa kaloob-looban ng nabubulok nang matres ni Diana, nagawa n’ya pa ring halikan ang mga labi ni Diana, tulad nu’ng nagdaang gabi.
Nu’ng hiniling ni Dianang halikan s’ya ni Elo matapos ang kanilang naputol na pagsasayaw, malugod itong pinagbigyan ni Elo. Halos masuka na si Elo sa bahong binubuga ng kaloob-looban ng katawan ni Diana nguni’t inisip n’yang si Diana ang kanyang hinahalikan, ang babaeng nagpakita sa kanya ng tunay na pagmamahal.
Simula nu’ng malaglag ang anak nila ni Trina, hindi na nakipagkita si Elo kay Trina. Pinipilit s’ya noon ni Dianang tawagan si Trina o kaya nama’y sorpresahin sa kolehiyong pinagtuturuan nito nguni’t lagi s’yang tumatanggi.
Sa kaarawan ni Elo, si Diana ang nagpumilit na maghanda. Doon sa clinic ni Elo naisipan ni Dianang maghanda. Ayaw man no’n pumayag ni Elo, hindi na s’ya makatanggi nu’ng malamang nakapamili na ng ihahanda si Diana.
“Ano ba kasi ang naisipan mo’t gusto kong maghanda sa birthday ko?” tanong ni Elo.
“Aba s’yempre naman,” sagot ni Diana, “ngayon ka na lang uli malalagi rito sa atin at bukas na ang klinik mo.”
Ilang ulit tinatanong ni Elo kung sino ang mga inimbitahan ni Diana nguni’t nananatiling “Secret” lamang ang isinasagot ni Diana sa kanya. Ilang ulit din n’yang kinukulit si Diana tungkol sa mga ihahanda nguni’t tanging “Secret” din lamang ang isinasagot nito sa kanya.
Maging sa mommy n’ya ay walang makuhang sagot si Elo. “Hayaan mo na s’ya,” sabi ng mommy ni Elo, “gusto ka lang mapasaya no’n.”
Nu’ng mga bata pa sila ni Diana’y giliw na giliw ang mommy ni Elo kay Diana. Nakikita n’ya kasing si Diana ang nagpapatigil kay Elo sa paglalaro at namimilit na mag-aral na lamang sila ng mga leksyon nila. Si Diana rin ang laging nagsasama kay Elo sa simbahan. Nu’ng una’y sapilitan pa ang pagsisimba ni Elo kasama ng kanyang mommy. Ilang palo at galit pa muna ang kailangang ibuga ng kanyang mommy upang maisama lamang sa simbahan si Elo.
“Nakakaantok do’n e,” ang malimit idahilan ni Elo.
Nu’ng maging kala-kalaro na ni Elo si Diana, nagugulat na lamang ang mommy ni Elo dahil nauuna pa sa kanyang magbihis si Elo kung Linggo.
“Mommy, magsisimula na ang misa!” ang lagi namang banta nito sa kanya habang niyuyugyog na s’ya ng anak sa kama.
“Gusto mo lang makita si Diana,” ang laging itinutukso ng mommy ni Elo sa anak.
Mapapakamot lang no’n sa ulo si Elo at hihilahin na ang mommy n’ya upang bumangon. Alam ng mommy ni Elong si Diana lang naman talaga ang pinupunta ni Elo sa simbahan. Naulinigan n’ya minsan ang pagyayaya ni Elo sa anak nu’ng naglalaro ang mga ito sa kanilang garden.
“Basta ‘pag hindi ka nagsimba bukas, hindi na tayo maglalaro kahit kailan,” ang banta ni Diana kay Elo.
Natawa ang mommy ni Elo nu’ng marinig n’ya ‘yon. At lalo s’yang natawa sa ganting sagot ng anak.
“Kahit araw-araw, magsisimba na ako. Basta maglalaro tayo ha?”
“Bakit nga ba hindi na lang kayo ni Diana ang magkatuluyan?” minsang naitanong ng mommy ni Elo sa anak nu’ng nagbabakasyon si Elo dahil sem break.
“Best friends lang po kami,” sagot ni Elo.
“E du’n din naman nag-uumpisa ‘yon.”
Nagbaba ng tingin si Elo. “Like you and dad.”
“You may begin with the way we’ve started, but our ending doesn’t have to be yours.”
“Diana is just a friend, hanggang do’n na lang ‘yon.”
Sinubo ni Elo ang natitirang piraso ng blue berry cheese cake sa kanyang platito. “And besides, I’m in love with Trina.”
Uminom ng juice ang mommy ni Elo. “When we were young, kami ng daddy mo, we were so in love. But as we grew older, nabawasan na ang pagmamahalan namin ‘til that love totally evaporated. Alam mo ba kung bakit ako hiniwalayan ng daddy mo?”
“Sinabi n’yo na, nawala na ang pagmamahalan n’yo.”
Napangiti ang mommy ni Elo. “Sana gano’n kakomplikado. At least ‘pag gano’n mahirap pang i-explain sa mga tao. Marami pang kailangang ipaliwanag. But it wasn’t complicated. It was so plain and simple.”
Napakunot ang noo ni Elo. “What do you mean?”
Tiningnan si Elo ng mommy nito. “He found another girl. Mas maganda raw sa akin, sabi n’ya.”
“’Yun lang?”
“’Yun lang, hijo. Remember, beauty fades.”
Sa araw ng paghahanda ni Diana para sa kaarawan ni Elo, tinulungan pa si Elong magbihis ng mommy n’ya.
“Etong kurbata, kahit kailan, hindi mo nagawang isuot ng maayos,” puna ng mommy ni Elo sa kanya.
“Mommy, simpleng party lang ‘yon. Sa clinic pa of all places. Di ko alam kung ano’ng pinakain sa akin ni Diana ba’t ako napapayag e.”
Inayos ng mommy ni Elo ang kuwelyo ng anak. “Eto na, nagpagod na si Diana, so the least that you could do is to show up and have fun.”
Sumimangot si Elo. Tinitigan n’ya ang kanyang mommy.
“What?” tanong ng mommy n’ya. “You see another wrinkle on my face?”
“Ba’t hindi pa kayo bihis?”
Kinuha ng mommy ni Elo ang coat ni Elo at tinulungan nitong suutin ‘yon ng anak. “Dapat naman kasi talaga, nauuna munang ayusan ang may birthday.”
“Hindi ba tayo sabay na pupunta ro’n?”
“Mauna ka na, may inuutos pa sa akin si Diana.”
“Ano namang surprise ‘yan?”
Tumawa ang mommy ni Elo. “Surprise nga, ba’t ko sasabihin sa ‘yo?” Pinisil ng mommy ni Elo ang ilong ng anak.
“Mommy naman, matanda na ako sa mga paglalambing n’yong ganyan e. Dentista na nga ako di ba?”
“So what? You’re still my baby,” sabi ng mommy ni Elo habang muling pinipisil ang ilong ng anak. “Sige na, at baka biglang tumawag na rito si Diana. Alam mo naman ‘yon, ‘pag para sa ‘yo, gusto no’n laging perfect.”
Nagsuklay si Elo. “Ang hilig naman kasi no’ng sorpresahin ako. Pati sa Maynila rati, bigla na lang darating sa dorm namin at may dalang manok, gulay, at baboy. Baka hindi raw ako nakakakain ng tama ro’n. At may dala pang mga tinahi n’yang damit kasi baka magkulang daw ang baon kong damit do’n.”
Natahimik ang mommy ni Elo. Naupo ito sa kama ni Elo. Napansin ni Elo ang pananahimik ng ina.
“Are you not feeling well?”
Umiling ang mommy ni Elo, tiningnan n’ya ang anak. “Si Diana,” sabi nito, “hindi mo ba s’ya gusto?”
“Talagang boto kayo kay Diana.”
“I know love when I see it.”
Tumabi si Elo sa mommy n’ya at inakbayan n’ya ito. “I know hindi kayo masyadong boto kay Trina lalo na when you learned that she’s pregnant.”
“I’m conservative. Ayokong mapunta ka sa babaeng nakikipag-sex na bago pa ikasal.”
“Mommy, not because you don’t like Trina or ‘yung ibang babae pa, ang ibig sabihin na no’n ay si Diana na lang ang gugustuhin n’yo para sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ng mommy ni Elo. “Why the ‘lang’? Diana is a good girl, she is generous, helpful, thoughtful, simple, religious, loving. Lahat ng gugustuhin ng isang biyenan sa mamanugangin n’ya na kay Diana na. She has a big heart.”
“Mom, she’s big!”
“It wasn’t an issue to you when you were growing up.”
Tumayo si Elo. Naglagay s’ya ng pabango at muling inayos ang buhok. “When we were kids, s’yempre I found her cute. Pero nu’ng lumalaki na kami, I found it disgusting.”
Humarap si Elo sa mommy n’ya. “Now, how do I look?”
“Ang gwapo mo,” bungad sa kanya ni Diana pagkapasok pa lang n’ya sa building na kinalalagyan ng clinic n’ya.
“Binola mo pa ako,” sabi ni Elo. “Marami na bang tao? May inuutos ka pa raw kay mommy e kaya pinauna na n’ya ako.”
Sa labas ng pintuan ng clinic ni Elo, sinandal s’ya ni Diana. “Nand’yan na,” sabi ni Diana, “ang taong importante para sa ‘yo.”
Binuksan ni Diana ang pintuan at biglang tinulak papasok si Elo. Narinig ni Elo ang pag-lock ni Diana sa pintuan ng clinic.
“Ano bang kalokohan ‘to?” sigaw ni Elo.
“Elo.”
Nilingon ni Elo ang pinanggagalingan ng tinig. Nakita n’ya ang kabuuan ng kanyang clinic, punong-puno ng mga nakadekorasyong bulaklak, may bilog na mesa sa gitna ng reception area, nakapatong rito ang bote ng wine at naka-set na ang mesa. Sa tabi ng mesa, naro’n at nakatayo, nakangiti si Trina.
“Si Diana,” ang tanging nasabi ni Elo.
“Ang sabi n’ya’y wala ka lang lakas ng loob,” sabi ni Trina, “pero matagal mo na akong gustong puntahan. Matagal mo na akong gustong makita.”
Lumapit si Trina kay Elo. Niyakap n’ya ito. “Miss na miss na rin kita.” Niyakap na rin ni Elo si Trina.
“’Yon nga ata ang pagmamahal,” ang naiisip ni Elo habang binabantayan ang natutulog na si Diana, “’yung gagawin mo ang lahat mapaligaya lamang ang minamahal mo.”
Kaya’t nu’ng hilingan s’ya ni Dianang halikan sa labi, walang pag-aatubiling pinagbigyan n’ya ito. Habang hinahalikan n’ya nu’ng gabing ‘yon si Diana, nadarama ni Elo ang matinding pagkauhaw ni Diana para sa kanyang pagmamahal.
“Halikan mo pa ako,” pakiusap ni Diana. “Halikan mo ang lahat-lahat sa akin.”
Hinalikan ni Elo ang namamawis at nangingitim na leeg ni Diana. Bumaba ang mga halik n’ya sa matambok na dibdib ni Diana. Sa pagbaba pa ng halik n’ya sa tatlong patong ng bilbil sa tiyan ni Diana, napatigil si Elo.
“Naririto ang ugat ng ‘yong sakit,” naisip ni Elo.
“Hindi mo kaya,” sabi ni Diana. “Aminin mong hindi mo kaya.”
Naghubad si Elo. Dahan-dahan din n’yang hinubaran si Diana. Pinaglandas n’ya ang mga labi at kamay n’ya sa bawat taba, bawat halas, at nangingitim na bahagi ng katawan ni Diana. Sa sandaling natapos na ang kanilang pagtatalik, naiyak si Elo.
“Sorry,” sabi ni Elo.
“Ba’t ka humihingi ng tawad. Napaligaya mo ako.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:52:00.001-08:00

Chapter 21
Nasa bakuran nina Diana sina Maloy at Ron-Ron. Nilabas sila ni Elo. “Natutulog e,” banggit n’ya sa mga ito.
“Kanina ko lang nalaman,” sabi ni Maloy, “nagbaba nga lang ako ng gamit sa bahay e tapos dumiretso na ako rito.”
“Ako man e,” sabi naman ni Ron-Ron. “Wala man lang nakapagsabi sa akin, nasa Maynila lang naman ako.”
Pinaupo ni Elo sa bangkong nasa may tabi ng pintuan ng bahay nina Diana sina Maloy at Ron-Ron.
“Totoo ba?” tanong ni Maloy.
Tiningnan s’ya ni Elo. “Ikakasal kami, sa isang linggo na.”
“Sigurado ka ba?” tanong naman ni Ron-Ron.
Tumayo si Elo. “Ano ba namang tanong ‘yan?”
“Pare, kaibigan nating lahat si Diana,” sagot ni Maloy. “Lahat tayo nalulungkot. Kahit lagi ko s’yang tinutukso noon, s’ya naman ang nagtitiyagang tulungan ako sa mga assignment natin sa Math. At s’ya rin ang tumutulong sa aking gumawa ng mga love letter kaya napasagot ko ‘yung napangasawa kong Amerikana.”
Umupong muli si Elo. “Magpapakasal kami dahil nagmamahalan kami.”
“Ewan ko Pare ha?” sabi ni Ron-Ron. “Matagal na rin naman akong pasulpot-sulpot na lamang dito sa atin simula nu’ng maging med rep ako sa Maynila. Ang alam ko’y kayo ni Trina ang ikakasal.”
“Nagbago ang isipan ko.”
Nagsimulang magsindi ng sigarilyo si Maloy. “Gano’n lang ba kadali ‘yon?”
“Nalaman kong si Diana ang mas mahal ko.”
Nagsimula na ring magsindi ng sigarilyo si Ron-Ron. “Pa’no mo naman nalaman?”
“’Pag binabalikan ko ang nakaraan. Sa lahat ng pagkakataong mangangailangan ako ng tulong, si Diana ang laging naro’n. S’ya ang kasundo ko, mga bata pa lamang tayo.”
Inalok ni Maloy ng sigarilyo si Elo. Umiling si Elo. “Nag-quit na ako.”
Nakailang hithit-buga si Ron-Ron bago n’ya wakasan ang katahimikang pumapagitna sa kanilang tatlo. “H’wag kang magagalit.”
“Alam ko na ang sasabihin mo,” putol ni Elo. “Hindi awa ang nararamdaman ko para kay Diana.”
Napailing si Maloy. “Mabait s’ya, maalalahanin, matulungin, mapagmahal, lahat na. Bakit kasi nagka-hypothyroid pa s’ya.”
“Hindi ko na iniisip ‘yon,” sagot ni Elo.
“Hindi ba ‘yon ang dahilan,” nag-aalinlangang sabi ni Ron-Ron, “kung bakit ngayon mo lang natuklasang mahal mo pala s’ya.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:50:00.000-08:00

Chapter 20
Hindi ginagalaw ni Aling Desta ang kapeng inalok sa kanya ni Trina. Malamig sa office ni Trina sa kolehiyo nguni’t nu’ng mga sandaling ‘yon, hindi naghahanap ng init si Aling Desta. Sa katunaya’y pinagpapawisan s’ya tulad ng pagpapawis n’ya sa mga sandaling inaatake s’ya ng nerbiyos.
“Mukhang mainit po sa labas,” puna ni Trina.
“Mainit nga.”
Tumayo si Trina at nilapitan ang air-con. “Ok na po ba?” tanong n’ya kay Aling Desta.
Tumango si Aling Desta. Sa kawalan ng magagawa upang makakuha ng buwelo, napilitang inumin ni Aling Desta ang kape. Nakatatlong sunod-sunod na pag-inom s’ya bago nakakuha ng lakas ng loob upang magsalita.
“Humihingi s’ya ng tawad sa ‘yo,” simula n’ya. “At ako man.”
Napanguso si Trina. “Desisyon ni Elo ‘yon. Hindi ‘yon desisyon ni Diana at lalong hindi n’yo ‘yon desisyon.”
“Ako ang nakiusap kay Elo.”
“Nabanggit nga po ni Elo.”
Lalong nakaramdam ng pagpapawis si Aling Desta. Napahawak s’ya sa mesa ni Trina. “Sana naiintindihan mo.”
“Hindi po ako magsisinungaling sa inyo. Hindi ko po talaga naiintindihan kung pa’nong mapapasaya si Diana gayong alam n’yang niloloko lamang s’ya ni Elo.”
“Sinabi ni Elo, mahal na rin n’ya si Diana.”
Napasandal sa kanyang upuan si Trina. “Aling Desta naman, kung mahal n’ya si Diana, matagal na n’ya ‘yon niligawan.”
Uminom muli ng kape si Aling Desta. “Alam ko, pero ‘yun ang sabi ni Elo.”
Pumormal si Trina. “Aling Desta, nalulungkot din po ako sa nangyayari kay Diana. Alam n’yo naman pong naging malapit din kaming magkaibigan. Kung mapapaligaya s’ya ni Elo, ibibigay ko sa kanya si Elo, buong-buo. Pero hindi ko kayang tanggapin na sa kalagayan ngayon ni Diana, magagawa pa s’yang lokohin.”
“Pa’no kung totoo?”
Si Trina naman ang nakaramdam ng init. Tumayo s’ya at muling nilaksan ang air-con. Sa pagbalik n’ya sa dating kinauupuan, inunahan s’ya ni Aling Desta sa pagsasalita.
“Pa’no kung totoo ngang minamahal na ni Elo si Diana?”
Hindi makasagot si Trina. Pinaggigiitan ng isipan n’yang awa lamang ang nararamdaman ni Elo para kay Diana at ang lahat ng pagmamahal nito’y nakalaan lamang para sa kanya. Tiningnan n’ya si Aling Desta. Niluwagan n’ya ang kwelyo ng suot na uniporme. Huminga s’ya ng malalim.
“Tatanggapin ko po. Tulad ng pagtanggap ni Diana noon sa pag-iibigan namin ni Elo.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:49:00.001-08:00

Chapter 19
Isinusuot ni Elo ang singsing na gawa sa straw sa palasingsingan ni Diana. “. . . sa hirap at ginhawa . . .” sabi ni Elo.
Natawa si Diana. “Kung noon hindi na magkasya, ngayon pa kaya?”
Inilipat ni Elo ang singsing sa hinliliit ni Diana. “Kasya na kahit sa dulo lang.”
Ngumiti si Diana. “Tulad noon.”
Niyakap ni Elo si Diana. “Patawarin mo ako.”
“Dahil hindi sakto sa daliri ko ang singsing?”
Iniharap ni Elo si Diana sa kanya. “Dahil nalimutan kong mahal kita.”
Sumeryoso si Diana. “Isayaw mo ako.”
“Ngayon?”
“Ipagpatuloy natin ang naudlot na sayaw nu’ng JS Prom.”
“Pero --”
Tinanggal ni Diana ang karayom ng dextrose sa likod ng kanyang kamay. Napangiwi s’ya sa sakit. Tinakip ni Elo ang isang bahagi ng kumot sa likod ng kamay ni Diana.
“Patunayan mong mahal mo ako. Isayaw mo ako.”
Tinayo ni Elo si Diana. Humindig sa dibdib n’ya si Diana, kumapit sa balikat ang isang kamay at ang isang kamay nama’y dumantay sa likod ni Elo.
“Kumanta ka,” utos ni Diana. “Kantahan mong muli ako.”
Sa saliw ng pag-awit ni Elo ng It Might Be You nagkaroon ng katuparan ang naunsiyaming first dance nila.
Hindi pa man nangangalahati sa pagkanta si Elo, biglang nahulog na si Diana sa sahig. Tarantang inakay ni Elo si Diana pabalik sa kama.
“Pagod na ako,” sabi ni Diana.
“Matulog ka na ulit, para mapagmasdan kita.”
Pumikit si Diana. Ngumiti. “Salamat.”
Hinagkan ni Elo ang kamay ni Diana.
“Pareho ba sa sayaw n’yo ni Trina?”
“Diana --”
“Magkaiba, hindi ba?”
Hinagkan ni Elo sa pisngi si Diana. “Magkaiba, dahil ikaw ang mahal ko.”
Huminga ng malalim si Diana. “Makakatulog ako ng mahimbing.”
Hinawakan ni Elo ang kamay ni Diana. Pinagmasdan n’ya ito. “Sorry,” bulong n’ya. Sinimulan n’yang lagyan muli ng dextrose si Diana.
“Halikan mo ako,” sabi ni Diana, “sa labi.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:48:00.001-08:00

Chapter 18
“Nu’ng una pa lang kitang nakita,” sagot ni Elo sa tanong ni Diana tungkol sa eksaktong pagkakataong una n’ya itong minahal.
Tiningnan ni Diana si Elo. “Sinungaling,” bulong ni Diana.
“Hindi ako nagsisinungaling,” sabi ni Elo. “Gusto na kitang yakapin no’n. Alam mo ba ‘yon?”
Natawa si Diana. “Dahil sa taba ko.”
“Dahil sa ganda mo.”
Sumeryoso ang mukha ni Diana. “Alam mo ba kung kailan kita unang minahal?”
“Nu’ng una mo rin akong nakita kasi napakagwapo ko.”
Umiling si Diana. Tinuro n’ya ang isang sisidlan ng makinang panahi. “Pakikuha ang laman,” utos n’ya kay Elo.
Sumunod si Elo, binuksan n’ya ang sisidlan ng makinang panahing tinuturo ni Diana. Kinuha n’ya ang laman nito. “Ano ‘to?” tanong n’ya habang bumabalik sa tabi ni Diana. “Rosaryo?”
Muling umiling si Diana. Kinuha n’ya mula kay Elo ang maliit na lalagyan ng rosaryo. “Hindi ‘to rosary,” ang sabi ni Diana. Binuksan ni Diana ang mukhang coin purse na may disenyong gintong krusipiho at inilabas ang laman nito.
“Tinago mo,” sabi ni Elo habang kinukuha ang singsing na gawa sa straw.

Modista del Corazon

2009-02-01T01:46:00.001-08:00

Chapter 17
Hindi magkamayaw si Aling Chola sa pagkukwento tungkol sa magandang kapalaran ng anak n’yang tutulak na papuntang Canada. Pinagmamalaki rin n’ya ang mga handang mamahalin at mahirap lutuing ulam. “Mababawi rin naming agad ‘tong ginastos naming sa despedida,” paniniguro n’ya sa mga bisita.
Kasama ang mommy ni Elo at si Aling Desta sa umpukan kung saan si Aling Chola at ang magandang kapalaran ng kanyang panganay ang bida. Iniwan ni Elo ang mommy n’ya. Hindi n’ya maintindihan ang ibang ibinibida ni Aling Chola kahit pa’t naaaliw s’ya sa pagkukwento nito dahil hindi ito tumitigil sa pagsasalita kahit na nahuhulog na mula sa bibig ang pagkaing nginunguya nito.
Sinubukang makipaglaro ni Elo kina Maloy at Ron-Ron na noo’y naglalaro ng mga robot. “Ang ganda naman n’yan,” pansin n’ya sa mga nilalarong robot nina Maloy.
“S’yempre, pupunta na sa Canada ang kuya ko e,” pagmamalaki ni Maloy.
“Sali ako,” sabi ni Elo.
Tiningnan si Elo ni Ron-Ron mula ulo hanggang paa. “Bakit, may robot ka rin?”
“Oo, lima,” may halong pagyayabang na sagot ni Elo, “nasa bahay namin.”
“Kayo ba ‘yung bagong lipat?” tanong ni Maloy.
Tumango si Elo. Muli s’yang tiningnan ni Ron-Ron at saka ngumuso sa umpukan nina Aling Chola.
“’Yung maputi ba nanay mo?” tanong ni Ron-Ron.
Muling tumango si Elo. “’Yun nga mommy ko.”
“Asan tatay mo,” tanong naman ni Maloy.
“Nasa Maynila.”
Napakunot si Maloy. “E ba’t nandito kayo?”
“Ano pa?” sabay ni Ron-Ron. “E di hiwalay. Hina mo naman Maloy, o.”
“Kawawa ka naman,” sabi ni Maloy. “Wala ka palang tatay. Kami ni Ron-Ron meron.”
“Asan?” tanong naman ni Elo.
“’Yung sa akin,” paliwanag ni Maloy, “nasa sabungan. Sabungero kasi ‘yon e.” Bumaling si Maloy kay Ron-Ron. “Asan na nga ba’ng tatay mo?”
Bumuntong-hininga si Ron-Ron. “Ano pa e di nasa Maynila rin.”
“Hiwalay din?” tanong ni Elo.
“Hindi ‘no,” halos may galit na sabi ni Ron-Ron. “Pumunta lang do’n ngayon kasi tataya sa Sta. Ana. Mahilig kasi sa karera ‘yon e. Importante raw ang karera ngayon kaya pumunta sa Maynila.”
“Pwede na ba akong sumali?”
Nagtinginan si Maloy at si Ron-Ron at saka nagbulungan. Halos magkasabay nilang hinarap si Elo. Si Maloy ang nagsalita, “’Pag me dala ka ng robot, pwede ka nang sumali.”
Naririnig pa ni Elo ang tawanan nina Maloy at Ron-Ron nang maupo na s’ya sa isang sulok ng bahay nina Aling Chola. Gusto n’ya sanang umuwi upang makuha ang laruang robot n’ya at ipakita ang mga ito kina Maloy at Ron-Ron. “’Pag nakita n’yo ang mga robot ko, maiingit kayo,” paniniguro ni Elo sa sarili.
Iniisip pa ni Elo ang pagkainggit sa mga robot n’ya nina Maloy at Ron-Ron nang putulin ng isang tinig ang kanyang pag-iisip.
“Ako nga pala si Diana,” sabi ng tinig.
Tiningnan ni Elo ang pinanggagalingan ng tinig. Isang batang babae, nakadamit na pula, may kulay pulang nakatali sa bewang. Ang buhok nito’y nakatali sa dalawa, at sa tuktok ng dalawang tali ay tig-isang ribbon ding kulay pula.
“Anong pangalan mo?” tanong ng batang babae.
Hindi agad makasagot si Elo. “Sa’n ko nga ba nakita ‘to,” tanong n’ya sa sarili. “Sesame Street, si Miss Piggy! A hindi, sa mall, naka-display sa malaking salamin, ‘yung higanteng stuffed toy na bear na ayaw bilhin ni mommy kasi pangbabae lang daw ang stuffed toy. Hindi! Sa zoo! Elepante!”
“Hoy bata, ang sabi ko, ano’ng pangalan mo?”
“Elo.”
Umupo sa tabi ni Elo si Diana. “Magkaibigan na tayo ha?” sabi nito sabay ngiti.
Natuwa si Elo sa pagngiti ni Diana. “Ang galing,” naisip n’ya, “ang ganda. Parang ang sarap n’yang yakapin.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:45:00.001-08:00

Chapter 16
Hindi makatulog si Elo. Tumigil na ang manaka-nakang pagtahol ng mga aso’t tunog ng mga tumatakbong sasakyan, nananatili pa rin s’yang dilat. Ilang oras nang nakatulog si Diana sa tabi n’ya’y hindi pa rin magawa ni Elong maidlip.
Gusto n’yang puntahan si Trina, kabigin ito sa bewang at sabihing, “Oo, pinapatawad na kita.” Sa kabila no’n gusto rin naman n’yang bantayan si Diana habang natutulog ito.
Naalala n’ya ang sandaling sinagot s’ya ni Trina sa JS Prom. Niyaya n’ya itong sumayaw. “Tinanggihan mo na ako last year,” sabi n’ya kay Trina, “sana naman iba na ang sagot mo ngayon.”
Ginantihan s’ya ng ngiti ni Trina at inabot sa kanya ang kanang kamay nito. It Might Be You ang tugtog no’n. Sinayaw n’ya si Trina. Hindi pa rin malimutan ni Elo ang pakiramdam ng ulo ni Trinang magaang ang pagkakahindig sa kanyang dibdib. Magaang ang pagkakapulupot ng braso n’ya no’n sa bewang ni Trina at magaang din ang pagkakahawak n’ya sa isang kamay ni Trina.
“Ang lahat magaang,” naisip ni Elo. “Para talagang lumulutang.”
Tapos na ang tugtog ay ayaw pang pakawalan ni Elo si Trina. “Rap na ang tugtog,” sabi ni Trina.
Tumawa si Elo. “Sorry ha? Baka kasi hindi na maulit ‘to.”
“Bakit naman hindi?”
“Baka ayaw mo nang makasayaw pa ako.”
Hindi malimutan ang pagngiting isinagot sa kanya ni Trina. ‘Yon na ata ang pinakamagandang nasilayan ng kanyang mga mata. “Hindi,” sabi ni Elo sa sarili, “’yon na ang pinakamagandang masisilayan ko pa sa buong buhay ko.”
“Oo.”
Nagulat si Elo sa sinabi ni Trina. “Me tinatanong ba ako?”
“’Yung tinatanong mo na sa akin simula pa nu’ng freshman tayo,” sagot ni Trina.
“Ano ‘yon?” ganting tanong ni Elo.
“Oo, tayo na.”
Napatingin sa paligid si Elo. Hindi magkandatuto sa kagaslawan ang mga kaklase nila sa pagsayaw sa saliw ng tugtuging rap. Ang ilan pa sa kanila’y naghihiyawan.
“Ha?” malakas na tanong ni Elo. “Anong tayo na? Tayo nang umuwi? Tayo nang sumayaw? Tayo na sa Antipolo?”
“Ang corny mo!”
Sumeryoso si Elo. Masuyo n’yang kinabig sa bewang si Trina.
“H’wag mong sabihing magsasayaw tayo ng sweet,” sabi ni Trina, “rap ang tugtog.”
“Wala akong pakialam. Akin ang gabing ito.”
Muling humindig si Trina sa dibdib ni Elo. Nang mga sandaling ‘yon, sa saliw ng tugtuging rap, sa gitna ng mga kabataang naghihiyawan at nagwawala na sa pagsasayaw, nadama ni Elo ang kapayapaan at kaligayahang alam n’yang di na n’ya muling madarama sa buong buhay n’ya.
Napakislot si Diana. Nilaksan ni Elo ang pagpapaypay kay Diana.
“Gising ka pa rin?” tanong ni Diana.
“S’yempre, pinagmamasdan pa rin kita.”
“Alam mo bang gustong-gusto kitang pagmasdan ‘pag natutulog ka.”
Natawa si Elo. “Kaya pala hindi ka natutulog sa bus noon ‘pag nagpapasama ako sa ‘yo ‘pag mag-e-enrol.”
“Minsan lang kita sinamahan.”
“S’yempre nu’ng nag-sophomore na ako, kahit pa’no naging independent na rin ako.”
Bumuntong-hininga si Diana. Sa konting liwanag mula sa buwan, naaninag ni Elo ang pamumuti ng mga gilid ng labi ni Diana.
“Sumobra ang pagka-independent mo, hindi mo na ako kinailangan.”
Hinagkan ni Elo sa noo si Diana. “Tanga pa ako noon.”
Hinaplos ni Diana ang mukha ni Elo. “Talagang tinototoo mo ang pagpapanggap mong ito.”
“Hindi ako nagpapanggap,” sabi ni Elo habang pinagagapang ang hintuturo sa mga gilid ng labi ni Diana. “Talagang mahal kita.”
Pumikit si Diana. “Kailan mo ako unang minahal?”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:43:00.001-08:00

Chapter 15
Hindi pa man natatapos awitin ni Elo ang It Might Be You, napansin na n’yang nakatulog na si Diana. Inayos ni Elo ang pagkakahiga ni Diana at pinaypayan n’ya ito.
“Kumain ka na muna Elo,” sabi ni Aling Destang kakapasok pa lamang ng bahay, “may binili akong litsong manok.”
“Papaypayan ko lang po muna si Diana hanggang sa mahimbing.”
“Halika na, ikaw ang dapat atang matulog at hindi ka natutulog sa gabi.”
Sumunod sa kusina si Elo. Inihain ni Aling Desta ang biniling litsong manok. Nilagyan n’ya ng kanin at manok ang plato ni Elo. “Ayan,” sabi ni Aling Desta, “masarap daw ang sarsa n’yan sabi sa palengke.”
Inabutan ni Aling Desta ng sarsa si Elo. “Ikaw na ang maglagay ng sarsa at hindi ko alam ga’no karami ang gusto mo.”
Naupo na rin sa harapan ni Elo si Aling Desta. Pinagsaluhan nila ang litsong manok. “Masarap nga po,” sabi ni Elo.
“Ano bang masarap e halos nilalaro mo na lang ‘yang pagkain,” puna ni Aling Desta.
Dinagdagan pa ni Aling Desta ng manok at sarsa ang plato ni Elo.
“Naku tama na po,” saway ni Elo. “Hindi naman po ako nagugutom e.”
Hindi nagpapigil si Aling Desta, tinuloy n’ya ang pagdaragdag ng kanin at manok sa plato ni Elo. “Ano bang hindi nagugutom? Tayo lang ang uubos n’yan at wala naman si Dino.”
“Nasa’n nga po pala si Dino?”
“Lumuwas at me kailangan daw ayusin sa application n’ya sa New Zealand.”
Kumain na rin si Elo. “Sana po’y matuloy na s’ya.”
Natahimik si Aling Desta. Tiningnan n’ya si Elo. “Salamat, Elo. Maraming salamat.”
“Mahal ko po si Diana.”
Ngumiti si Aling Desta. “Hindi mo na kailangang sabihin ‘yan. Alam ko, kahit noon pa man, hindi magagawang mahalin ng lalake ang anak ko.”
“Aling Desta --”
Tumayo si Aling Desta. Inilabas ang leche flan mula sa refrigerator. “Ito’y tira pa sa bertdey ni Diana. Pero hindi na ako nakabili pa ng panghimagas.”
“Ok na po ako sa manok.”
“Kumain ka lang ng kumain.”
Humawak si Aling Desta sa balikat ni Elo. “Hindi mo alam kung ga’no kalaking bagay para sa akin itong ginagawa mo.”
Hinakawan ni Elo ang kamay ni Aling Desta. “Hindi po ako nagsisinungaling, mahal ko rin si Diana.”
Inilapag ni Aling Desta ang leche flan sa mesa. “Alam ko ang hitsura ng anak ko, hindi ako bulag. Alam kong para sa mga lalake, nakakatakot ang hitsura ng anak ko.”
“Hindi po para sa akin.”
“Dahil kaibigan mo s’ya.”
“Mahirap po bang paniwalaan na mahal ko si Diana?”
Hiniwa ni Aling Desta ang leche flan at nilagyan ang plato ni Elo. “At si Trina?”
Sandaling tinusok-tusok ni Elo ng tinidor ang manok na nasa plato n’ya. Hindi n’ya malaman ang kanyang isasagot. Kahit na may nararamdaman pa rin s’yang galit kay Trina dahil sa ipinagtapat nito sa kanya, hindi naman n’ya magawang tanggalin na lamang si Trina sa kanyang isipan.
May mga sandaling habang nakayakap sa kanya si Diana habang natutulog ito, naiisip ni Elong si Trina ang kayakap n’ya. May mga sandali ring habang napapangiti si Diana, ngiti ni Trina ang hinahanap n’ya. At sa mga sandaling pinagmamasdan n’ya si Diana habang natutulog ito, mukha ni Trina ang pumapasok sa isipan n’ya.
“H’wag na lang po nating pag-usapan,” ang naging sagot ni Elo kay Aling Desta.
“Alam kong nagalit s’ya sa ‘yo, at malamang ay nasaktan sa naging desisyon mo. Hindi ko alam kung pa’no pa ako makapagpapasalamat sa ‘yo. Alam kong malaking sakripisyo ‘tong ginagawa mo.”
Tiningnan ni Elo si Aling Desta. “H’wag po kayong magagalit,” simula n’ya, “kailan po ba nagiging pag-ibig ang awa?”
Ngumiti si Aling Desta. “Alam kong naaawa ka lang kay Diana. Hindi ko hinihiling na ibigin mo s’ya talaga. Ang hinihiling ko lang ay paligayahin mo s’ya. Pakasalan mo s’ya. Maging maligaya man lang ang anak ko bago man lang s’ya . . . ”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:39:00.001-08:00

Chapter 14
Mahina ma’y naririnig ni Elo ang kantang It Might Be You habang pumapasok sa bahay ni Trina. “Iniwan na namang bukas ang pinto,” naisip n’ya.
Nakailang tawag na s’ya sa pangalan ni Trina nguni’t walang sumasagot. Kinakabahan na si Elo dahil baka kung ano na ang nangyari kay Trina. “Hypoglycemic pa naman,” naisip n’ya. Sinundan n’ya ang pinanggagalingan ng tugtog. Papalakas ng papalakas ang tugtog habang papalapit ng papalapit si Elo sa kwarto ni Trina.
Kumatok muna s’ya. Nu’ng wala pa ring sumasagot, pinagpasyahan n’yang tumuloy na lamang. Pagbukas ni Elo ng pintuan, tumambad sa kanya si Trina, nakahiga sa kama, nakasuot ng pulang night gown na lalong nagpatingkad sa taglay na kinis at puti ng balat nito.
“Kanina pa kita hinihintay,” sabi ni Trina.
Maya-maya pa’y inaalok na s’ya ng red whine ni Trina. Gustuhin mang tumanggi ni Elo, hindi n’ya ito nagawa dahil hindi maalis ang kanyang tingin sa magandang hubog ng katawan ni Trina.
“Naririnig mo ba?” tanong ni Trina.
“Ha?”
“Ang tugtog,” sabi ni Trina, “wala ka bang naaalala?”
Pinakinggan ni Elo ang tugtog. “A oo alam ko ‘yan. It Might Be You.”
Hinalikan ni Trina si Elo sa labi. “Ang first dance natin, remember?”
“Sa JS, senior na tayo.”
Tumayo si Trina at niyayang tumayo rin si Elo. “Ayaw mo na bang alalahanin?”
Tumayo rin si Elo. Niyakap s’ya ni Trina at sinimulang isayaw s’ya nito. Sumunod si Elo sa indak ni Trina. Nadama ni Elo ang pagdiin ng katawan ni Trina sa katawan n’ya.
“Dapat sana nu’ng junior palang tayo,” hinga ni Trina sa batok ni Elo.
“Binasted mo ako no’n.”
“Because I was stupid. I wanted to test you. Hanggang saan ba ang pagmamahal mo sa akin.”
Iniharap ni Elo si Trina sa kanya. “And I failed the test?”
Muling hinalikan ni Trina si Elo sa labi. Sa pagkakataong ito, higit na mariin at mapaghanap. Kinabig ni Elo sa batok si Trina at sinimulang muling kilalanin ng kanyang mga labi at dila ang matamis na bibig ni Trina.
Nahiga sila sa kama, walang saplot, walang pag-aalinlangan. Ang mga salitang hindi nila mabanggit, ang mga agam-agam sa kanilang away-bating relasyon, ang mga takot sa kinabukasang maaari nilang tahaking magkahiwalay, ang lahat, pinaglandas nila sa pagkilala sa katawan ng isa’t isa, balat sa balat.
Magkatabi silang nakahiga, hinihintay ang panunumbalik ng normal nilang paghinga nang magsalita na si Trina. “Kamusta na s’ya?”
Hindi agad nakasagot si Elo. Tinaas n’ya ang mga braso n’ya at inunan ang dalawang kamay. “Habang tumatagal, mas lumalala.”
Yumakap si Trina kay Elo. “Maaari ko ba s’yang dalawin?”
“Nasa sa ‘yo naman ‘yon.”
Nag-angat ng ulo si Trina at tiningnan si Elo. “Ikaw, kamusta ka na?”
“Eto nakokonsensya at nakipagtalik pa ako sa ‘yo.”
“Dati gustong-gusto mong nakikipagtalik sa akin.”
Hinaplos ni Elo ang braso ni Trina. “Hindi na mababago ang isipan ko. Pakakasalan ko si Diana.”
“Hindi naman kita pinapunta rito para baguhin ang desisyon mo.”
“Ano ba ‘yung sabi mong importanteng-importante kaya kailangan kitang puntahan dito sa bahay mo?”
“Eto, ang makipagtalik muli sa ‘yo, hindi ba ‘to importante?”
“Trina --”
“Tanggap ko na, h’wag kang mag-alala. Tanggap ko na ang desisyon mong pakasalan si Diana. Gusto ko lang malaman kung matatanggap mo pa rin ako.”
Inangat ni Elo ang ulo ni Trina, hinalikan n’ya ito sa labi. “Mahal kita, alam mo ‘yan. Pero ayoko munang isipin kung ano ang mangyayari.”
“Mas mahal mo na si Diana.”
“Mas kailangan n’ya ako ngayon.”
Hinaplos ni Trina ang pisngi ni Elo. “Napatawad mo na ba ako?”
“Saan?”
“Sa nangyari sa anak natin.”
Sumeryoso ang mukha ni Elo. “Nalaglag ang anak natin.”
“Pinalaglag ko.”
Napabalikwas si Elo, biglang napabangon. “Ang sabi mo’y --”
“Sinabi ko lang ‘yon para hindi ka magalit.”
Malakas na sampal ang sinagot ni Elo kay Trina. Nagmamadaling nagbihis si Elo.
“Inaamin ko sa ‘yo ngayon para malaman mo ang totoo.”
Hindi iniimik ni Elo si Trina. Nilapitan ni Trina si Elo. “Hindi pa ako handa noon. Marami pa akong gustong gawin. Gusto ko pang mag-Masters, gusto ko pang makapag-publish, gusto ko munang i-enjoy ang pagkadalaga ko.”
“Puro gusto mo na lang ang sinusunod mo!”
Lalabas na sana ng pintuan si Elo nguni’t hinarang s’ya ni Trina.
“Ngayon, handa na ako,” sabi ni Trina. “Sigurado na ako. Ang maging asawa mo, ang maging ina ng mga anak mo, sigurado na akong ‘yon ang gusto ko.”
Hinawi ni Elo ang katawan ni Trina at dire-diretsong iniwan ang napaiyak na si Trina.

Modista del Corazon (13)

2009-02-01T01:38:00.001-08:00

Chapter 13
Pinagmamasdan ni Elo ang natutulog na si Diana. “Ilang pagkakataon bang ako ang pinagmasdan mong matulog?” tahimik na naitanong ni Elo.
Tatlong araw nang hindi lumalabas ng kwarto si Elo no’n. Nakiusap na ang mommy ni Elo kay Diana upang puntahan naman si Elo. “Bigla na lang s’yang dumating tapos dumiretso na sa kwarto n’ya at hindi na muling lumabas,” paliwanag ng mommy ni Elo.
Ayaw pa sanang pagbuksan ni Elo ng pintuan ang kumakatok na si Diana nguni’t nagbanta si Diana, “Hoy Elo, ‘pag hindi mo binuksan ‘tong pintuan, babanggain ko ‘to para mawasak tapos dadaganan kita hanggang mapisa ang lahat-lahat sa ‘yo. H’wag mong hamunin ang taba ko!”
Sa loob ng kwarto ni Elo, pinilit s’yang hubaran ni Diana. “Maligo ka naman, para ka nang libag na tinubuan ng tao.” Ayaw mang maligo ni Elo, pinilit s’ya ni Diana. Kahit nanlalaban s’ya, nagagawa s’yang igupo ni Diana.
Kinaladkad ni Diana si Elong papuntang banyo. Tinulak n’ya si Elo papuntang ilalim ng shower. Tatakbo na sanang palayo si Elo nguni’t nabuksan na ni Diana ang shower. Sa galit ni Elo sa pagkakabasa, hinila n’ya si Diana, nadulas ito’t napasalampak sa sahig ng banyo.
“Ayan mukha na akong basang elepante,” sabi ni Diana habang nagpupumilit na tumayo. “Aray, nabali pa ata ang balakang ko.”
Unti-unti namang napaupo si Elo. Nagtakip s’ya ng mukha at nagsimulang umiyak. Ang iyak n’ya’y nauwi sa paghagulgol. Niyakap s’ya ni Diana. Binaon ni Elo ang kanyang mukha sa dibdib ni Diana.
“Bakit ba?” tanong ni Diana. “Ano ba’ng nangyayari sa ‘yo? ‘Yung klinik mo ni hindi mo na napupuntahan. Ang mommy mo nag-aalala na sa ‘yo.”
Patuloy lang sa paghagulgol si Elo. Sumasama na sa tubig na nagmumula sa shower ang mga luha n’ya. “Ang anak namin,” iyak ni Elo. “Wala na ang anak namin.”
Hinaplos ni Diana ang buhok ni Elo. “Tahan na,” sabi n’ya, “tahan na Elo.”
“Naiintindihan mo ba? Nalaglag ang anak namin. Mahina raw ang kapit.”
Habang humahagulgol pa si Elo, sinimulan na s’yang linisin ni Diana. Sinabunan n’ya ang buong katawan ni Elo bagama’t nagpupumiglas pa rin si Elo at patuloy pa ring tinutulak si Diana. Nu’ng mapapadako na sa ari ni Elo ang pagsasabon ni Diana, sinampal ni Elo si Diana.
“Baboy ka bang talaga?” sumbat ni Elo.
“Nililinis kita! Ikaw ang baboy dahil baboy ang isipan mo.”
Tumayo si Diana at kumuha ng salamin, iniharap n’ya ‘to kay Elo. “Tingnan mo nga ‘yang hitsura. Para kang hubad na hayop na naliligo sa ulan. Para kang malaking unggoy na daig pa ang pag-iyak ng paslit. Umayos ka kasi kung gusto mo pang magkaanak!”
Inagaw ni Elo ang salamin mula kay Diana at inihagis ito sa mukha ni Diana. “Ano bang pakialam mo?”
Napahawak sa mukha si Diana. Nakita na lang ni Elo ang pagdaloy ng dugo sa pagitan ng mga daliri ni Diana. “Gusto lang kitang tulungan,” sabi ni Diana.
Tinalikuran na ni Diana si Elo at nagmamadaling lumabas ng banyo. Hinabol s’ya ni Elo. “Diana I’m sorry, hindi ko sinasadya.”
Tarantang kumuha ng malinis na tuwalyita si Elo at sinimulang paampatin ang dugong nagmumula sa ilong at mga pisngi ni Diana. “Sorry, sorry talaga.”
Ginamot ni Elo ang mukha ni Diana. Natakpan na ni Elo ang mga sugat sa mukha ni Diana nang muling nakapagsalita si Diana, “Ikaw lang ang doktor na nanggagamot nang nakahubad.”
Napatingin si Elo sa kanyang hubad na katawan, dali-dali s’yang kumuha ng tuwalya at ibinalabal sa ibabang bahagi ng kanyang katawan. “Hindi ko talaga sinasadya, Diana.”
Hinawakan ni Diana ang mga kamay ni Elo. “Walang may gustong mangyari ‘yon. Nalaglag ang bata. Kailangang tanggapin mo ‘yon.”
“Anak ko ‘yon.”
“Anak ng Diyos, higit sa lahat. May dahilan S’ya kung bakit napakadali N’yang binawi sa ‘yo ang bata.”
Napatungo si Elo. Kinulong ng dalawang kamay ni Diana ang mukha ni Elo. “Marami ka pang magiging anak Mr. Garcia,” ang sabi ni Diana, “marami pa kayong magiging anak ni Trina.”
Napahindig si Elo sa balikat ni Diana. “Mabuti na lang lagi kang nariyan ‘pag may problema ako.”
“S’yempre, mahal kita e,” sabit ni Diana, “kaibigan kita.”
Hindi na namalayan ni Elong nakatulog na pala s’ya habang nakayakap kay Diana. Nang magising s’ya’y napabalikwas s’ya agad at kumawala sa pagkakayakap kay Diana.
“H’wag kang mag-alala, Mr. Garcia,” sabi ni Diana, “hindi kita ginahasa. Pinagmasdan lang kita habang natutulog ka.”
Ngayon nama’y si Elo na ang nakamasid sa mukha ni Diana habang natutulog ito. Sa mukha ni Diana, nakikita ni Elo ang paglapat ng sakit na nararamdaman ni Diana. Ilang sandali pa’y narinig na n’ya ang pag-ungol ni Diana. Pinahid ni Elo ang namumuong pawis sa noo ni Diana. Tinanggal n’ya rin ang kumot nito at niluwagan ang kuwelyo nito upang higit itong makahinga ng mabuti.
Maya-maya pa’y nagising na rin si Diana. Sa gitna ng pagngiwi nito dahil sa nararamdamang sakit, nagawa pa nitong makapagbiro, “Malakas ba akong humilik?”
Napasigaw si Diana, namilipit sa sakit na nararamdaman ng matres. Pilit s’yang niyayakap ni Elo. Nagpupumiglas si Diana. Nahila na n’ya ang bote ng kanyang dextrose at nabasag na ito. Tarantang tinanggal ni Elo ang karayom ng dextrose sa kamay ni Diana.
Sa gitna ng pagsisisigaw at pagwawala ni Diana, pilit s’yang kinakalma ng mga bisig ni Elo. Sa tindi ng sakit na nadarama, napagulong na at tuluyang nahulog mula sa kama si Diana. Pinangsangga ni Elo ang kanyang katawan upang sa dibdib n’ya at hindi sa sahig bumagsak si Diana.
Hindi na inintindi ni Elo ang sakit ng pagkakabagsak n’ya sa sahig at ang bigat ng katawan ni Dianang sumalpak sa kanyang dibdib. Niyayakap pa rin n’ya ang nagwawalang si Diana. Ilang sandali pa’y ibinaon ni Diana ang kanyang mukha sa dibdib ni Elo.
Nadama ni Elo ang malalim na pagtahip ng dibdib ni Diana. Nadama n’ya ang unti-unting pagkalma ng katawan nito. Mag-i-isang linggo na ring ganito ang kanilang eksena. Simula nu’ng magpahayag si Elo ng kagustuhang pakasalan si Diana, halos kina Diana na s’ya tumutuloy.
“Gusto ko rin po sanang bantayan si Diana,” ang paalam n’ya kay Aling Desta.
Pumayag naman si Aling Desta at halos walang katapusan ang pagpapasalamat nito sa kanya. Lagi na ring umaalis sina Aling Desta at Dino, kanya-kanyang pinupuntahan, kanya-kanyang pagdadahilan, h’wag lamang masabing sadyang iniiwan nila si Diana kay Elo upang walang masayang sa nalalabing sandali ni Diana sa mundo.
Inangat ni Diana ang kanyang ulo at tiningnan si Elo, “Nabigatan ka uli.”
Ngumiti si Elo at pinilit na buhatin si Diana. Nadama ni Elo ang paghuhuramentado ng mga ugat n’ya sa braso. Narinig n’ya ang paglagatik ng mga buto n’ya sa binti. Pakiramdam n’ya’y parang uusli na ang buto n’ya sa likod dahil sa pagkakatalungko habang di pa rin magawa ng bisig n’yang maiangat man lang si Diana sa kanyang kabuuan.
“Hindi ka talaga nadadala,” puna ni Diana. “Akayin mo na lang ako. H’wag mo na akong ipagpilitang buhatin.”
Natawa si Elo. “Hindi lang ako maghilig mag-weight lifting,” sabi n’ya habang inaakay si Dianang pabalik sa kama.
Naiupo na ni Elo si Diana nang sumagot si Diana, “Si Trina ang mahilig magpunta sa gym.”
Natigilan si Elo. “H’wag na natin s’yang pag-usapan.”
“Gusto kong pag-usapan natin s’ya.”
Sinimulang linisin ni Elo ang nabasag na bote ng dextrose. “Nagdududa ka pa rin ba sa akin?”
“Ikaw ang nagsabi n’yan.”
Kumuha ng bagong dextrose si Elo. “Hindi ko ‘to ginagawa dahil naaawa lamang ako sa ‘yo.”
“Dahil mahal mo ako.”
Tinabihan ni Elo si Diana. “Oo, dahil mahal kita.”
Nililinis ni Elo ang karayom ng dextrose. “Hindi ko lang napansin dahil nabulag ako sa attraction ko kay Trina.”
“Dahil maganda s’ya.”
“Diana, mas maganda ka.”
“Kailan pa?”
Pinagapang ni Elo ang mga daliri n’ya sa mukha ni Diana. “Nu’ng mga bata pa tayo, gustong-gusto kong nakikita ka.”
“Dahil wala kang makalaro.”
“Dahil gusto ko.”
Ngumiti si Diana. “Kailan nga ba tayo unang nagkakilala?”
Ngumiti rin si Elo. “Sa bahay nina Maloy, despedida ng kuya n’ya papuntang Canada. Bagong lipat lang kami rito ng mommy ko no’n, bagong hiwalay pa lang sila ng daddy ko. Kulay pula ang suot mong damit, may ribbon sa bewang. Akala mo nakalimutan ko na.”
Hinaplos ni Diana ang ilong ni Elo. “Alam mo ba kung bakit may ribbon sa bewang ang damit ko?”
“Hindi.”
“Para matakpan ang malaki kong tiyan.”
Nagtawanan sina Elo at Diana. Matapos ang ilang sandali’y sumeryoso ang mukha ni Elo. “Gustong-gusto kitang makita no’n. Tuwang-tuwa ako sa pisngi mo.”
“Dahil mabilog.”
“Gustong-gusto kong kagatin.”
Sumeryoso ang mukha ni Diana. “Ba’t hindi mo kagatin,” sabi n’ya, “ngayon.”
Natigilan si Elo. Akmang lalayo s’ya kay Diana nguni’t hinawakan ni Diana ang braso ni Elo. “Hindi mo magawa,” tuya ni Diana, “dahil nandidiri ka sa hitsura ko.”
Ilang sandaling nagkatitigan sina Diana at Elo. Namalayan na lamang ni Diana ang tuluyang paglapit ng mukha ni Elo sa kanya at naramdaman n’ya ang magaang na pagkagat ni Elo sa kanyang pisngi.
“Natupad na rin ang pangarap ko,” sabi ni Elong natatawa.
“Pangarap mo ba talaga ‘yon?”
“Oo naman, sa tingin mo ba, bakit kita gustong laging kalaro noon at laging kasama kahit sa eskwela kung hindi ko pinangarap na makagat ang mabibilog mong pisngi?”
Humiga si Diana. “Sandali lang,” pigil sa kanya ni Elo. Inayos muna ni Elo ang unan bago tinulungan si Dianang tuluyang makahiga.
Pinagpatuloy ni Elo ang paglilinis sa karayom ng dextrose. Kinuha n’ya ang kamay ni Diana at tinusok sa ibabaw no’n ang karayom. Hindi man s’ya nakatingin sa mukha ni Diana, alam n’yang ngumingiwi ito sa sakit. Hindi napigilan ni Elo ang pamamasa ng mga mata n’ya. Halos di na makawala sa kanyang lalamunan ang kanyang tinig. “Ok na,” ang tanging nasabi n’ya.
“Masaya tayo noon, di ba Elo?” ang sabi ni Diana.
Humiga si Elo sa tabi ni Diana. Hinaplos n’ya ang buhok nito. “Oo, masayang-masaya.”
Pumikit si Diana. “Gusto kong matulog.”
“Pagmamasdan uli kita.”
“Kantahan mo ako Elo, kantahan mo ako.”
Hinagkan ni Elo sa noo si Diana. “Alam mo namang boses palaka ako e.”
“I-kokak mo kung gusto mo, basta kantahan mo ako,” ang halos pabulong na sagot ni Diana.
“Anong kanta?”
“’Yung sa high school, sa JS, nu’ng isasayaw mo ako, pero hindi natuloy.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:36:00.001-08:00

Chapter 12
“Sigurado ka ba sa gagawin mo, hija?” tanong ni Father Ruel.
Tumango si Diana. Inabot n’ya ang kamay ni Father Ruel. “Nararamdaman ko, Father, malapit na akong pumanaw.”
“H’wag mong sabihin ‘yan.”
Napangiti si Diana. Isang linggo na ang nagdaan matapos ang selebrasyon para sa kanyang kaarawan. Sa isang linggo’y ikakasal na si Elo. Abala si Elo sa paghahanda para sa kasal. Si Diana ang humiling na s’ya na lamang ang kakausap kay Father Ruel.
“’Yung pangako mo di ba? Nu’ng maliliit pa tayo,” sabi ni Diana kay Elo, “si Father Ruel ang magkakasal.”
“Hindi ko nalilimutan,” sagot ni Elo.
Nakita ni Diana ang pag-aalinlangan sa mukha ni Father Ruel. “Hindi gawang biro ang pagpapakasal, Diana,” ang sabi nito. “Susumpa kayo ng habang-buhay na pagmamahalan sa Panginoon.”
“Alam ko po Father, hindi ko naman po lolokohin ang Panginoon.”
“At ang sarili mo?”
Hinagkan ni Diana ang kamay ni Father Ruel. “Lagi n’yo na lang akong inaalala.”
“Dahil lagi mo akong napapatawa.”
Nakangiti man si Father Ruel, hindi nakaligtas sa mga mata ni Diana ang lungkot na bumabalot sa mukha ng pari. “Ayokong makitang umiiyak kayo.”
Pinahid ni Father Ruel ang luhang nagbabadyang bumagsak mula sa kanyang mga mata. “Hindi ko mapigilan,” ang nasabi n’ya habang pilit na ngumingiti.
“Nasisingitan na naman po ba ng lungkot ang pananampalataya?”
Umiling si Father Ruel. “Gusto ko rin lang makita kang maligaya,” simula nito, “dahil ‘yon ang utang sa ‘yon ng buhay.”
“Maligaya po ako, maligayang-maligaya kung pagbibigyan n’yo ang kahilingan ko.”
“Gusto kong pagbigyan ka, pero --”
Pinilit ni Dianang iangat ang kanyang sarili, “Sa kasal na ‘yon, maniwala kayo Father, may pagmamahalan, higit pa sa awa, walang pamimilit, tunay na pagmamahalan.”
“Pero si Elo, hija.”
“Nalaman n’yong mahal ko s’ya dahil lamang sa nakita n’yong maligaya akong nakatingin sa kanya. Ang tingin n’ya Father, ang tingin ni Elo, napansin n’yo ba?”
Umiling si Father Ruel.
“Ako, napansin ko,” patuloy ni Diana, “lagi kong pinapansin. Nakikita ko sa mga mata n’ya ang ligayang nakita n’yo sa mga mata ko. Kung sapat na ang ligayang ‘yon upang masabi n’yong nagmamahal ako, hindi pa po ba sapat ‘yon upang masabing nagmamahal din si Elo, Father?’

Modista del Corazon

2009-02-01T01:23:00.001-08:00

Chapter 11
Mula sa kanyang higaan, nagawang dungawin ni Diana ang mga bisita sa kanyang kaarawan. Hindi n’ya mapigilang paghambingin ang mga nasasaksihan sa huling pagdiriwang para sa kanyang kaarawan nu’ng s’ya’y pitong taong gulang pa lamang.
Ngayo’y dalawampu’t limang gulang na s’ya, nakaratay sa karamdamang walang pinagmulan at halos walang paliwanag. “Polysistic ovaries syndrome,” ang sabi ng doktor. Hindi pa man naisasaksak ni Diana sa kanyang isipan ang sinabing ‘yon ng doktor, dinagdagan pa ito ng “thickening of the uterus lining.” ‘Yun daw ang mga simula, nguni’t nakilala na lamang n’ya ang kanyang sakit nu’ng ito’y maging ganap ng kanser.
Nu’ng s’ya’y nagdadalaga, nagkakasya na lamang s’ya sa nasaksihan nu’ng 7th birthday n’ya upang maipalawanag ang nararanasan sa tuwing s’ya’y magkakaro’n ng menstruation. Nu’ng s’yang datnan, ang akala n’ya’y katapusan ng ng kanyang buhay. “Mamamatay na ako,” ang naisip n’ya habang namimilipit sa sakit ng kanyang puson.
Ang akala n’ya noo’y may sakit na s’ya sa tiyan, na sa sobrang pagkain n’ya’y pinarurusahan na s’ya ng Panginoon. “Ang lahat ng sobra ay masama,” ang naaalala n’yang laging sinasabi ni Father Ruel.
“Napasobra na naman siguro ang pagkain ko,” ang naiisip ni Diana.
Nu’ng s’ya’y maglalaba na ng kanyang mga damit, nakita n’ya ang kanyang panty na puno ng dugo. Inakala n’yang s’ya’y nagtatae. “Ano nga ba ang nakain ko?” tanong n’ya sa sarili. Nguni’t umabot ng tatlong araw ang pananakit ng kanyang tiyan at ang pagkakaroon ng dugo ng kanyang panty.
Hindi na n’ya napigilan ang sariling magtanong sa kanyang ina. “’Nay,” bungad ni Diana habang nasa likod ng kanyang inang nagpepedal sa makinang panahi, “mamamatay na po ata ako.”
Hindi s’ya nilingon ni Aling Desta, nagpatuloy lang ito sa pagpadyak sa pedal at sa pagpapaikot sa maliit na gulong ng makinang panahi. “Ano na naman ang napanood mo sa TV?” sabi nito. “Gabing-gabi na kasi’y nanonood ka pa ng TV. ‘Yung pinapalagyan ko sa ‘yo ng butones, natapos mo na ba?”
Lumapit si Diana kay Aling Desta. Itinaas n’ya ang duguang panty at saka nagwikang, “Eto po o, nilalabasan na ako ng dugo.”
Tiningnan ni Aling Desta ang duguang panty ni Diana. Marahang natawa si Aling Desta. “’Yan ba ang ikamamatay mo?”
“Mamamatay na nga po ako natatawa pa kayo.”
Kinuha ni Aling Desta ang duguang panty ni Diana at hinila si Dianang papuntang banyo. “Lagi ka nang magkakaro’n n’yan,” paliwanag n’ya kay Diana.
“Bago po ako mamatay?”
Sinimulang labhan ni Aling Desta ang duguang panty ni Diana. “Hindi ka pa mamamatay,” sabi n’ya, “wala kang sakit. Ganyan lang talaga ang babae.”
Matapos malabhan ni Aling Desta ang duguang panty ni Diana, binigyan n’ya ng tiniklop na tela si Diana. “Eto,” sabi ni Aling Desta, “ilagay mo sa panty mo para hindi ka matagusan.”
Sinunod ni Diana ang kanyang ina. Sa mga sumunod pang pagkakataong dinaratnan s’ya, hindi na n’ya sinasabi pa sa kanyang inang nagkukulang ang mga pasador dahil sa lakas ng regla n’ya. Lingid sa kaalaman ng ina, gumagawa na lamang ng sariling pasador si Diana gamit ang mga retaso mula sa mga damit na ipinapatahi sa kanila.
Hindi nagkaro’n ng agam-agam si Diana pagdating sa lakas ng kanyang regla. Sa eskwela, kung s’ya’y datnan, sanay na ang mga kaklase’t guro n’yang natatagusan n’ya ang mga silya sa klasrum o kahit pa ang mga silya sa library. Sanay na rin silang makitang may tagos ang unipormeng palda ni Diana.
“Kapalan mo kasi ang pasador,” ang ipapayo ni Aling Desta, “para hindi ka natatagusan. Ka dalaga mong tao e naglalakad kang may dugo sa palda.”
Ngayo’y binabalikan ni Diana ang tagpo kung bakit hindi s’ya nagdudang may problema ang kanyang matres o kanyang obaryo kahit na’t napakalakas ng kanyang menstruation. Naro’ng muli sa ika-25th birthday n’ya ang mga tiyahin at tiyuhin n’ya. Natatanaw n’ya ngayon ang tiyahin n’yang mahilig kumain ng spaghetti na kausap muli ang tiyahin n’yang mahilig kumain ng pansit.
Nu’ng 7th birthday ni Diana, habang paalis na ang ibang bisita, tinutulungan ng tiyahin n’yang mahilig kumain ng spaghetti si Aling Desta sa pagliligpit ng mga pinagkainan. Katulong din nila ang tiyahin ni Dianang mahilig naman kumain ng pansit. Habang nagliligpit sila ng mga pinagkainan, napansin ng tiyahin n’yang mahilig kumain ng pansit ang palda ng tiyahin n’yang mahilig kumain ng spaghetti.
“Oy, nagkatagos ka na naman,” pansin ng tiyahin ni Dianang mahilig kumain ng pansit.
Tiningnan ng tiyahin n’yang mahilig kumain ng spaghetti ang kanyang palda. “Oo nga,” sabi nito, “para na rin akong natapunan ng spaghetti.”
Nagtawanan ang mga tiyahin n’ya, maging si Aling Desta’y nakisali sa tawanan. “Ang lahi naman kasi talaga natin oo,” sabi pa ni Aling Desta.
“Gano’n talaga,” dagdag ng tiyahin ni Dianang mahilig kumain ng spaghetti, “’pag matinding duguin, matindi ring magmahal.”
At nagtawanan muli ang tatlo. Ngayong natatanaw na muli sila ni Diana, napansin n’yang hindi na nagtatawanan ang tatlong magkakapatid. Marahan kung sumubo ng spaghetti ang tiyahin n’yang mahilig kumain ng spaghetti samantalang halos hindi naman nagagalaw ng tiyahin n’yang mahilig kumain ng pansit ang lamang pansit ng plato nito.
Halos pabulong kung mag-usap ang tatlong magkakapatid. Si Aling Desta’y pagtango’t pag-iling na lamang ang ginagawang pakikipag-usap habang ang dalawang kapatid nama’y tila laging nauubusan ng sasabihin.
Gusto sanang itanong ni Diana sa tatlong magkakapatid kung totoo nga bang nasa lahi nila ang pagkakaro’n ng malakas na regla, kung totoo nga bang ang tindi ng pagmamahal ay makikila sa tindi ng dugong buwanang lumalabas sa katawan ng babae.
Gusto n’ya sanang itanong sa tatlong magkakapatid kung nasa lahi rin ba nila ang malunod sa dugo ng sariling katawan tulad ng pagkalunod sa tindi ng sariling pag-ibig?
Kung sa ibang babae’y lubos na kahihiyan ang dinudulot ng pagkakaro’n ng tagos, lumaki si Dianang ikinararangal ang bawat palda o pantalong may tagos. Para sa kanya, magandang maiparating sa mundo na malakas s’yang duguin kung kaya’t matindi s’yang magmahal.
“May tagos ka,” ang sasabihin ni Elo.
“”Hayaan mo s’ya,” ang isasagot ni Diana, “sa tagos nakikita kung ga’no katindi magmahal ang babae.”
Ilang ulit na rin s’yang sinabihan ni Elong mali ang kanyang paniniwala. “Sabi ng mommy ko,” paliwanag ni Elo, “wala raw kinalaman ang menstruation sa kakayahan ng babaeng magmahal.”
“Ang mommy mo doktor,” ang igaganti naman ni Diana, “naniniwala s’ya sa science. Sabihin mo nga, kailan ba naipaliwanag ng science ang konsepto ng pagmamahal?”
Sa mga pagkakataong ‘yon, nais sanang idagdag ni Diana, “Hayaan mo na ako sa ilusyon ko, ilusyon na kung ilusyon. Eto lang ang pwede kong ipagmalaki sa mundo.”
Minsan, hindi maiiwasan ni Dianang isiping, sa lahat ng malaki, s’ya lang ang walang maipagmalaki. Sa kanyang paglaki, pinupuri ang kanyang pagiging mabait, ang kanyang pagiging masunuring anak, ang kanyang pagiging matulungin at maalalahanin. Nguni’t wala na s’yang maaaring iambag pa sa mundo. Wala na s’yang mapapakitang galing o kaya nama’y talento.
Sinubukan n’yang magsipag sa pag-aaral. “Aral ka ng aral,” laging puna ni Elo sa kanya, “baka naman tumalino ka pa kay Einstein.”
Nguni’t kahit anong gawing aral ni Diana, hindi n’ya magawang makapanguna sa kanilang klase. Natutuwa si Aling Desta sa tuwing may iuuwing ribbon si Diana bilang ikatlo o ikaapat sa kanilang klase, nguni’t hindi n’ya napapansing sumasama ang loob ni Diana.
“Gusto ko po sana first,” minsang pagtatapat ni Diana kay Father Ruel.
“Hindi na rin masama ang third o fourth,” ang sasabihin naman ni Father Ruel, “karangalan din ‘yon.”
“Gusto ko pong maging first dahil ang first lang ang naaalala, ang kilala, ang pinupuri.”
Sa mga pagkakataong ‘yon, pipisilin s’ya ni Father Ruel sa pisngi at sasabihing, “Ako na lang ang aalala, kikilala at pupuri sa ‘yo.”
Bahagyang mapapanatag ang kalooban ni Diana nguni’t mananatili ang pag-asam n’yang s’ya’y mapansin. “Sa lahat ng pansinin,” ang sinasabi n’ya sa sarili, “dahil sa taba, ako lang ata ang naghahanap pa ng pansin.”
Maraming ulit din n’yang pinaglabanan ang inggit. Kung may santacruzan, gusto rin n’yang maging sagala. Gusto rin sana n’yang maranasan ‘yung ilawan s’ya, may dala s’yang bulaklak o kaya nama’y krusipiho. Gusto rin sana n’yang magpa-make up at magsuot ng magarang damit.
Nguni’t lagi na lamang s’yang kinukuhang taga-ilaw sa mga sagala o kaya nama’y tagabuhat ng arko ng mga ito. Kung minsa’y kinukuha rin s’yang tagapaypay ng mga sagala o kaya nama’y tagadala ng de-plastik na softdrink. Nu’ng lumaki-laki pa si Diana, kinukuha naman s’yang isa sa mga tagatulak ng karo ng santo sa tuwing may santacruzan.
Sa mga programa sa paaralan, ipinagsisiksikan ni Diana ang kanyang sarili. Kadalasa’y pinagbibigyan na lamang s’ya ng mga teacher tutal nama’y s’ya ang nagpiprisintang tumahi ng mga damit na gagamitin ng mga ito sa mga programa.
Kung magpapasko na’y kasali si Diana sa Christmas program. Pinangarap n’yang maging Virgin Mary. Sa katunaya’y, tumahi pa s’ya ng puting belong satin at natahi na rin n’ya ang puti at asul na damit na halaw sa damit na suot ng istatwa ni Birheng Maria sa simbahan.
“Mabait, mapagmahal, matiisin,” sabi ni Father Ruel, “’yan si Virgin Mary, ang nanay ni Jesus.”
Tumatatak sa isipan ni Diana ang sinabing ‘yon ni Father Ruel: mabait, mapagmahal, matiisin. Naisip ni Diana, “pareho kami.”
Magtatapos na lamang sa highschool si Diana’y hindi pa rin s’ya kinukuhang Virgin Mary para sa Christmas program ng kanilang eskwelahan.
“Mas bagay si Trina,” ang sabi sa kanya ni Elo, “tutal ako naman ang Joseph.”
“E ako naman ang tatahi ng lahat ng costume, baka naman pwedeng ako na rin lang ang Virgin Mary,” ang sabi naman ni Diana.
Umiling si Elo. “Hindi ka masyadong bagay e.”
Umismid si Diana. “Dahil mataba ako?”
Nagbaba ng tingin si Elo. “E kasi, hindi naman mataba si Virgin Mary.”
Tulad ng mga nagdaang taon, si Trina nga ang naging Virgin Mary at si Diana, dahil sa kakukulit n’ya sa mga teacher na isali s’ya sa programa, ay hinayaang maging isa sa mga umbok sa likod ng camel.
Sa kanilang magkasunod na JS Prom, naging abala si Diana sa pagtulong sa kanyang ina sa pananahi ng mga gown para sa mga kaklase n’ya. Kung gabi na’t mahimbing na sa pagkakatulog ang kanyang ina, inilalapat ni Diana ang mga gown sa kanyang katawan. Ilang ulit din n’yang pinaglabanan ang kagustuhang sukatin ang mga ito nguni’t lagi n’yang naiisip na baka masira lamang n’ya ang mga gown at mawalan pa sila ng kitang mag-ina.
Pinagmamasdan n’ya ang sarili sa harap ng salamin ng kanyang tokador, nakalapat ang gown sa katawan at sumasayaw ng waltz. Si Elo lamang ang naiisip n’yang kapareha. Nakapikit n’yang dinadama ang paghawak ni Elo sa kanyang bewang, ang marahang pagsayaw nila, at ang lagi n’yang pinapangarap na halik na igagawad sa kanya sa pagtatapos ng kanilang sayaw.
Minsa’y nahuli s’ya ni Dino sa kanyang pagsasayaw. “Oy Ate,” sabi nito sa kanya, “kaya pala dumadagundong dito sa kwarto mo e, nagsasayaw ka naman pala.”
Initsa ni Diana kay Dino ang gown na inilalapat n’ya sa kanyang katawan. “Ba’t ba gising ka pa?”
“Hihiram ako ng dictionary,” sabi ni Dino habang hinahalungkat na ang mga libro ni Dianang nakapatong sa kanyang mesitang ginawa n’yang study table.
Sinabit muli ni Diana sa hanger ang gown at akmang ibabalik na sana sa sabitan ng mga damit na nasa kanilang sala, di kalayuan sa makinang panahi ng kanilang ina nang muling nagsalita si Dino, “May date ka sa prom?”
Nilingon ni Diana si Dino. “Sa tingin mo ba,” sabi n’ya, “may magkakagustong i-date ako sa prom?”
“Si Elo?”
“Oo nga naman,” naisip ni Diana, “si Elo.”
Hindi na sana dadalo si Diana sa JS Prom nila nu’ng third year high school s’ya. “Wala naman po akong isusuot e,” pagrarason n’ya sa kanyang ina.
“Itatahi nga kita,” sabi naman ni Aling Desta, “wala ka bang tiwala sa galing kong manahi?”
Dahil pinilit s’ya ng kanyang ina, dumalo nga sa kanilang JS Prom si Diana. Matatapos na ang prom ay wala pa ring nakikipagsayaw sa kanya. Nilapitan s’ya ni Elo.
“Sa ‘yo na lang,” sabi sa kanya ni Elo habang inaabutan s’yang isang rosas.
“Sa akin?”
“Oo, props namin sa waltz kanina. Ayaw tanggapin ni Trina e. Pangit daw. E sayang naman.”
Hindi man tunay na para sa kanya ang rosas, natuwa na rin si Diana. “Kahit pa’no,” naisip n’ya, “ako naman ang binigyan nu’ng hindi tinanggap ni Trina.”
“Sayaw tayo.”
Nagulat si Diana sa pag-aya ni Elo. Hindi agad nakasagot si Diana.
“Uy, sabi ko, sayaw tayo.”
Marahang tumayo si Diana. Inabot n’ya ang kanyang kanang kamay kay Elo. Pakiramdam ni Diana, ang lahat sa paligid nila’y tumigil, pakiramdam n’ya habang naglalakad sila ni Elong papuntang dance floor, naka slow motion sila.
Pagdating nila sa gitna ng dance floor, habang titig na titig sa isa’t isa, narinig ni Dianang pinalakas ang tugtog: It Might Be You. Nakakaisang linya pa lamang ng awitin nang biglang narinig naman ni Diana ang tinig ng kanilang prinsipal: “Juniors and Seniors, time to go home.”
Narinig ni Diana ang pag-boo ng ilang mga kaeskwela n’ya. Narinig din n’ya ang hiyawan ng iba. Higit sa lahat, narinig n’ya ang sinabi ni Elo, “Una na ako, ihahatid ko pa si Trina.”
Isang araw bago ang kasunod nilang JS Prom, pinuntahan s’ya sa bahay ni Elo. “Ayaw talaga sa akin ni Trina,” sabi nito, “binasted na naman ako, tinanggihan pa akong maging ka-date sa prom bukas.”
“Pinagsisiksikan mo pa kasi ang sarili mo sa kanya,” naisip ni Diana, “nandito naman ako.”
“’Kaw na lang ang date ko sa JS Prom ha?”
“Ako? Date?” di makapaniwalang tanong ni Diana.
“Oo, wala na akong choice e, me ka-date na lahat.”
Pumayag naman si Diana kahit na masakit ding tanggapin sa sariling dahil lang sa kawalan ng ibang makukuhang date kung kaya’t naisipan ni Elong s’ya na lamang ang kunin. “Di bale,” sabi ni Diana sa sarili, “buong gabi naman, ako ang ka-date ni Elo.”
Naputol ang pagbabalik-tanaw ni Diana nang biglang pumasok si Aling Desta. “May isang bisita ka pa, Anak,” sabi ng kanyang ina.
Mula sa likuran ni Diana, nakita n’ya si Elo. “Diana,” bati nito, “happy birthday.”
Nilapitan ni Elo si Diana at iniabot ang nakabalot na regalo nito. “Buksan mo,” utos ni Elo kay Diana.
Tiningnan ni Diana ang kanyang ina, “Bakit n’yo sinabi sa kanya?”
“Anak --”
“Hindi ko naman nakakalimutan ang birthday mo,” sabi ni Elo.
Nanatiling nakatingin si Diana kay Aling Desta, nanunumbat, nasasaktan, “’Nay, sinabi ko na naman po . . . ”
Tinabihan ni Aling Desta si Diana. “Anak, kaibigan mo si Ello, kailangang malaman na rin n’ya.”
“Pero ‘Nay . . . ”
“H’wag kang mag-alala,” putol ni Elo, “wala ka nang tatahian pa ng wedding gown. Hindi na kami ikakasal ni Trina.”
Tumayo si Aling Desta. “Maiwan ko na muna kayo, may ibang bisita pa sa labas.” Bago tuluyang umalis si Aling Desta, tiningnan n’ya si Elo at iminuwestra ng kanyang mga labi ang salitang “salamat.”
“Pinakiusapan ka ng Nanay,” sumbat ni Diana kay Elo.
“Hindi na n’ya ako kailangang pakiusapan pa,” sagot ni Elo, “alam kong birthday mo.”
“Iniyakan ka ba n’ya? Niluhuran? Nagmakaawa ba s’ya sa ‘yo?”
Nagbaba ng tingin si Elo. “Gusto kong pumunta rito. May handaan man kayo o wala, talagang pupuntahan kita.”
Humiga si Diana. “Halos isang dekada mo nang nalimutan ang bertdey ko. Ngayon, gusto mong maniwala akong bigla mo na lamang naalala?”
“Hindi ko nakakalimutan. Binabati rin naman kita ‘pag nakakauwi na ako rito.”
Muling iniabot ni Elo ang dalang regalo. “Buksan mo,” sabi nito, “sige na.”
Umiling si Diana. “Ano’ng problema n’yo ni Trina?”
Bumuntong-hininga si Elo. “Tulad ng dati,” sabi n’ya, “hindi pa rin kami magkasundo.”
Napangiti si Diana. “Ano pa nga ba ang bago?”
“Na hindi na kami muling magkakabalikan.”
“Dahil mawawala na ako. Mawawalan ka na ng tulay.”
Natahimik si Elo. Napakagat s’ya sa kanyang labi. Ilang sandali pa’y naramdaman na lamang n’ya ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. Gumagaralgal ang kanyang tinig nu’ng muli s’yang magsalita.
“Ba’t hindi mo sinabi?”
“Ngipin ang ginagamot mo, hindi kanser.”
“H’wag ka ngang magpatawa!”
Nagulat si Diana. Halos limang taon na ang nakakaraan nu’ng huli n’yang marinig na sumigaw at nasaksihang galit si Elo.
“Gusto n’yang ipalaglag ang bata!”
Muntik nang mapaigtad no’n si Diana sa lakas ng tinig at diin ng pananalita ni Elo sa loob ng dental clinic nito. Kakapagpatayo lamang ng dental clinic ng mommy ni Elo, hindi pa kumpleto ang mga gamit. Isang dental chair pa lamang at ilang mga dental equipment ang naroon. Wala pang laman ang reception area at hindi pa rin nai-install ang laser para sa light cure.
“Baka hindi pa s’ya handa,” ang tanging nasabi ni Diana.
Nakita ni Dianang napahawak sa noo si Elo. Nanatiling mariin ang bagsak ng mga salita nito nguni’t naging mahina naman ang tinig, “Anong hindi pa handa?”
“’Yung sa pagiging --”
Napansin ni Diana ang papalakas na papalakas na tinig ni Elo, ang papariin at papariing bagsak ng mga salita nito. Napansin n’ya ang panginginig ng mga kamay nito, ang biglang pagtalikod at biglang pagharap muli nito sa kanya.
“Anong hindi pa handa? Anong kailangang paghandaan? May trabaho na s’ya. May klinik na ako. Magkakilala na ang mga magulang n’ya at ang mommy ko. Magkakakilala na ang mga kamag-anak namin. Pati mga kaibigan naming, magkakakilala na. Kayang-kaya ko s’yang pakasalan kahit ngayon! Limang taon na kami! Ano pa bang paghahanda ang gusto n’ya!”
Napalunok no’n si Diana. “Ang pagiging ina,” ang nasabi n’ya, “pinaghahandaan din ‘yon.”
Napatingin sa kanya si Elo, parang no’n lang s’ya nakita ni Elo. “Anong paghahanda?”
“S’yempre, ibang responsibilidad ang pagkakaroon ng anak. Elo, iba ang paghahanda sa kasal kesa paghahanda sa pagkakaroon ng anak.”
Umiling si Elo at inilapit ang mukha kay Diana. “Hindi kita maintindihan.”
Hinaplos ni Diana ang pisngi ni Elo. “Sa kasal, kayong dalawa lang ang kailangang maghanda. Mahal n’yo ba ang isa’t isa?”
Tumango si Elo. Nagpatuloy si Diana, “Kaya n’yo bang buhayin ang isa’t isa?”
Muling tumango si Elo. “Kayang-kaya. Kahit ako na lang ang bumuhay sa amin.”
Ngumti si Diana. “Pero kaya n’yo na bang magkaro’n ng anak?”
“Oo naman!” muling lumayo kay Diana si Elo, tumalikod at sinapong muli ang noo.
“Kaya mo na bang gumising sa kalaliman ng gabi o kaya sa madaling-araw para ipaghele ang anak mong umiiyak?”
Nilingon ni Elo si Diana. “Kakayanin ko, bakit?”
“Kaya mo na bang magpalit ng lampin, maghugas ng bote, dumangkal ng mga damit para malaman ang tamang sukat ng damit para sa ‘yong anak?”
Napakumpas si Elo. “Napag-aaralan naman ang mga ‘yan e.”
“Napag-aaralan, pero hindi n’yo pa pinag-aaralan.”
Bumuntong-hininga si Elo. “Sinasabi mo bang tama lamang na ipalaglag n’ya ang bata?”
“Ang sinasabi ko, baka ang hindi n’ya kahandaan ang dahilan kung bakit ayaw n’ya munang magkaanak.”
“Diana, papatayin n’ya ang anak namin,” sabi ng muling nanginginig na si Elo, “naiintindihan mo ba?”
Nilapitan ni Diana si Elo. “Sa tuwina, mahihilo s’ya’t maduduwal. Lalaki ang tiyan n’ya at lalapad ang balakang. Sasakit ang likod n’ya, mahihirapan s’yang maglakad, maupo, o kahit na mahiga. Mamamanas ang mga paa at binti n’ya. Kahit na simpleng paggalaw, kung minsan, magiging mahirap para sa kanya.”
“Alam ko kung ano ang nangyayari sa nagbubuntis.”
“’Yung takot Elo, alam mo? ‘Yung takot na baka mabundol ang tiyan n’ya, ‘yung takot na baka malaglag ang bata. Alam mo ba ‘yung takot na baka hindi n’ya masyadong maalagaan ang sarili n’ya kung kaya baka lumabas na hindi malusog ang bata.”
Napaupo si Elo. Ilang saglit din s’yang natahimik. “Mga takot din ‘yan ng isang ama.”
Tinabihan ni Dina si Elo. “At ‘pag nariyan na ang bata, ang maya’t mayang pagtingin dito kahit mahimbing na itong natutulog para siguraduhing humihinga pa ‘to? Ang takot Elo na baka hindi na gutom o antok ang iniiyak ng bata, na baka may sakit na ‘to, na baka nasasaktan na ‘to.”
“Diana, lahat ng magulang dumaraan sa ganyan. Walang complete course on parenting, ano ka ba?”
Umupo si Diana sa dental chair. “Ang sa akin lang, inuunawa ko lang kung ano man ang nararamdaman ni Trina.”
“Hindi ako manhid. Inuunawa ko rin s’ya, ang mga takot n’ya, ang mga maaaring ambisyon n’yang di matupad dahil magkakaanak na kami. Pero hindi ko maunawaan kung bakit kailangan n’yang patayin ang anak namin.”
Hindi na sumagot si Diana. Humiga s’ya sa dental chair. “Ito na ata ang pinakamagandang dental chair dito sa atin,” ang tanging nasabi n’ya.
Lumapit sa kanya si Elo, lumuhod ito’t inabot ang kamay ni Diana. “Diana, tulungan mo ako,” pagsusumamo nito, “kumbinsihin mo si Trinang h’wag ipalaglag ang anak namin.”
Bumangon si Diana. Tiningnan n’ya si Elo sa mata. “May hiniling ka bang hindi ko sinunod?”
Bumalik sa kasalukuyan ang hinagap ni Diana. Nakita muli n’ya ang pagsapo ni Elo sa noo. “Gusto mo bang kausapin ko si Trina?”
Napakumpas si Elo. “’Yung kalagayan mo, ‘yang sakit mo, bakit hindi mo man lang sinabi sa akin?”
“Wala ka ring magagawa.”
Lumuhod si Elo sa harapan ni Diana at hinawakan ang kamay nito. “Ipinagpipilitan mo pang manahi ng traje,” sabi nito.
“Kinuwento rin ba ng Nanay?”
Nakita ni Diana ang makapal na luhang bumakod sa mga mata ni Elo. “Gabi-gabi, pinipilit mong tapusin ang trajeng hindi naman n’ya gustong isuot. Ano bang ginagawa mo Diana? Ano bang gusto mong patunayan?”
“Na tumutupad ako sa pangako ko.”
Tuluyang napaiyak si Elo. “Ba’t inilihim mo ang lahat?”
Hinaplos ni Diana ang pisngi ni Elo. “Lahat ng sinabi natin sa isa’t isa, lahat ng ipinangako natin sa isa’t isa, lahat ng napag-usapan, napagbiruan, mga nabanggit, lahat ng ‘yon Elo, naaalala ko. Dahil lahat ng ‘yon, sa akin, lahat sila mahalaga.”
Masuyong hinawakan ni Elo ang magkabilang pisngi ni Diana. “Pinahalagahan ko rin ang mga ‘yon, maniwala ka.”
Sa puntong ‘yon, nadama ni Diana ang pamamasa ng kanyang mga mata. “Hindi ko hinihiling na gantihan mo rin ang pagpapahalaga ko. Pinahahalagahan ko ang mga ‘yon, dahil sa lahat ng ‘yon, kabahagi ka. Ikaw Elo, higit sa lahat, ikaw ang pinahahalagahan ko.”
Niyakap ni Elo si Diana. “Mahalaga ka rin sa akin, tandaan mo ‘yan.”
Kumawala si Diana sa pagkakayakap ni Elo. Ngumiti s’ya. “Ang tagal kong pinangarap ‘to, alam mo ba?” sabi ni Diana. “Ang tagal kong pinangarap na mayakap mo.”
Gumapang ang mga daliri ni Elo sa mga labi ni Diana. “Gusto kitang pakasalan.”
Umiling si Diana. “Pinangarap ko rin ‘yan. Pero sa pangarap ko, ang mayakap mo, ang pakasalan mo, silang dalawa’y matutupad dahil mahal mo ako.”
Inabot ni Elo ang regalo, binuksan ito’t iniharap kay Diana ang isang plastik ng straw.

Modista del Corazon

2009-02-01T01:21:00.001-08:00

Chapter 10
“May miting ako. Nagpasundo ba ako sa ‘yo ?” bungad ni Trina kay Elo pagkakitang hinihintay s’ya nito sa office n’ya sa kolehiyo.
“Kailangan kitang makausap,” sagot ni Elo.
“Ba’t hindi ka muna tumawag o nag-text?”
“Importante ‘to.”
Umupo si Trina sa tapat ni Elo. “Tungkol kay Diana?”
Nagbaba ng tingin si Elo. “Nakapagdesisyon na ako.”
“Hindi pa rin nagbabago ang desisyon ko. H’wag mo nang i-postpone ang kasal natin. I-cancel mo na.”
“Gano’n lang ba kadali ‘yon para sa ‘yo?”
“Gano’n kadaling pagdesisyunan mong pahiyain ako sa mga tao’t pumasok sa stupid set-up na ‘yan.”
Inabot ni Elo ang kamay ni Trina. “Trina naman,” simula n’ya, “pagbigyan na natin si Diana. She’s always been good to us.”
Binawi ni Trina ang kamay n’ya mula kay Elo. “Kaya nga ayokong lokohin pa natin s’ya.”
Hindi sumagot si Elo, nanatili lamang itong nakatitig kay Trina.
“What?” tanong ni Trina, “you think I’m so heartless that I don’t care at all. Kaibigan ko rin si Diana. Do you think she’s that stupid na maniniwalang bigla mo na lang ‘syang pakakasalan?”
“Gusto ko lang s’yang mapasaya, that’s all.”
Tumayo si Trina. “Pa’no mo s’ya mapapasaya if she knows na naaawa ka lang sa kanya?” Naghalukipkip si Trina. “And what about her pride? Do you think na all this time tinago n’yang may pagtingin s’ya sa ‘yo dahil hindi s’ya natatakot na ma-reject mo?”
“Then tell me, what should I do?”
“What ordinary people do when their friends are dying. Be there for her, talk to her, cheer her up. Pero h’wag mo s’yang lokohin.”
Saglit na natahimik si Elo. Huminga muna s’ya ng malalim bago muling magsalita. “Alam mo ba kung bakit ipinapakiusap ni Aling Destang pakasalan ko si Diana?”
“In love nga sa ‘yo si Diana di ba?”
“’Yun lang daw ang pinangarap ni Diana sa buong buhay n’ya.”
Napabuntong-hininga si Trina. “Hindi pa rin matutupad ang pangarap n’ya, Elo.” Lumapit si Trina kay Elo. “Gusto n’yang mahalin mo rin s’ya, ‘yon ang pangarap n’ya. Hindi dahil nagpakasal ang tao, may pagmamahalan na. Hindi dahil nagsumpaan sa altar, may pagmamahalan na.”
“Hindi ako magsisinungaling sa altar. Mahal ko rin s’ya, dahil gusto ko rin s’yang lumigaya.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:17:00.001-08:00

Chapter 9
Binibihisan ni Aling Desta si Diana. “Ayan, kita mo na, nangangayayat ka nang talaga. Maluwag na sa ‘yo ‘tong tinahi ko.”
“’Nay, alam ko namang malaki sa sukat ko ang tinatahi n’yo para mapaniwala akong pumapayat na ako,” sabi ni Diana.
Naaalala ni Diana ang mga pagkakataong ginagawan s’ya ng damit ni Aling Desta. Laging maluwang ang mga damit na itinatahi ni Aling Desta sa kanya.
Nu’ng una’y, maliit sa sukat ni Diana ang ginagawang damit ni Aling Desta. “Para mapilitan kang magpapayat, para magkasya ka sa damit,” ang malimit nitong sabihin sa anak nu’ng nasa elementarya pa lamang si Diana.
May mga pagkakataon ding binalak ni Diana ang magpapayat. Naririndi na rin s’ya sa mga kantiyaw ng mga kamag-anak nila. “Naku Diana,” ang sinasabi ng isa n’yang tiya, “Grade IV ka pa lang e masikip na sa ‘yo ang blouse ko.”
“H’wag ka kasing magkanin,” ang sinasabi naman ng isa pa n’yang tiya, “tingnan mo, sa isang taon ka magha-high school, mas malaki na ang sukat ng bewang mo sa bewang ko.”
“Baka walang manligaw sa ‘yo n’yan,” ang sabi naman ng isa n’yang tiyuhin, “ang mga lalake, ang gusto laging sexy.”
Bago makapagtapos ng elementarya si Diana, malapit na sa 200 lbs. ang timbang n’ya. Pinagdaanan at napagtiisan na n’ya ang mga tuksong: baboy, tabang-baboy, refrigerator, dram, tabatsoy, tabatsingtsing, dambu (hala), balyena, elepante, higanteng bola, pata, at paboritong itukso sa kanya ng mga kaklase n’ya sa elementary, ang Diana Dabiyana.
Malapit na ang graduation nila sa elementarya nang makipag-away si Elo kina Maloy at Ron-Ron dahil sa panunukso ng mga ito kay Diana. Nagpa-practice sila ng graduation nang madapa si Diana sa pag-akyat n’ya ng stage.
“Lumba-lumba ka kasi!” kantiyaw ni Maloy habang tumatawa.
“Si Diana, dabiyana!” hirit naman ni Ron-Ron.
Lalong nagtawanan ang mga naroon. Nilapitan ni Elo si Maloy at sinuntok sa mukha. “H’wag mong tutuksuhin si Diana.”
Sinugod ni Ron-Ron si Elo, sinipa s’ya ni Elo. Kinubabawan ni Maloy si Elo. Sinugod ng mga kaibigan ni Elo si Maloy at sinugod din ang mga ito ng mga kaibigan naman ni Maloy. Nagkagulo ang mga graduating na bata.
Sigaw ng sigaw na ang kanilang principal, ayaw pa ring paawat nina Elo at Maloy. Ilang teacher na rin nila ang nahagip ng mga suntok at sipa nila habang inaawat sila. Sa huli, nagtagumpay ang mga P.E. teacher nilang lalake sa paghihiwalay kina Elo at Maloy.
Balak na sana ng prinsipal na hindi na pasamahin sa graduation sina Elo at Maloy bilang parusa sa mga ito nguni’t nakiusap ang mga magulang nila.
Matapos ang graduation, nagpasalamat si Diana kay Elo. “Ngayon lang uli tayo nagkita. Thank you ha?”
“Saan?”
“Hindi ka pinapayagan ng mommy mong lumabas ng bahay nu’ng isang linggo kasi nakipag-away ka kay Maloy.”
Gustuhin mang ngumiti ni Elo, hindi n’ya ito lubusang magawa dahil may nakatapal pang gasa sa kaliwang pisngi n’yang nasapak ni Maloy. “A ‘yon? Wala ‘yon. Ayokong tinutukso ka.”
“Sana hindi mo na lang sila pinansin. Sanay na naman akong tinutukso nila e.”
Nais din sanang ngumiti ni Diana, nguni’t may nakatapal pang gasa sa baba n’ya dala ng pagkakatama nito sa palapag ng hagdan ng kanilang stage.
“Sana papayat ka sa high school para hindi ka na tuksuhin.”
Mula nang sabihin ‘yon sa kanya ni Elo, sineryoso na ni Diana ang pagpapapayat. “Aba Anak,” pansin sa kanya ni Aling Desta, “kahapon ka pang hindi kumakain. Mamaya n’yan payat ka nga, may sakit ka naman.”
“E ‘Nay, di po ba gusto n’yo rin naman akong pumayat? Saka ayaw n’yo ‘yon, makakatipid tayo sa pagkain.”
Tuwing umaga’y sumasabay si Diana sa isa n’yang tiya sa pagja-jogging. “Dapat talaga araw-araw nagja-jogging,” sabi ng kanyang tiya, “makikita mo’t magiging sexy ka ring katulad ko.”
Nakakaisang buwan na sa pagtitipid sa pagkain at araw-araw na pagja-jogging si Diana’y hindi pa rin nababawasan ang kanyang timbang.
“Aba, e naging 54 pa ‘tong bewang mo,” puna ni Aling Desta habang sinusukatan ng medida ang bewang ni Diana. “Hindi ba dati’y 48 lang?”
“Hindi na nga po ako kumakain ‘Nay e.”
Pinagpas’yahan ni Aling Destang kumunsulta sa mommy ni Elo. “Parang lalo s’yang lumalaki e,” paliwanag n’ya sa mommy ni Elo. “Lalo na nitong dinatnan na s’ya.”
Tinulungan sila ng mommy ni Elo upang kumonsulta sa espesiyalista. Napag-alaman nilang may diperensya pala sa thyroid si Diana, na kahit anong gawin nitong pagpapapayat ay hindi uubra. Lalaki at lalakit s’ya, tataba at tataba.
Hindi man n’ya pinaaalam sa kanyang ina, napansin ni Aling Destang dinamdam ni Diana ang nalamang sakit. Lalong hindi kumain si Diana, kung dati-rati’y binabawasan lang nito ang kinakain, ngayo’y ilang araw na itong nagtitiyagang tubig na lamang ang ipanglaman sa tiyan. Kung dati-rati’y sa umaga lamang ito nagja-jogging, ngayo’y maging sa hapon at gabi na rin. Hindi man aminin ni Diana sa ina, dama ni Aling Destang nilalabanan ng anak ang sakit. Alam n’ya, gustong magpapayat ni Diana. Alam n’yang gusto nitong pumayat dahil kay Elo.
“Maganda po s’ya, maputi, maamo ang mukha,” kwento ni Diana kay Aling Desta, “saka po, hindi s’ya mataba.”
“Kaya naman pala nagustuhan ni Elo.”
Tumahimik no’n si Diana, nagseryoso sa nilililipang palda. Napansin ni Aling Desta ang lungkot sa mukha ng anak. “Ikaw nga’y magtapat,” sabi n’ya, “ikaw ba’y may gusto kay Elo?”
“Ang Nanay naman.”
Tinigil ni Aling Desta ang pagpadyak sa pedal ng makinang panahi at tiningnan si Diana. “Aba’y ano naman ang masama kung magkagusto ka kay Elo? Ang sinasabi lang naming lagi sa ‘yo ni Father Ruel, hindi lang dapat sineseryoso ‘yang pagkakagustuhang ‘yan at ke bata-bata n’yo pa.”
“Wala po s’yang gusto sa akin.”
Nilapitan ni Aling Desta si Diana. Natuon ang tingin nito sa nilililipang palda ni Diana. “Tingnan mo, nagkakabuhol-buhol ‘yang paglililip mo. Akina nga.”
Kinuha ni Aling Desta ang palda mula kay Diana, ipinakita kung pa’no ang tamang paglililip. “Sinabi nang ganito e.”
“Magkaibigan lang po kami ni Elo.”
“Ang tinatanong ko sa ‘yo ay kung may gusto ka ba kay Elo,” sabi ni Aling Desta habang pinagpapatuloy ang paglililip.
“Hindi naman po n’ya ako magugustuhan.”
Napabuntong-hininga si Aling Desta. “Hindi mo masagot ng diretsahan ang tanong ko. Bakit ba ayaw mo pang amining nagkakagusto ka na kay Elo?”
“E ‘Nay --”
“Sabay na kayo halos lumaki at halos kapit-bahay lang natin sila. Magkasundong-magkasundo na kayo kahit dati pa. Hindi naman kita pipigilan kung magkakagusto ka sa kanya, mabait na bata naman s’ya. Ang sa akin lang, h’wag mo naman sanang seryosohin. Gusto lang naman naming ng tatay mo at ni Father Ruel na makapagtapos ka ng high school.”
Inabot ni Diana ang palda. “Ako na po.”
“Nakikinig ka ba?”
“Opo.”
Hindi na ipinalam pa ni Aling Desta sa anak na alam n’yang nahihiya lamang si Dianang amining may nagkakagusto na ito kay Elo dahil sa nahihiya ito sa katabaan n’ya. Upang bumuti-buti ang pakiramdam ng anak, sinimulang ipagtahi s’ya ni Aling Desta ng mga damit na maluwag.
Sasabihin n’ya kay Dianang, sinunod n’ya ang tamang sukat ng katawan ng anak nguni’t dinadagdagan n’ya ng isang pulgada ang bawat tinatabas na bahagi ng damit upang mapaniwala ang anak, kahit paano, na pumapayat na ito.
“Aba, ako pa ba ang magkakamali sa sukat, ke tagal ko nang nanahi e,” sagot ni Aling Desta sa pagkabuko ni Diana sa kanyang pananahi para sa kanya.
“Ang Nanay talaga, hindi pa rin nagbabago,” pilit ang ngiti ni Diana. “Baka magsidatingan na po ang mga bisita, hindi pa ata tayo handa.”
“Hayaan mo na si Dino sa kusina, s’ya naman ang mahilig magluto.”
Binuksan ni Aling Desta ang isa sa mga sisidlan sa makinang panahi. Kumuha s’ya ng sinulid at karayom. “Ayan ha,” sabi n’ya kay Diana, “itatama natin ang sukat ng damit mo.”
Hinapit ni Aling Desta ang damit ni Diana sa bewang. “Baka magulat sila’t ang seksi mo na,” sabi nito habang tinatahi ang hinapit na bahagi ng damit.
Hinawakan ni Diana ang kamay ni Aling Desta. “’Nay, tama na po. Hindi ko na po pinangarap ang maging seksi. Tanggap ko pong ganito na talaga ang katawan ko.”
Napatungo si Aling Desta. “Bakit ba ikaw pa? Lagi na lang ikaw.”
“’Nay --”
Iniupo ni Aling Desta si Diana. Kinuha n’ya ang isang suklay na nasa isa sa mga sisidlan sa makinang panahi. Sinimulan n’yang suklayan si Diana. “Isang linggo halos na hindi natutulog ang tatay mo nu’ng maipanganak kita. Wala na s’yang ginawa kundi tingnan ka, kargahin, halikan, hawakan, pisilin, at kagatin sa tiyan.”
“Mapagmahal po talaga ang Tatay.”
“Tuwang-tuwa s’ya at napakalusog daw ng anak namin. Nu’ng una kang nagkalagnat at nangayayat, hindi mapakali ang tatay mo. Kulang na lang bilhin n’ya ang lahat ng bitamina sa botika para manumbalik lang ang dating katawan mo.”
Humindig si Diana sa dibdib ng ina. “Noon ‘Nay, tinatanong ko ang Diyos kung bakit limang taon ko lang nakasama ang Tatay. Ngayon alam ko na po.” Hinarap ni Diana si Aling Desta. “Ayaw ng Diyos na masaktan ang Tatay, kung makita n’ya akong ganito kalaki at ganito ang kalagayan.”
Ngumiti si Aling Desta. “Binabantayan pa rin n’ya tayo, lalo ka na. Mahal na mahal ka ng ‘yong tatay.”
“Ako ang ayaw n’yang papasukin sa ospital nu’ng naghihingalo na s’ya.”
“Ayaw n’yang makita mo s’yang naghihirap dahil ayaw ka n’yang masaktan.”
Bumalik sa pagkakahindig si Diana sa dibdib ng ina. “Sana hindi n’ya ako binabantayan upang di rin n’ya nakikita ang paghihirap ng katawan ko.”
“Basta tatandaan mo, para sa kanya, ikaw ang pinakamaganda.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:14:00.001-08:00

Chapter 8
Sarado ang clinic ni Elo. Hindi n’ya pinapasok si Joy. Pinacancel n’ya rito ang lahat ng appointment n’ya para sa buong araw. Gusto n’yang mapag-isa.
Itinaas ni Elo ang lahat ng kurtina sa kanyang clinic at binuksan ang mga bintana. Maninigarilyo s’ya.
Umupo s’ya sa dental chair. Dati-rati, kung may problema s’ya, umuupo rin s’ya sa dental chair habang nakaupo naman sa silya n’ya si Diana.
“Ayan, kunyari psychiatrist ako at ikaw ang pasyente ko,” ang sasabihin ni Diana.
Inilapag ni Elo ang ash tray sa dating upuan ni Diana. Habang tinitingala n’ya ang patay na ilaw na nakasabit sa dental chair, hithit-buga n’yang iniisip si Diana.
“Bakit ba naaalala lang kita ‘pag me problema ako?” tanong n’ya.
Sa maliliit na guhit ng salaming tumatakip sa nakapatay na ilaw ng dental chair, pilit na inaninag ni Elo ang nakaraan.
Sa 7th birthday ni Diana, nagunita ni Elo ang pagbibigay n’ya kay Diana ng singsing na gawa sa straw. “Basta ‘pag laki natin, liligawan kita ha?” ang naalala pa n’yang sinabi kay Diana.
Isang araw bago ang 7th birthday ni Diana, naglaro pa sila ng patintero sa eskwelahan. Laging iniitsapwera ng mga magkalabang grupo sa patintero si Diana dahil mabagal itong tumakbo dala ng kanyang katabaan.
“Basta sasali lang ako sa inyo, ‘pag kasali si Diana,” ang naaalalang pagtatanggol ni Elo kay Diana.
Dahil maliksi at magaling sa paglalaro ng patintero si Elo, napipilitan ang mga kaklase nilang isali na rin si Diana upang maging kagrupo nila si Elo.
“Basta h’wag kang susugod ha?” bilin ni Maloy kay Diana. “Du’n ka lang sa loob, sa gitna. H’wag kang gagalaw, baka mataya ka pa.”
Laging gano’n ang bilin ng mga kalaro nila kay Diana. Natatakot kasi silang sa bagal ni Diana at sa laki ng katawan nito, maaaring mahagip ito ng kamay ng kalabang grupo at mataya pa sila.
“E kung h’wag na lang pumasok si Diana?” ang lagi namang suhestiyon ni Ron-Ron. “Du’n na lang s’ya sa labas para sigurado tayo.”
“Sige, hindi na lang ako sasali,” ang laging nagiging tugon ni Diana. “Baka matalo pa kayo dahil sa akin e.”
Sa gano’ng pagkakataon pinagtatanggol ni Elo si Diana. “Kung hindi kasali si Diana, hindi na rin ako kasali.”
At sa tuwina, pumapayag ang mga kalaro nilang isali na rin nga lang si Diana.
Mahigpit ang labanan sa patintero nang hapong ‘yon. Parehas ang puntos ng dalawang grupo. Ang mananalo’y ililibre ng Cheese Ring at Wonder Boy ng mga matatalo.
Desidong manalo sina Maloy at Ron-Ron. “Dito ka papasok, Elo,” ang bilin ni Ron-Ron kay Elo habang nagdo-drawing pa ng diagram ng kanilang mga guhit sa patintero.
“Para ka namang si Jaworski, hindi naman basketbol ‘to,” sabat ni Diana.
“H’wag ka ngang magulo,” sabi ni Ron-Ron, “baka mamaya matalo pa tayo. Pamasahe na lang ang pera ko.”
Nagsimula na muli ang laban sa patintero. Sumunod naman si Elo sa bilin ni Maloy. Si Diana nama’y hindi nga pumapasok sa unang guhit pa lamang ng kanilang pinaglalaruan ng patintero. Maingat din s’yang hindi mahagip ng kamay ng tayang nagbabantay sa unang guhit.
Nakita n’ya ang bilis sa pag-ilag sa mga kamay ng taya ni Elo, ang bilis din nito sa pagtakbo, ang liksi nito kung kaya’y nagagawang makalampas sa mga guhit. Naaaliw pa si Diana sa kakamasid kay Elo nang mapansin n’yang mababangga ito ni Maloy sa pagtakbo naman ni Maloy sa kasunod na guhit ng guhit na hindi pa nalalampasan ni Elo.
“Elo!”
Nalimutan ni Diana ang bilin sa kanya ni Ron-Ron. Nalimutan din ng mga naglalaro ang patintero. Nagkabanggaan nga sina Maloy at Elo. Natumba ang dalawa. Ang pagkakatumba ni Elo ang nasa isipan ni Diana kung kaya’t hindi na rin n’ya namalayan ang sariling pagkakatumba nang mapalakas ang pagtapik sa kanya ng taya sa unang guhit ng patintero habang tumatakbo si Dianang papunta kina Elo.
Tumayo na sina Elo at Maloy. Kapwa may gasgas ang mga tuhod nila. Nilapitan ni Elo si Diana at tinulungan itong tumayo. Napansin ni Elo ang gasgas sa braso ni Diana. Kinuha ni Elo ang braso ni Diana at pinunasan ng suot na unipormeng pang-itaas ang gasgas sa braso ni Diana.
“Bertdey mo pa naman bukas,” sabi ni Elo, “tapos may gasgas ka.”
“Di bale,” sabi ni Diana, “may gasgas ka rin.”
“Pareho na tayo.”
Nagtawanan silang dalawa. Tinatawag na sila nina Maloy at Ron-Ron upang ipagpatuloy ang paglalaro ng patintero.
“Uwi ko na muna si Diana,” sabi sa kanila ni Elo, “may gasgas e.”
“Sige, uwi mo na girlfriend mo!” kantiyaw sa kanya ni Maloy.
Naririnig pa nina Elo at Diana ang panunukso sa kanila nina Maloy habang papalabas na sila ng eskwelahan.
“Mga wala kasing girlfriend kaya naiinggit,” sabi ni Elo kay Diana.
Tumigil sa paglalakad si Diana. “Ikaw ba meron?”
“Oo, ikaw.”
Nagpatuloy sila sa paglalakad. “Elo,” panimula ni Diana, “girlfriend ba talaga ako?”
“Oo naman.”
“Sabi kasi ni Father Ruel, ang girlfriend saka boyfriend, pang matatanda lang daw di ba?”
Si Elo naman ang napatigil sa paglalakad. “Pero di ba ‘pag sa bahay-bahayan, ako ang tatay, ikaw ang nanay?”
“E laro lang naman ‘yon e.”
“E di sige,” sabi ni Elo, “hindi na muna kita girlfriend.”
Nakarating na sila sa tapat ng bahay ni Diana nang magtanong muli si Diana, “Ayaw mo na ba akong maging girlfriend?”
“Gusto. Pero sabi mo sabi ni Father Ruel, pangmatatanda lang ‘yon.”
“’Pag matanda na tayo?”
Ngumiti si Elo. “Sige, ‘pag matanda na tayo, girlfriend na kita ha?”
“Liligawan mo muna ako.”
“O e di ‘pag matanda na tayo, basta liligawan kita. Tapos girlfriend na kita ha? Tapos mag-aasawa na tayo. Si Father Ruel ang magkakasal. Tapos magiging tatay na ako, tapos ikaw nanay.
“Magbebertdey muna ako bukas.”
Nagmayabang si Elo, “May regalo na ako sa ‘yo.”
“Talaga?”
“Oo, binili ng mommy ko.”
Nagningning ang mga mata ni Diana. “Happy Birthday Barbie?”
“Ha? E. . . ” sagot ni Elo habang nagbababa ng tingin.
Binuksan ni Diana ang kanilang tarangkahan. “Sabi ko sa ‘yo, ‘yun ang gusto kong regalo.”
“E hindi kasi ‘yon ang binili ng mommy ko e. Pero sinabi ko sa kanya.”
Magkasunod na pumasok sa tarangkahan sina Diana at Elo. Inilapag ni Diana ang bag na dala sa maliit na bangkong nasa tabi ng kanilang pintuan. “Di bale, ‘yon naman ang sinabi ko sa Nanay na bilhin na regalo sa akin e.”
“Ba’t ba gusto mo ‘yon?”
“Kasi me singsing na kasama.”
Ibinaba rin ni Elo ang bag na dala sa bangkong nasa tabi ng pintuan ng bahay nina Diana. “Ba’t gusto mo ng singsing.”
“Kasi ‘yon ang sinusuot sa kinakasal.”
“Gusto mo nang ikasal ‘no?”
Inangat ni Diana ang bag, kinalong n’ya ito’t naupo sa bangko. “Nakakita ka na ba ng kasal?”
Ibinaba ni Elo ang bag sa sahig at tinabihan si Diana sa bangko. “’Yung sa auntie saka sa uncle ko dati. Ako pa nga ang ring bearer e.”
“Ang ganda-ganda di ba? Lalo na ‘yung babae. Ang ganda-ganda ng damit. Ang lola ko saka ang Nanay, hindi na natutulog ‘pag gumagawa ng damit pangkasal ng babae. Pinapaganda talaga nila e.”
“Kaya gusto mong ikasal, para magsuot ng magandang damit?”
“Oo,” sabi ni Diana. “Saka gusto ko ‘yung isusuot na nila ang mga singsing. Kasi ‘yung nakita ko, umiiyak pa sila habang nakangiti. Parang ang saya-saya nila.”
Tumayo si Elo. “Sige, ‘pag kinasal na tayo, susuot din tayo ng singsing. Saka ‘yung damit mo, dapat ‘yung pinakamagandang damit sa buong mundo.”
“Talagang pinakamaganda.”
“Sa’n mo bibilhin?”
Tumayo si Diana. “Pinakamaganda, kasi ako ang mananahi.”
“Sinabi mo ‘yan ha?”
Tinaas ni Diana ang kanang kamay. “Peksman.”
“Ikaw ang magtatahi ng damit sa kasal natin.”
“’Yung pinakamaganda.”
“Hoy Elo,” biglang bati ng kararating pa lamang na si Aling Desta, “nakasalubong ko ang mommy mo sa kanto, kung nandito ka raw e pauwiin na kita.”
Tarantang kinuha ni Elo ang kanyang bag. “Galit po ba?”
“Hindi pa, kaya umuwi ka na,” sagot ni Aling Desta.
“Uwi na po ako,” sabi ni Elo. Binalingan ni Elo si Diana at saka binulungan, “Basta ‘pag laki natin, liligawan kita.”
Madilim na’y nananatili pa ring nakatingala sa patay na ilaw ng dental chair si Elo. “Bakit nga ba hindi ko nagawang ligawan si Diana?” tanong n’ya sa kanyang sarili.

Modista del Corazon

2009-02-01T01:12:00.001-08:00

Chapter 7
“Ate, iinom ka na ng gamot,” sabi ni Dino kay Diana.
Iniupo ni Dino si Diana. Iniabot n’ya rito ang gamot at inabutan n’ya rin ito ng basong may tubig.
“Pahinga ka na ulit,” payo ni Dino. “Darating na rin ang Nanay.”
Tinulungan ni Dinong humigang muli si Diana. “Hindi ka ba magsisimba?” naitanong ni Diana.
“Mamayang hapon na.”
Inayos ni Dino ang dextrose ni Diana. “Kailangan na pala ‘tong palitan.”
“Nars na nars ka na ha?”
Biglang napaupo si Dino sa silyang nasa tabi ng kama ni Diana. Tinakpan ng mga kamay ni Dino ang kanyang mukha.
“O bakit?” tanong ni Diana.
“Ate sorry,” sabi ni Dino. “Hindi ko pa alam kung approve na ang application ko sa New Zealand.”
“Bakit ka ba nag-so-sorry? Darating din ‘yon.”
Nakita ni Diana ang pamamasa ng mga mata ni Dino. “Hindi man lang kita natulungan. Sana napagamot kita, nadala ro’n, baka ro’n mapapagaling ka nila.”
Ngumiti si Diana. “Ano ka ba? Ikaw ang nurse sa atin. Alam mong wala nang magagawa ‘pag tinaningan na.”
“Pero Ate --”
Inabot ni Diana ang braso ni Dino. “H’wag mo na akong isipin. Isipin mo na lang, pupunta ka sa New Zealand. Magtatrabaho ka ro’n. Lagi mong papadalhan ng pera ang Nanay. Tapos, dadalhin mo na rin du’n ang Nanay. Du’n na kayo mabubuhay. Masagana Dino, ha? Papasayahin mo ang Nanay.”
Hinalikan ni Dino ang kamay ni Diana. “Pangako Ate, pangako.”
Narinig ni Diana ang pagbukas ng tarangkahan nila. “Nariyan na ata ang Nanay,” sabi n’ya kay Dino.
Tumayo si Dino at sinalubong si Aling Desta. “Napainom mo na ba ng gamot ang Ate mo?” tanong ni Aling Desta kay Dino.
Tumango si Dino. “Nakapaghain na rin po ako ng tanghalian.”
Tinabihan ni Aling Desta si Diana. “Kamusta na ang pakiramdam mo?”
“Magaling naman ang nars natin,” sagot ni Diana.
“Kinakamusta ka ni Father Ruel. Sabi ko pumunta s’ya rito bukas at bertdey mo. Sabi n’ya, hindi raw n’ya nakakalimutan.”
Tiningnan ni Diana si Dino. “Baka naman lumantak ka naman ng ice cream.”
“Ate naman. Matagal na kaya ‘yon.”
Pinunasan ni Aling Desta ang namumuong muta sa mga mata ni Diana. “Seven years old ka pa nu’ng huli tayong maghanda para sa bertdey mo.”
“Hindi naman din po ako mahilig sa mga handaan.”
“Patawarin mo ako,” bulong ni Aling Desta.
“’Nay, tama na po. Maiiyak na naman kayo n’yan e. Kung ako lang po, ayokong maghanda pa tayo. Sayang lang ang pera, baka kailanganin ni Dino ‘pag pupunta na s’yang New Zealand.”
Umupo sa tabi ni Aling Desta si Dino. “Hindi Ate, ako ang may gustong maghanda. Alam mo namang sabik ako sa ice cream e.”
Nagtawanan ang mag-iina. “Baka sa palda ko naman ka magpahid ng mukha mo ha?” sumbat ni Aling Desta kay Dino.
“Ang palda ng Nanay no’n mukhang nagkaro’n ng bagong design dahil sa pagpahid mo ng mukha mo,” sabi ni Diana.
“Marunong na akong kumain ng ice cream ngayon,” sagot ni Dino.
“Sa ice cream mo siguro inuubos ang pinapadala naming allowance mo nu’ng nasa Maynila ka ano?” biro ni Aling Desta.
“Hindi ‘Nay,” sabat ni Diana. “Malamang sa mga nililigawan n’ya.”
Tumayo si Dino at sinimulang palitan ang dextrose ni Diana. “Ang Ate talaga, binubuko pa ako.”

Modista del Corazon

2009-02-01T01:09:00.001-08:00

Chapter 6
Kakainom lamang ng gamot ni Diana. Nagpaalam lamang sandali ang kanyang ina upang makinig ng misa. Si Dino ay nasa kusina lamang at naghahanda ng tanghalian. Simula nang malaman nila ang sakit ni Diana, hindi na naiiwang mag-isa sa bahay si Diana. Maging sa pagsisimba, naghahalinhinan si Aling Desta at si Dino. Gusto rin sanang makapagsimba ni Diana, nguni’t hindi na n’ya kayang lumabas pa’t bisitahin ang simbahan.
Lagi s’yang kinakamusta ni Father Ruel kay Aling Desta. Dalawang ulit na rin s’yang dinalaw nito: una, nu’ng mabalitaan nito ang tungkol sa sakit ni Diana at ikalawa, nu’ng isang linggo lamang.
Malapit kay Father Ruel si Diana. Ito na ang kinilala n’yang ama-amahan nu’ng lumalaki s’ya. Lagi kasi silang nagsisimbang mag-iina at tumutulong pa sa simbahan si Aling Desta. Magiliw kay Diana si Father Ruel. Ito pa ang gumasta para sa damit sa first communion ni Diana. Isinali pa s’ya nito sa choir ng simbahan. At lagi s’ya nitong binibigyan ng mga tsokolateng bigay din lang naman sa kanya ng mga manang ng simbahan.
“Galing daw sa Canada,” ang malimit nitong sabihin, “padala ng anak ni Aling Chola.”
“Thank you po, Father,” ang sasabihin naman ni Diana, “buti po pala si Maloy, laging may tsokolate galing sa kuya n’ya.”
Matatawa si Father Ruel. “Ikaw talaga, basta sa pagkain, lagi kang may kinaiinggitan.”
“Hindi naman po ako naiinggit e. Sabi n’yo, ayaw ni Jesus ng naiinggit. Saka bakit po ako maiinggit kay Maloy, binibigyan n’yo rin naman po ako ng tsokolate ‘pag binibigyan kayo ng nanay n’ya e.”
Lalong matatawa sa kanya si Father Ruel. “Ikaw ang batang laging nakakatawa. Alam mo ba ‘yon?”
Si Father Ruel ang nagkusang pag-aralin sana s’ya sa kolehiyo. “Sayang naman ang talino mo, may honor ka pa naman,” ang sabi nito.
“Hindi na lang po,” ang sagot ni Diana, “gusto ko rin naman pong maging modista gaya ng nanay at ng lola.”
Hindi lamang maamin ni Dianang gustong-gusto nga n’yang makapagkolehiyo. Gusto n’yang sundan si Elo sa Maynila. Gusto n’yang kumuha rin ng pagdedentista upang magkasama pa rin sila ni Elo. Nguni’t nahihiya s’ya kay Father Ruel, alam n’yang bukod sa marami na itong tinutulunga’y masakitin pa ito’t laging nanghihina ang katawan. Ayaw na n’yang makadagdag pa sa pasanin ni Father Ruel at higit sa lahat, kailangan na rin n’yang kumita dahil sa susunod na tao’y magkokolehiyo na rin si Dino.
“Ako po muna ang kukuha ng mga damit na ipalalaba n’yo, may tinatapos pong mga tahiin ang Nanay e,” minsa’y naging bati n’ya kay Father Ruel.
Nilalagnat no’n si Father Ruel. “Nakakahiya naman sa ‘yo.”
“Si Father naman, parang iba pa kayo sa amin e. Ok lang po ‘yon. Maglalaba rin naman po ako ngayon e.”
Tinuro ni Father Ruel ang kinaroroonan ng mga ipalalabang damit. Inaayos na ni Diana ang mga damit nang marinig muli ang tinig ni Father Ruel.
“Maswerte ang mapangangasawa mo.”
Napangiti si Diana. “Wala pa po sa isip ko ‘yan.”
Parang hindi s’ya narinig ni Father Ruel. “Bukod sa mabait ka na, masipag ka pa’t maalalahanin. Nagkasya kang maging modista para pag-aralin si Dino.”
“Gusto ko po talagang maging modista.”
Sinenyasan s’ya ni Father Ruel. “Halika nga rito’t hindi kita masyadong marinig.”
Nilapitan ni Diana si Father Ruel. Umupo s’ya sa tabi nito. Napansin n’ya ang pagkaing nasa mesang nasa ulunan ng hinihigaang kama ni Father Ruel. “Hindi n’yo pa po pala nagagalaw ang pagkain n’yo.”
Iniupo ni Diana si Father Ruel at sinimulang pakainin ito.
Kay Father Ruel n’ya naamin ang matagal na n’yang kinikimkim sa ina at sa kapatid. “Alam n’yo po, Father, gusto ko rin po sanang mag-aral, para maging doktor, o kaya kahit na dentista o nars na lang. Gusto ko ‘yung gumagamot ng tao, gusto ko ‘yung nakakatulong sa tao para mawala ang sakit na nararamdaman.”
Napatigil sa pagkain si Father Ruel. “Hindi pa naman huli ang lahat. Hayaan mo’t kakausapin ko ang asosasyon dito sa simbahan para matupad ‘yang pangarap mo.”
“Hindi na po, Father. Si Dino na lang po ang tutupad sa pangarap ko. ‘Pag naging nars na s’ya, para na rin akong nakatulong sa mga taong may sakit.”
Susubuan pa sana ni Diana si Father Ruel nguni’t pinigilan ng pari ang kamay ni Diana. Umiling si Father Ruel. Inilapag nang muli ni Diana ang kinakainan ng pari sa mesang nasa ulunan nito.
Kinulong ni Father Ruel ang kamay ni Diana sa mga kamay n’ya. “Bata ka pa lang, nakita ko na kung ga’no ka kamatulungin sa mga tao.”
“Kayo po ang nagturo sa akin.”
“’Pag may nakita kang matandang pumapasok sa simbahan, inaakay mo. ‘Pag may batang nadapa kakatakbo, ikaw ang unang tumatayo upang tulungan ang bata. Natandaan mo ba nu’ng minsang bigla kang umakyat sa pulpito habang nagmimisa ako?”
Tumango si Diana. “Pa’no ko po malilimutan ‘yon, hinila ako ni Aling Chola kaya nadapa ako’t nakabasag ng plorera ng simbahan. Buti na nga lang po’t hindi ko natabig ni San Pedro. Baka hindi na ako papasukin sa langit.”
Natawa si Father Ruel. “At ang lahat ay dahil lang sa gusto mong pulutin at iabot sa akin ang nahulog kong ostiya.”
Natawa rin si Diana. “Wala pa pong two minutes, pwede pang kainin e.”
Lalong natawa si Father Ruel. Ilang sandali pa’y sumeryoso ito. “Lagi kong dinarasal, Anak, lagi kong dinarasal na mahalin ka na rin ni Elo.”
“Father --”
“Alam ko. Kung nakatingin ka sa kanya, ibang saya ang bumabalot sa ‘yong mukha.”
“Magkaibigan lang po kami.”
Pumikit si Father Ruel. “Nu’ng mga bata pa kayo’t nag-aaral dito ng katekismo tuwing linggo, akala ko’y kayo na ang magkakatuluyan sa paglaki n’yo. Ano nga ba ang nangyari sa inyo?”
“Napansin po siguro ni Elong sa paglaki namin, dumoble ang laki ko sa kanya.”
Sa pagkakapikit, napangiti si Father Ruel. Iniwan na s’ya ni Diana. At ngayong nakapikit at nakahiga si Diana, iniisip n’ya ang huling pag-uusap nila ni Father Ruel.
“H’wag kang mawawalan ng tiwala sa Panginoon, hija. Lagi ka pa ring magdarasal. Maraming milagrong nagmumula sa Panginoon,” sabi sa kanya ni Father Ruel habang kinukulong muli ng mga kamay nito ang kamay ni Diana.
“Father, pa’no po kayo makakapagmisa ‘pag namatay na ako kung ngayon pa lamang ay umiiyak na kayo?”
Nangiti si Father Ruel. “Sa gitna ng pananampalataya, nakakasingit pa rin ang lungkot.”
“Hindi na po ako makakatulong sa simbahan.”
Tumango si Father Ruel. “Ipagdarasal ka namin.”
“H’wag po, h’wag po n’yong ipaalam sa iba. Ayokong malaman n’ya.”
“Bakit mo ba pinahihirapan pang lalo ang sarili mo?”
Lumunok muna si Diana. “Nangako po akong ako ang magtatahi ng isusuot ng babaeng ihaharap n’ya sa altar.”
Tuluyang napaluha si Father Ruel habang humigpit ang pagkulong nito sa kamay ni Diana. “Ang pagmamahal ang hudyat ng pagkawala ng sarili. Inuuna ang kapakanan ng minamahal, ang kaligayahan nito, ang kinabukasan nito.”
Hinagkan ni Father Ruel ang kamay ni Diana.

Modista del Corazon

2009-02-01T01:02:00.000-08:00

Chapter 5
Hindi na namamalayan ni Elo kung nakailang kaha na s’ya ng sigarilyo sa gabing ‘yon. Nakahiga s’ya sa kanyang kama, tuloy-tuloy lang sa paghithit. Sinasabayan ng bawat paghithit at pagbuga n’ya ng usok ang pagsayaw ng mga alaala sa kanyang isipan.
Sa JS Prom nila, nilapitan n’ya si Diana, hinila n’ya ito at ibinalita ritong sinagot na s’ya ni Trina.
“Akala ko isasayaw mo ako,” ang tanging nasabi ni Diana.
Hindi sineryoso ni Elo ang sinabi ni Diana, lunod pa s’ya sa kasiyahan dahil freshman pa lamang sila’y nanliligaw na s’ya kay Trina.
“Ano ka ba?” sabi ni Elo, “hindi ka ba natutuwa?”
“S’yempre natutuwa ako,” sagot ni Diana. “Matitigil na rin ang paggawa ko ng love letter para kay Trina.”
“Kaya nga sa ‘yo ko unang binalita.”
Hindi na maalala ni Elo ang nangyari kay Diana sa gabi ng kanilang JS Prom matapos ang pag-uusap nilang ‘yon. Ang naaalala na lamang n’ya ay ang sayang kanyang naramdaman dahil halos buong gabi n’yang naisayaw si Trina.
Hindi na n’ya namalayang nakaalis na pala si Diana. Nabanggit n’ya kay Trinang nakapangako s’ya kay Aling Destang ihahatid si Diana.
“Pero ikaw na lang ang ihahatid ko. Wala naman sigurong mangyayari kay Diana,” paliwanag n’ya kay Trina.
Sa gabing ‘yon ng kanilang JS Prom, nu’ng nasa tapat na sila ng bahay ni Trina, naganap ang kanyang first kiss.
Kinuwento n’ya ‘yon kay Diana kinabukasan. “Iba ang pakiramdam,” simula ni Elo, “para akong lumulutang sa langit, parang kasama ko na ang mga ulap. Hindi ako makagalaw kahit nakapasok na s’ya sa bahay. Parang hindi pa ako nakakababa mula sa langit e.”
“Kaya hindi mo ako hinatid. Napagalitan tuloy ako ng Nanay. Ang sabi e, sana raw tumawag ako sa kapit-bahay para sinundo nila ako ni Dino.”
“Sorry na nga. Eto nga, dinalhan kita ng pagkain e.”
Kinuha ni Diana ang softdrink at siopao na dala ni Elo. Humigop ng softdrink si Diana. “Hindi pa malamig.”
“E wala pa raw malamig.”
Kumagat ng siopao si Diana. “E kasi naman ala-seis pa lang ng umaga ‘no. Sino naman ang iinom ng softdrink ng ganito kaaga?”
“Tayo.”
Natawa sila. Kumagat ng siopao si Elo. “Matigas. Kahapon pa ata ‘to.”
“Ba’t kasi siopao? Dapat pandesal!”
Napakamot ng ulo si Elo. “’Yan kasi ang una kong nakita sa tindahan e.”
“Naalala ko tuloy ang mga Instik.”
Ibinalik ni Elo ang siopao sa plastik. “Nakakita ka lang ng siopao, naalala mo na ang mga Intsik.”
Kinuha ni Diana ang siopao ni Elo. “Sayang, ‘kaw talaga.”
“Baka luma na ‘yan, h’wag mo na kainin. Bibili na lang ako ng pandesal.”
Naubos na ni Diana ang kinakaing siopao at sinisimulan nang kainin ang siopao ni Elo. “H’wag na,” sabi ni Diana sa gitna ng pagnguya sa siopao, “pwede na ‘to. Matigas lang naman, hindi pa panis.”
“Ikaw ang taong walang pinalalampas na pagkain.”
Nasamid si Diana, inapuhap agad nito ang bote ng softdrink at humigop.
“Ayan,” sabi ni Elo, “ang takaw mo kasi.”
“Pwede ba, h’wag mo na ngang pakialaman ang pagkain ko. Ano nga ba ang pinag-uusapan natin?”
Humigop ng softdrink si Elo. “Tungkol sa siopao at Instik.”
“Oo nga pala,” sabi ni Diana. “Hindi dahil sa siopao kaya naisip ko ang mga Intsik.”
Napakunot ng noo si Elo. “Alangan namang dahil sa softdrink.”
“Dahil sa umaga.”
Lalong kumunot ang noo ni Elo. “Ano naman ang kinalaman ng umaga sa Intsik?”
Hindi pa man lubusang nalulunok ni Diana ang nginunguyang siopao, sumagot na s’ya. “Sabi kasi, umaga raw manligaw ang mga Intsik.”
“Hindi naman kita nililigawan ha?”
Ngumiti si Diana. Gusto sana n’yang isagot, “Sana nililigawan mo nga ako.” Nguni’t “e basta kasi ang aga-aga pa, kaya bigla ko lang naalala ang mga Intsik. Saka ito nga, me siopao pa,” ang tanging nasabi n’ya.
“Sana magka-boyfriend ka na rin,” ang sabi ni Elo.
Rumagasa sa isipan ni Diana ang mga salita: “Ulul! Ikaw nga ang gusto kong maging boyfriend.”
Walang sinabi si Diana. Tahimik na lamang s’yang humigop ng softdrink.
“Masaya,” sabi ni Elo, “masaya talaga ‘pag may girlfriend.”
“’Kala ko ba boyfriend ang sa akin?”
“Ginugulo mo naman e. Sinasabi ko sa ‘yong masaya ang may syota. Kaya nga gusto kong magka-boyfriend ka na rin para maging masaya ka ring katulad ko.”
“Kung ikaw ang magiging boyfriend ko,” naisip ni Diana, “magiging masaya nga ako.”
“Ubusin na lang natin ‘to,” sabi ni Diana, “inaantok pa ako e. Matutulog uli ako.”
“Kain tulog ka talaga kaya ka lalong tumataba e.”
Natigilan si Diana sa paghigop sa softdrink. Hinayaan n’yang kumawala ang mga salitang matagal na n’ya sanang gustong sabihin kay Elo: “Kung pumayat ba ako, maganda ako?”
Mabilis ang naging tugon ni Elo. “Oo naman,” sabi nito, “maraming lalakeng magkakandarapa sa ‘yo.”
“Pati ikaw?”
Bumaba ang tingin ni Elo. “Eto naman, s’yempre loyal ako kay Trina.”
Tinanggal ni Diana ang straw mula sa bote ng softdrink at iniharap kay Elo. “Naalala mo ‘to?”
Tiningnan ni Elo ang straw. “Ano naman ang dapat kong malala?”
“Wala, me bigla lang akong naisip. Sige, magkwento ka pa. Ano’ng pakiramdam ng may syota?”
Bumangon si Elo, muling nagsindi ng sigarilyo. Naaalala n’ya ang pagkukuwento n’ya kay Diana tungkol sa kasiyahang nadarama dahil sa pagkakaroon ng girlfriend. Naalala n’yang nagpasalamat s’ya kay Diana dahil ito ang tumulong sa kanya upang mapasagot si Trina.
Bukod sa si Diana ang pinapasulat n’ya ng mga love letter na ibibigay kay Trina, si Diana rin ang pinakikiusapan n’ya upang ibigay ang mga sulat kay Trina. Si Diana rin ang isinasama n’ya kung bibilhan n’ya ng regalo si Trina. “Ikaw ang pumili,” sasabihin n’ya kay Diana, “ikaw ang babae e, alam mo kung ano ang gusto ni Trina.”
Kahit na nu’ng una pa lamang ay hindi naman masyadong gusto ni Diana si Trina na maging kaibigan, pinilit ni Elo si Diana upang kaibiganin si Trina. “Para nga malaman ko kung ano ang mga gusto n’ya,” sabi n’ya kay Diana.
Si Diana ang kinukulit ni Elo sa mga hilig ni Trina. “Bag ba, sapatos, o pareho? Pocketbook ba o pagkain? Pula ba o dilaw?” Ginawa n’yang espiya at imbestigador si Diana. “Sa’n daw pupunta mamayang hapon si Trina? Nagawa na ba ni Trina ang project sa Science? Bakit hindi pumasok si Trina? May sakit ba? Tinatamad? May pinuntahan? Asan si Trina?”
Masunuring espiya naman at imbestigador si Diana. Sa tuwina, lagi itong may sagot sa mga tanong ni Elo.
“Siguro journalism na lang ang kukunin ko sa college. O kaya naman magpupulis na lang ako. Malupit na ang training ko sa pag-iimbestiga at pagre-report mapasagot mo lang si Trina e,” ang malimit ibiro sa kanya ni Diana kung may itatanong pa s’ya tungkol kay Trina.
Naaalala ni Elong tinatawanan na lamang n’ya ang mga gano’ng biro ni Diana at inililibre na lamang n’ya ito ng meryenda kung magpaparinig si Diana sa kanyang nahihirapan na s’ya sa pagkuha ng mga impormasyon tungkol kay Trina.
“Napapagalitan na ako ng Nanay, hindi na raw ako nakakatulong sa pananahi,” minsa’y naidaing sa kanya ni Diana. “Pa’no naman, lagi mo akong inuutusang sumama kay Trina. E ang lakwatsera pala no’n.”
“Sa’n kayo nagpunta kanina?”
“Hindi mo ba narinig? Napapagalitan na ako ng Nanay.”
“Sa’n nga kayo nagpunta kanina?”
Ngumiti si Diana. “Sa palengke,” sabi nito, “sa palengke kami nagpunta ni Nanay kanina.”
“Ang labo mo namang kausap e.”
Natawa lamang si Diana at tulad ng nakasanayan na, ikinuwento nito ang pamamasyal nila ni Trina, ang mga napag-usapan nila, ang suot ni Trina, ang sapatos nito, kulay ng bag, at suot na hikaw, kwintas, singsing, at pulseras.
Humagip sa alaala ni Elo ang pagpiga n’ya kay Diana para mga detalye tungkol kay Trina. “Ano’ng hitsura n’ya nu’ng binabasa ang sulat? Nakasimangot? Nangingiti? Napakunot ba ang noo? Napaismid ba? Nanlaki ba ang mga mata?”
Gamit ang mga salita, bihasang pintor na inilalarawan ni Diana si Trina kay Elo. Bawat detalyeng marinig ni Elo tungkol kay Trina ay labis na kasiyahan ang naidudulot sa kanya.
“S’ya na ang gusto kong pakasalan,” pag-amin n’ya minsan kay Diana.
“Sophomore pa lang tayo, kasal na ang iniisip mo,” sagot sa kanya ni Diana.
“E dapat naman talaga iniisip na ang pagpapakasal habang bata pa. Sabi ng mommy ko, sabi raw sa genetics, ang babae ‘pag lumampas ng 23 yrs. old, pumapangit na ang genes.”
Binuksan ni Diana ang binigay na Chippy ni Elo. Dumukot muna s’ya ng ilang piraso at isinaksak sa bibig bago sumagot, “E lalake ka naman. Baka mas matanda kayo sa babae bago pumangit ang genes.”
“E babae kaya si Trina.”
“E di maghanap ka ng batang babae. Punta ka sa kinder.”
Sumeryoso si Elo. “Hindi ako nagbibiro, si Trina na talaga ang gusto ko.”
Nilunok muna ni Diana ang lahat ng sinaksak na piraso ng Chippy sa bibig bago muling nagsalita. “Wala ka na bang ibang pangarap?”
“Ang maging asawa si Trina.”
“’Yung makapagtapos ka. ‘Yung maging doktor ka rin gaya ng mommy mo.”
Tiningnan ni Elo si Diana. “’Yun ang pangarap ni mommy para sa akin.”
“Pangarap ko ang maging doktor,” pagtatapat ni Diana.
Nagtaka si Elo. “Akala ko pangarap mong maging modista gaya ng nanay mo at ng lola mo.”
Dumukot muli ng Chippy si Diana. “Sinasabi ko lang ‘yon,” paliwanag n’ya, “’yun din lang naman kasi ang pwede kong puntahan.”
“Gusto mo palit tayo ng nanay?”
“Sira!”
Nakakaramdam na ng paninikip ng dibdib si Elo. “Hindi na ata talaga ako sanay manigarilyo,” naisip n’ya. Hindi iniinda ang paninikip ng dibdib, nagsindi uli ng bagong sigarilyo si Elo. Napadako ang tingin n’ya sa ash tray na nakapatong sa mesang nasa tabi ng kanyang kama. Umaapaw na ito sa cigarette butts at upos. Kinuha n’ya ang ash tray at lumabas s’ya ng kwarto.
Dumiretso s’ya sa kusina at tinapon ang laman ng ash tray sa basurahan sa kusina. Napansin n’yang umaapaw na rin sa basura ang kanyang basurahan. “Nakalimutan ko na namang maglabas ng basura,” paninita n’ya sa sarili.
Tinanggal n’ya ang garbage bag sa basurahan. Itatali na lamang n’ya ang garbage bag nang mapansin n’ya ang kung ilang straw sa ibabaw nito. Simula nu’ng ipa-light cure ng mommy n’ya ang lahat ng ngipin n’ya nu’ng nasa kolehiyo pa lamang s’ya, hindi na s’ya nakakainom ng anumang malimig na inumin kung walang straw. Madali na kasing mangilo ang mga ngipin n’ya.
“I’ll sue that bloody dentist,” ang banta ng mommy n’ya noon.
Naayos din naman ang mga ngipin ni Elo nu’ng nagpalit sila ng dentista. Nguni’t dahil nakasanayan na n’ya ang paggamit ng straw sa tuwing iinom ng anumang malamig, hindi na n’ya ito naalis sa sistema n’ya.
“Straw, bakit ko nga ba pinag-iisipan ang straw?” tanong n’ya sa sarili. Ibinaba ni Elo ang naitaling garbage bag. Naupo muna s’ya. “Ano nga ba ang meron sa straw?”
Pinilit n’yang alalahanin ang tagpong ‘yon nu’ng iniharap ni Diana sa kanya ang isang straw at tinanong s’ya kung naaalala n’ya ba ito.
“Ano nga ba’ng meron sa straw?” muling tanong ni Elo sa sarili.
Naubos na n’ya ang hinihithit na sigarilyo’y wala pa ring dumarating na sagot sa kanya. Nagpasya s’yang ilabas na lamang ang basura. Sa labas ng tarangkahan, inilapag n’ya ang garbage bag. Napansin n’yang may dalawang teen-ager na nag-uusap sa may tarangkahan ng katapat na bahay.
“Ang mga kabataan talaga ngayon,” naisip n’ya, “gabing-gabi na’y nagliligawan pa.”
Natigilan si Elo. Nagliligawan. Ligawan. Ligaw. Palasong tinudla ang kanyang isipan ng kanina n’ya pang hinahanap na kasagutan: nangako akong liligawan si Diana!

Modista del Corazon

2009-02-01T01:01:00.001-08:00

Chapter 4
Hindi matiyak ni Diana kung ang sakit ba na nararamdaman ng matres o ang sakit na nararamdaman ng kanyang damdamin ang dahilan kung bakit hindi s’ya makatulog. Nakaidlip s’ya matapos painumin ng pain killer ni Aling Desta. Nguni’t nagising s’ya sa sarili n’yang pag-ungol.
Halos ipasak na n’ya ang buong unan sa kanyang bibig upang di mabulabog ang katahimikan ng gabi sa kanyang pagdaing. Naramdaman n’yang basa na ng naghalong luha at laway ang kanyang unan. Sa mga sandaling nakadarama ng sakit ang kanyang katawan, lumilipad ang kanyang isipan kay Elo, malupit man ang mga sandali, kahit paano, nakadarama s’ya ng kapayapaan sa pag-iisip na s’ya’y nakakulong sa gitna ng mga bisig nito.
“Mataas ang tolerance mo sa pain,” puna ng kanyang doktor.
Ngumiti lamang no’n si Diana, “Oo naman,” ang gusto sana n’yang isagot, “ikaw kaya ang masanay na laging nasasaktan.”
Sa gitna ng sakit ng matres, humakdaw sa nakaraan ang isipan ni Diana, nilalampasan ang sinisigaw na paghihirap ng katawan sa kasalukuyan, hindi na pinapansin ang mga suliraning maidudulot ng kanyang kamatayan sa kinabukasan ng kanyang ina at ng kanyang kapatid. Ang paghakdaw ng kanyang isipa’y mabilis, tiyak, at sanay.
Unti-unting binuhay nito ang mga kulay, ang mga tao at posisyon nila, ang mga tunog, at maging ang simoy na hindi magawang takpan ng ibang alaala sa isipan ni Diana. Naroong muli ang maliit na agaw-biting kinasasabitan ng mga kendi at chichiryang may matitingkad na wrapper. Nakita n’yang muli ang kanyang inang nagpapaypay sa iniihaw na barbecue at hotdog. Napagmasdan n’yang muli ang kapatid na tumatakbong palapit sa kanilang ina upang ipahid sa palda ng ina ang mukha nitong namantsahan ng ice cream.
Napansin n’yang muli ang tiyahin n’yang kumakain ng spaghetti habang nakikipag-usap sa isa pang tiyahing kumakain naman ng pansit. Naaninag n’yang muli ang mga kalarong kapitbahay na nag-uunahang makapwesto sa ilalim ng agaw-bitin.
Nakita n’ya ang kanyang sarili, suot ang puting damit na maraming raffles, inaalalayan ang paghinga upang hindi mapigtal ang malaking lasong nakatali sa tapat ng kanyang tiyan, may hawak na binuksang regalo, nakaupo sa isang sulok, hiwalay sa mga bisitang kumakain at sa mga batang nag-aabang sa pagbaba ng agaw-bitin.
Narinig n’ya ang tinig ng isa n’yang tiyuhin. “Ready?” Sinundan ito ng hiyawan ng mga bata kasabay ng pagbaba at pag-akyat muli ng agaw-bitin. Halakhak at hiyawan ang bumabalot sa paligid kung kaya’t walang nakapansin, walang nakarinig sa impit na pagluha ni Diana.
“Eto o.”
Nilingon ni Diana ang pinanggagalingan ng tinig. Nagpahid s’ya ng luha.
“Eto na lang regalo ko sa ‘yo.”
Umupo si Elo sa tabi ni Diana. Kinuha ni Diana ang inaabot na maliit na Cheese Ring ni Elo.
“Hindi ko nakuha ‘yung iba. Ang taas tumalon nina Maloy at Ron-ron,” sabi ni Elo habang humihigop pa ng softdrink.
“Me regalo ka na e.”
“Hindi ko naman regalo ‘yon e. Mommy ang pumili. Ayaw mo naman sa bracelet di ba?”
“Gusto ko na rin, para matakpan ‘tong gasgas ko sa braso,” sagot ni Diana.
Nang mga sandaling ‘yon, alam ni Dianang gusto n’ya sanang sabihing, “Hindi, gusto ko rin ng regalo mong bracelet. Gusto ko ng kahit na anong regalo, basta galing sa ‘yo.”
Naningkit ang mga mata ni Elo. Kinuha n’ya ang Cheese Ring mula kay Diana at binuksan ito. “Kasi ito ang gusto mo.”
Kumuha ng isang piraso ng Cheese Ring si Elo. “Kaya ka umiiyak ‘no?”
“Hindi ako umiiyak, ha? Hindi naman masakit ang gasgas ko sa braso e.”
“Umiiyak ka e. Bertdey mo, tapos umiiyak ka. Dapat masaya ka. Patingin ngang braso mo.”
Pinakita ni Diana ang may gasgas na braso kay Elo. “Sa susunod, hindi na tayo magpapatintero ha?” sabi ni Elo.
Hinawakan ni Elo ang kamay ni Diana. “Sa’n mo gustong suotin ang singsing?”
Tinuro ni Diana ang kanyang palasingsingan. “Dito, pareho kay Happy Birthday Barbie.”
Sinubukang isuot ni Elo ang isang piraso ng Cheese Ring sa palasingsingan ni Diana. Nadurog sa tatlo ang piraso ng Cheese Ring. “Ay, hindi kasya.” Kinuha ni Elo ang hinliliit ni Diana. “Dito na lang, ha?” Nagawang maipasok ni Elo ang hinliliit ni Diana sa butas ng Cheese Ring. Nguni’t hanggang dulo lamang ng hinliliit ni Diana ang nagawang maipasok sa butas.
Natawa si Elo. “Hanggang dulo lang ang kasya. Pati hinliliit mo, malaki.”
Tinanggal ni Diana ang piraso ng Cheese Ring sa dulo ng kanyang hinliliit. “H’wag na lang.”
“Nagkasya naman sa dulo ha?”
“Kaya siguro My First Barbie na lang ang regalo sa akin ng Nanay kasi hindi naman magkakasya sa akin ‘yung singsing ng Happy Birthday Barbie.”
“Ano ba’ng kasama ng My First Barbie?”
Binuksan ni Diana ang kahon ng My First Barbie. “Ayan tingnan mo, wala. Walang kasama.”
Kinuha ni Elo ang Barbie. “Maganda rin naman ha?”
“Maganda nga, pero wala namang kasama. Wala akong magagamit.”
“E kasi naman, manyika ‘to e. S’yempre ang gamit ng manyika, pangmanyika. Dapat ang hiningi mo na lang, singsing para sa ‘yo. Hindi Barbie na may singsing tapos ikaw ang gagamit.”
Sumimangot si Diana. “Gusto ko, kapareho ng sa Barbie e.”
Nag-isip pasumandali si Elo habang humihigop ng softdrink. Maya-may pa’y, ngumiti ito kay Diana at tinanggal ang straw sa hinihigop na softdrink. Pinahid n’ya ang straw sa suot n’yang shorts. “Teka lang, baka malaggit pa.”
“Ano ba’ng ginagawa mo?”
Kinuha muli ni Elo ang kamay ni Diana, pinulupot n’ya ang straw sa palasingsingan ni Diana at tinali ito. “Ayan, kasya na. Hindi ka na iiyak.”
Ngumiti si Diana. “Mas maganda pa sa singsing ng Happy Birthday Barbie.”
“S’yempre, ako me gawa e,” sagot ni Elong tumatawa.
“Oo,” naisip ni Diana, “kasi ikaw ang gumawa.”
Pinagmasdan ni Diana si Elo habang tinutungga nito ang softdrink na tinanggalan ng straw.
“Kuha ka na lang ng ibang straw.”
“Hindi na, ubos ko na e,” sagot ni Elo habang ipinapakita kay Diana ang pagtaktak sa bote ng softdrink upang patunayan ditong naubos na nga n’ya ang iniinom.
“H’wag ka munang uuwi ha?”
Tumawa si Elo. “S’yempre naman, sasali pa ako sa basagan ng palayok e.”
“Gabi ka na umuwi ha?”
“Oo, marami pang handa e.”
Tumawa si Diana. “Ang takaw mo.”
“Mas matakaw ka.”
Natahimik si Diana. Dumantay ang kamay ni Elo sa balikat ni Diana.
“Pero ‘pag laki natin,” sabi ni Elo, “ligawan kita ha?”
Hinintay ni Dianang tuparin ni Elo ang pangako nito, hanggang ngayong ikakasal na si Elo, hanggang ngayong namimilipit pa rin sa sakit si Diana, hanggang ngayong bilang na ang mga sandaling ilalagi n’ya sa mundo.
Hindi napigilan ni Diana ang pagkawala ng isang hiyaw. Ilang sandali pa’y nasa tabi na n’ya si Aling Desta, sa kawalan ng maaaring gawin upang maibsan ang sakit na nararamdaman ng anak, niyakap na lamang n’ya si Diana.
Tuloy-tuloy ang paghiyaw ni Diana, ang pag-iyak, at ang pagsabing, “Ayoko na.”
Hindi na n’ya namalayang naroon na rin sa tabi n’ya ang kapatid na si Dino, tinutulungan si Aling Destang maihigang muli si Diana.
Sa gulo at ingay dulot ng sakit ni Diana, kumahol ang mga aso ng kanilang kapit-bahay, nagbukas ng ilaw ang ilang kapit-bahay nila, at may ilan pang pumunta na sa kanilang tarangkahan.
Hindi na namalayan ni Diana ang pagpapaliwanag ni Aling Desta sa ilang kapit-bahay na nabulabog ng mga sigaw n’ya, ang pag-aalala ng mga ito para sa kanya, ang pagkumot ni Dino sa kanya habang umiiyak, at ang paghalik ni Aling Desta sa kanyang noo.
Sa sandaling humupa na ang sakit na nararamdaman, nakatulog na si Diana. Naging payapa na muli sa kanilang tahanan. Tanging ang manaka-nakang pagpigil na lamang sa pagluha nina Aling Desta at Dino ang maririnig.
Ang mga aso’y napayapa na rin. Pinatay na ang mga ilaw sa kanilang mga kapit-bahay. Madilim na sa buong paligid, maliban sa nakasinding sigarilyo ni Elo.

Modista del Corazon

2009-02-01T00:59:00.001-08:00

Chapter 3
Galit ang sinalubong ni Trina kay Elo. “You were cancelling my calls. Alam mo bang namuti na ang mata ko kakahintay sa ‘yo sa gym? I had to take a taxi para makauwi.”
“I’m sorry, something came up,” paliwanag ni Elo.
“And you have the nerve na pumunta pa rito sa bahay?”
Umupo si Elo. “It’s Diana --”
Tinabihan s’ya ni Trina. “I already told you, nakapagpatahi na ako ng wedding gown du’n sa gumawa ng gown ng cousin ko.”
Tiningnan ni Elo si Trina. “—she’s dying.”
Sandaling natahimik si Trina. “I’m sorry. I didn’t know na may sakit s’ya.”
“Kanina ko rin lang nalaman. Sinabi ni Aling Desta. Kanser sa matres. She’s still trying to make your gown. Alam mo ba ‘yon?”
Kinuha ni Trina ang kamay ni Elo. “Look, nakapagpatahi na ako ng gown.”
“And she’s in love with me.”
“Hindi na ata news ‘yan.”
Nagbaba ng tingin si Elo. “Ever since we were kids. I never knew.”
Magaang ang ginawang pagdantay ng kamay ni Trina sa balikat ni Elo. “Ayaw mo lang tanggapin. You never wanted to hurt her.”
“And what made you think that I would hurt her?”
Humindig si Trina kay Elo. “Sa tagal ng pinagsamahan n’yo at sa tindi ng closeness n’yo, sana nagawa mo na s’yang mahalin You didn’t want to reject her, did you?”
Tumayo si Elo at nagsindi ng sigarilyo. Nilapitan s’ya ni Trina at kinuha ang sigarilyo sa bibig ni Elo. “Bad for the health, bad for the teeth. Sa lahat ng dentista, ikaw ang walang pagpapahalaga sa ngipin mo. Di ba pinag-quit na kita?”
“I need to do some serious thinking.”
Muling nagsindi ng sigarilyo si Elo. Sumimangot si Trina. “Ano pa ba ang kailangan mong pag-isipan? Sa ‘yo lang naman hindi obvious na in love sa ‘yo si Diana e.”
“It’s not that.”
Umupong muli si Trina. “H’wag mong sabihing nagkakaro’n ka ng second thoughts about our wedding dahil nalaman mo na, finally, na in love sa ‘yo ang best friend mo?”
“Gusto ni Aling Destang pakasalan ko si Diana.”
“At pumayag ka?”
Tinabihan ni Elo si Trina. “Tutal, isang buwan na lang daw ang taning ni Diana.”
“At ang kasal natin?”
Nakailang hithit muna si Elo bago nakasagot. “We can postpone our wedding but we can’t postpone her death.”
“Nahihibang ka ba?”
“I owe it to her.”
“You don’t owe her anything!”
Kinuha ni Trina ang sigarilyo ni Elo at hinithit ito.
“Akala ko ba bad for the health, bad for teeth.”
Naubo si Trina. “Ang sama talaga ng lasa. How do you even survive one stick?”
“Ano ba kasi ang pumasok sa isipan mo at bigla kang nanigarilyo?”
Muling humithit si Trina at muling naubo. “I’m trying to kill myself. Since mamamatay na rin lang ako, ako ang pakakasalan mo.”
Binawi ni Elo ang sigarilyo. “Tigilan mo na nga ang pagiging ma-drama mo.”
“I can’t help it, I teach literature, remember?”
“Hindi ito biro.”
Napatayo si Trina. “Talagang hindi ‘to biro, dahil ang tawag dito, kahibangan. Kung hindi ka ba naman hibang, pakakasalan mo si Diana just because she’s dying. To think na naka-set na ang wedding natin.”
“Gusto ko lang makabawi sa kanya.”
“Saan ka babawi? Sa pagiging mabait n’ya sa ‘yo? Malamang mabait s’ya sa ‘yo kasi nga in love s’ya sa ‘yo.”
Nagsimulang tunguhin ni Elo ang pintuan. “Saka na lang tayo mag-usap.”
“Bakit, pupuntahan mo s’ya?”
“Kailangan kong mag-isip.”
Hinila ni Trina ang braso ni Elo at iniharap si Elo sa kanya. “Look Elo, alam kong matalik mong kaibigan si Diana. I know na s’ya ang takbuhan mo ‘pag me problema ka, ‘pag nag-aaway tayo, ‘pag malungkot ka, at ‘pag kailangan mo ng kausap.”
“Kaya gusto ko namang makabawi sa kanya bago man lang s’ya tuluyang mawala.”
“Either lolokohin mo lang s’ya o in love ka rin sa kanya.”
Napabuntong-hininga si Elo. “Lagi mong sinasabi, sa lahat ng babae, si Diana lang ang kahit kailan hindi mo pagseselosan.”
“Because I thought that you would never be in love with someone as fat as she is.”
“Mahal ko s’ya bilang kaibigan.”
“Hindi pinapakasalan ang kaibigan.”
Marahang tinapik ni Elo ang pisngi ni Trina. “Ikaw ang mahal ko, tandaan mo. Pero naaawa ako sa kanya. Sana maintindihan mo.”
“H’wag mo nang i-postpone ang kasal natin. I-cancel mo na.”
“For a literature teacher, ikaw ang walang puso.”
“No Elo, may puso ako, kaya ayokong panloloko ang babaunin ng isang tao sa kanyang kamatayan.”
Tumango si Elo. Hinagkan sa pisngi si Trina at mabigat ang mga yapak na umalis.

modista del corazon

2009-02-01T00:49:00.000-08:00

Chapter 2
Inabutan ni Elo ng popsicle ang batang binunutan n’ya ng ngipin. “Ayan, sabi ko sa ‘yo, ‘pag good boy ka, may reward.”
Nakangiting tinanggap ng bata ang popsicle at agad na tinanggalan ng wrapper. “Sabi na nga ba, Doc at kayo lang ang dentistang makakabunot sa ngipin nito e,” sabi ng mommy ng batang pasyente. “Sa ibang dentista, kulang na lang itali ‘to sa dental chair para tumigil sa pagwawala e.”
Masuyong ginulo ni Elo ang buhok ng batang pasyente. “Brave ka naman di ba? Good boy pa.”
“Basta may reward,” sabi ng batang pasyente sa gitna ng pagdila sa popsicle.
Sinabayan ng mommy ng batang pasyente ang pagtawa ni Elo.
“Napakaswerte ng mapapangasawa n’yo, Doc,” sabi muli ng mommy ng batang pasyente. “Magaling kayo sa bata e.”
“Mahilig lang talaga ako sa bata. May pagkaisip bata rin kasi.”
Muling natawa sina Elo at ang mommy ng batang pasyente.
“Magkano nga po pala, Doc?”
“Kay Joy na lang.”
“Gano’n po ba? Sige Doc, thank you po at makakatulog na rin kami sa gabi. Nagwawala po kasi sa gabi itong anak ko ‘pag sumasakit ang ngipin e.”
Lumabas na ang batang pasyente at ang mommy nito. Naghugas ng kamay si Elo at niligpit ang mga ginamit sa pagbunot ng ngipin.
“Joy,” tawag n’ya sa dental assistant at receptionist n’ya, “Paki sterilize lang ‘tong mga nasa sink, ikaw na’ng bahala rito.”
Pumasok si Joy sa clinic proper. “Doc, me naghihintay pa po sa inyo sa labas.”
Pinunasan ni Elo ang mga kamay n’ya. “Di ba sabi ko sa ‘yo, no more patients after 4pm at susunduin ko pa si Trina?”
“E kasi po, ano, ‘yung ano po kasi, sabi na po kasi ano po kasi --”
Nagtaas ng kamay si Elo. Sa mga sandaling natataranta si Joy, hindi na maintindihan ang sinasabi nito. Ngumiti si Elo, “Ayan ka na naman. Dahan-dahan, Joy. H’wag kang mataranta.”
Nakita ni Elo ang paghinga ni Joy ng malalim. Alam n’yang kinakalma nito ang sarili. “Eto talagang si Joy,” naisip ni Elo, “palibhasa may pagka-perfectionist, natataranta tuloy ‘pag alam na nagkamali.”
“Kilala n’yo raw po s’ya,” marahang simula ni Joy, “importanteng-importante lang daw po.”
Gusto sanang mainis ni Elo dahil mahigpit naman ang bilin n’ya kay Joy na kahit sino pa ang dumating ng alas-kwatro ng hapon, paalisin na lamang nito dahil nagbubunganga si Trina sa tuwing mahuhuli s’ya sa pagsundo rito.
“Kung hindi ka lang magaling na dental assistant at running for cum laude ka pa,” naisip ni Elo, “matagal na kitang sinesante.”
Tumungo si Joy. “Sorry po,” sabi nito, “makulit lang po talaga ‘yung ale e.”
“Sino ba raw?”
“Modesta Dominguez daw po.”
Napabuntong-hininga si Elo. “Ba’t naman napasugod rito si Aling Desta?” tanong n’ya sa sarili.
Tumayo agad si Aling Desta nang labasin s’ya ni Elo sa reception area ng clinic.
“Maupo po kayo,” sabi ni Elo. “Ngayon lang po kayo napadaan dito ha? Si Diana po ba kasama n’yo?” Tiningnan ni Elo si Joy. “Joy, pakibigyan naman ng iced tea si Aling Desta.”
Muling pumasok sa clinic proper si Joy.
“H’wag na sana,” sabi ni Aling Desta. “Hindi rin ako magtatagal.”
“May problema po ba?”
“Si Diana --”
Nagbaba ng tingin si Elo. “Aling Desta, kasi po --”
“—kailangang tulungan mo ang anak ko.”
“Hindi po talaga pwede e. May kinontrata na po si Trina para manahi ng traje n’ya.”
Lumunok si Aling Desta. “May taning na si Diana.”
“Eto na po ang iced tea.”
“Mauna ka na Joy, ako na ang magsasara ng clinic,” sabi ni Elong hindi naaalis ang tingin kay Aling Desta.
“E, Doc --”
“Joy mauna ka na.”
Walang imikan sina Elo at Aling Desta habang nag-aayos si Joy ng mga gamit n’ya. Nasa mukha pa rin ni Elo ang pagtataka habang nasa mukha naman ni Aling Desta ang pag-aalinlangan.
“Si Diana, may taning?” hindi makapaniwalang tanong ni Elo sa sarili.
Nakaalis na si Joy nang binasag ni Aling Desta ang katahimikan sa pagitan nila ni Elo. “Kanser sa matres, sabi ng doktor.”
“Pero kakakausap ko lang sa kanya nu’ng isang buwan.”
“Ayaw n’yang ipaalam sa ‘yo --”
“Pero --”
“—dahil mahal ka n’ya.”
Hindi malaman ni Elo ang sasabihin. Tumunog ang kanyang cellphone pero hindi n’ya ito pinansin.
“May tumatawag ata sa ‘yo.”
Kinuha ni Elo ang cellphone n’ya mula sa kanyang bulsa. Nakita n’yang si Trina ang tumatawag. Kinansel n’ya ang tawag at pinatay ang cellphone.

Modista del Corazon

2009-01-31T22:45:00.000-08:00

Modista del Corazon
Chapter 1
Sa bawat pagtusok ni Diana ng karayom sa laylayan ng traje de bodang nilalagyan n’ya ng maliliit na perlas, parang tinutusok naman ng kutsilyo ang kanyang matres. Gusto na n’yang sumuko tulad ng pagsuko ng mga pain killer sa pagpapahupa ng nararamdamang sakit. Nguni’t hinahabol n’ya ang panahon, isang buwan ang sabi sa kanya ng doctor. Tiningnan n’ya ang kalendaryong nakasabit sa tapat ng makinang panahi, isang buwan na lamang at kasal na ni Elo.
Di iniinda ang kalaliman ng gabi, bumalik ang mga mata n’ya sa maliit na perlas na kanyang itinatahi sa laylayan ng traje de boda. Hindi n’ya namalayan ang pagkahulog ng perlas sa sahig. Sumunod ang katawan ni Diana. Ito ang pinakamatinding sakit na naramdaman ng kanyang matres.
Diniinan ng kaliwang kamay n’ya ang kanyang puson, kasing diin ng pagkagat n’ya sa kanyang kanang kamay. Ayaw n’yang marinig s’ya ng kanyang ina o ng kanyang kapatid. Ayaw n’yang marinig s’ya ng gabi. Ilang panahon na s’yang nabuhay na kinakausap ang dilim ng gabi, nagsusumamo, umiiyak, nangangako ng mga kabutihan upang mapagbigyan ang tangi n’yang hiniling sa buong buhay n’ya: ang pag-ibig ni Elo.
Namimilipit man sa sakit, inabot ni Diana ang perlas. “Marami pang perlas na kailangang ikabit,” naisip n’ya. Hinintay n’ya ang paghupa ng sakit. “H’wag po muna ngayong gabi,” dasal n’ya. “Isang buwan pa po di ba?”
Tulad ng nakasanayan na, gumapang ang mga luha sa kanyang pisngi. Napakapit s’ya sa paa ng silya, mahigpit, tulad ng iba pang mga gabing kumakapit s’ya sa unan bago n’ya ito yakapin at ihinga ng kanyang mga luha ang mga salitang di na n’ya kayang maibulong pa sa dilim ng gabi.
Sa mga sandali ng sakit at mariing pagkakapikit, inaalala ni Diana si Elo: ang paniningkit ng mga mata nito at paglalim ng mga biloy kung nangingiti, ang pagkumpas ng mga kamay nito at panginginig kung may ikinagagalit o kinapapanabikan, ang pagbaba ng tingin nito kung may mga salitang di kayang pakawalan ng mga labi.
“Ikakasal na kami,” ang sabi ni Elong naniningkit ang mga mata. Naniningkit din ang mga mata ni Diana, “Sa huli, kayo pa rin.” Naramdaman n’ya ang paghumpak ng mga pisngi n’ya habang pataas na itinutulak ng mga ito ang kanyang mga mata. Hindi n’ya magawang pababain ang kanyang mga pisngi, “Ngumiti ka lang Diana,” utos n’ya sa kanyang sarili, “upang h’wag bumagsak ang mga luha.”
“Ba’t naman ngiting-ngiti ka?” pansin ni Elo. “Parang mas matindi pa ang ngiti mo kay Trina nu’ng nag-propose ako e.”
“Tama kasi ang hula ko,” sagot ni Diana. “Sabi ko sa ‘yo, kayo pa rin ang magkakatuluyan.”
“Diana --”
Tinalikuran s’ya ni Diana. Pinahiran ni Diana ang mga luhang di nakayanang pigilan ng kanyang mga pisngi sa pagbagsak. Napadako ang tingin n’ya sa makinang panahi ng kanyang ina.
“Sabihin mo kay Trina, ako ang modista ha?”
Nagbaba ng tingin si Elo. “’Yung kakilala raw nu’ng isang tiya n’ya ang gusto n’ya,” sabi ni Elo. “’Yun din daw ang nanahi para sa kasal ng pinsan n’ya.”
“Pero nangako ako sa ‘yo.”
“H’wag mo nang isipin ‘yon.”
Nilapitan ni Diana si Elo. “At nangako ka ring magiging bahagi ako ng kasal mo.”
“Kukunin ka nga sana naming isa sa mga abay.”
“Sa taba kong ‘to?”
Pilit muling ngumiti si Diana. Hinawakan n’ya ang kamay ni Elo. “Ang pangako mo, ako ang tatahi ng traje de boda ng babaeng ihaharap mo sa altar. Nalimutan mo na ba? Ayokong magsuot ng masisikip na damit ng abay. At lalong ayokong magsuot ng damit na pangninang. Gusto ko, ako ang tatahi sa susuotin ng babaeng pinakamamahal mo.”
Tumango si Elo at muling naningkit ang mga mata. Gusto sanang idagdag ni Diana, “Gusto kong ako ang tatahi sa damit na isusuot ko ‘pag ihaharap mo na ako sa altar. Gusto ko, ako ang tatahi sa damit na isusuot ko ‘pag mangangako na tayo ng walang hanggang pag-ibig sa isa’t isa, saksi ang Diyos, ang pari, at lahat ng mga istatwa ng santo, at lahat ng mga kakilala nating magmumukhang istatwa dahil sa hindi makapaniwalang, ako ang babaeng pinakaiibig mo.”
Nguni’t nilunok ni Diana ang lahat. “Kakausapin ko si Trina. Sasabihin kong magaling ka rin namang manahi.” Kasing bilis ng pagkakaputol sa sinulid ang pagbawi ni Elo sa mga kamay n’ya mula sa pagkakahawak ni Diana.
Habang dinudungaw ni Diana ang papalayong kotse ni Elo, pakiramdam n’ya’y naputol na rin ang kinabukasan sa kanyang buhay. “Itatahi ko ng traje de boda ang babaeng pinakamamahal mo Elo,” bulong n’ya sa sarili, “upang sa sandaling mangako s’ya sa Diyos, suot n’ya ang lahat ng pagmamahal ko para sa ‘yo.”
Ilang sandali pa’y humupa na ang sakit na nararamdaman ni Diana. Sapo-sapo pa ang puson, bumalik na s’ya sa dating kinauupuan. Hinaplos n’ya ang traje de bodang nasa makinang panahi. Ilang traje de boda na rin ang dumaan sa makinang ‘yon na pamana ng kanyang lola sa kanyang ina.
Bumalik si Diana sa pananahi ng perlas sa laylayan ng traje de boda. “Ito na ang huli para sa akin,” paniniguro n’ya. Tiningnan n’yang muli ang kalendaryo. “Matagal pa,” naisip n’ya. “Kaya pa ng katawan ko.”
“Anak, maawa ka naman sa sarili mo.”
Hindi na namalayan ni Diana ang paglapit ng kanyang ina. “Tatapusin ko lang po ‘to.”
Hinawakan ng kanyang ina ang kamay ni Diana. “Lalong hindi mo matatapos kung aabusuhin mo ang katawan mo.”
Maingat na inakay si Diana ng kanyang ina sa kamang nasa tabi lamang ng makinang panahi. “Kung gusto mong umabot sa kasal nila, alagaan mo ang sarili mo,” sabi nito habang tinutusok sa kamay ni Diana ang karayom ng dextrose. “Bawal sa ‘yo ang magpuyat.”
Napangiwi si Diana. “Natatakot ako.”
Nakita ni Diana ang pamumuo ng luha sa mga mata ng kanyang ina. “Hindi ikaw ang ikakasal.”
Inihiga si Diana ng kanyang ina, kinumutan s’ya nito at sinawsaw ang hintuturo sa basong may tubig na nakapatong sa maliit na mesang nasa ulunan ng kama. Sa mga labi ni Diana pinagapang ng kanyang ina ang nabasang hintuturo. “Ang putla-putla mo na. Nanunuyo na ang mga labi mo. Bagsak na ang katawan mo.”
Pilit na ngumiti si Diana, “Payat na ako.”
Niyakap s’ya ng kanyang ina. “Maganda ka. Tandaan mo, maganda ka.”
“Sa inyo, dahil anak n’yo ako. Pero sa kanya, kahit kailan, hindi ako naging maganda.”
“Buong buhay mo, inilaan mo sa kanya. Tama na.”
Kumawala sa pagkakayap ng ina si Diana. “Matulog na po kayo.”
“Babantayan kita.”
“Bukas na po ako mananahi.”
“Pagod na rin po ako.”
“Magpahinga ka na,” basag ang tinig na sabi ng kanyang ina.
“Nakakapagod din po pala ang magmahal.”
“Ang sarili mo Anak, kahit konti, mahalin mo rin naman.”
“Hindi po maaari,” bulong ni Diana. “Ganito, ganito po ang magmahal.”
At pumikit si Diana.

large class

2009-01-06T04:42:00.001-08:00

from the UNESCO Regional Workshop on Teaching and Learning in Higher Education at Moi University, Eldoret, Kenya comes:

We often think that learning occurs in proportion to class size: the smaller the class, the more students learn. However, while research shows that small classes provide more opportunities for feedback and discussion than large classes, as well as greater student satisfaction, it does not suggest that class size is necessarily a correlate of student learning. What counts is not the size of the class, but the quality of the teaching. Research suggests that the key to effective instruction and student learning, regardless of class size, is engaging students in active learning.

and there's more, this time around from Bennett's research:
Reductions in class size to less than 20 students without changes in instructional methods cannot guarantee improved academic achievement

it gets even better, from the Kenya workshop once again:
There is nothing like a large class. The large class is only in the mind of the orthodox teacher

o-ha! o-ha! o-ha!

of course, we'll find lotsa researches defending the 'small class.' it shouldn't be large vs. small in terms of classes. yeah, class size matters, but it also depends on a number of things: the subject matter, the specific course objectives, resources, background of the students, quality of teachers and teaching, etc.

teaching large classes is truly challenging, as the shift from having taught small classes to offering to teach large classes is akin to being tossed in choosing between a stable friend and a passionate albeit recently known lover for your life's ultimate inamorato.

since researches are not truly conclusive in the battle between large class and small class, why not take the challenge in verging towards the lesser known? anyhow, preparations can be arranged, similar to any battle you may wish to fight in. it just takes a little adventurism, a clear list of objectives, and a concrete how-to that would answer such objectives.

and yes, lotsa lotsa courage. and i'm praying for it, prolly God will storm me with lotsa courage. take that, cowards!

entrusting my cathedral

2008-09-05T11:58:00.001-07:00

On the day I was to decide whether or not to return to this university, a sea of heads greeted me. I inhaled the breeze of indifference. I wanted to turn away but I saw a name.
Returning was the end of a rubber band pulled – a decision that could either come back or break away. Images arrowed my mind: flesh giving out blood, the faces of the sacred being bitten by the disembodied mouths of the wicked. I lost faith in everyone stamped with a mouth that when crossroads unveiled themselves, their endpoints became unseen behind sailing fogs of uncertainties. I wasn’t prepared to gag the disembodied mouths. I chose to stay at the intersection. I chose not to commit.
With the desire to withdraw my application, I approached the name. Pursed behind it was a pair of lips. My ears anticipated the hissing thoughts dripping from the lips but my eyes fell on the table carrying the name. The table had a picture of the Blessed Virgin. It was a sign.
“Kukunin ko na lang po sana ‘yung mga diploma ko saka TOR,” I said.
The mouth smiled. An envelope was handed to me. Inside were two folders embracing each other, strips of masking tape sealing their union. In between, my diploma rested, protected like the breath of intertwined lovers.
“Ba’t po ginawan n’yo pa nito?” I asked.
Her hands touched my diploma. “Malaki kasi e,” she explained, “baka magusot.” I saw her hand searching for creases, the lines of her palm touching the arrowheads of the seal, her fingertips kissing the letters of my earned degree. She added, “S’yempre, dapat talaga iniingatan ‘yan, pinaghirapan n’yo e.”
“Ang bait n’yo naman.” It was inaudible.
My tongue was rusty. It had been a long time since I used that line, “Ang bait n’yo naman.” Scarred, betrayed and used, my heart ceased looking for the goodness in a human being. I saw mouths murdering souls. I never saw hands venerating symbols.
My consciousness whisked to an aisle leading to the Blessed Virgin. As I faced the caring, the benevolent and the good, the disembodied mouths of the wicked were outlining the aisle. Faith built a protective alcove of deafness, I was gazing at the face of the sacred. The aisle my feet traversed, my hands wanting to kiss the Blessed Virgin’s face.
For years she was a face and a name. Her face could easily drown in the stagnant flood of faces. But hers was silently floating, a solitary lotus in a pool of nonchalance.
She comes in other names from Mang Mar and Tita Bolet to Tita Daisy and Tita Ghie. As personal files rustle under their palms, it was through her that I realized the violence they did to their hands.
The hands of the sacred like those of the Blessed Virgin should be left standing close to the chest with the palms locked in a prayerful kiss. But she chose to be brutal with her hands. Each strip of masking tape marked her fingerprints, stomping its stickiness on the tips of her fingers. Each staple wire, with legs embracing the folders, reflected the redness of her palm due to heavy pressing on a stapler’s back. Unmindful of the risk of bruising her hands, she treated my diploma with sacred care. I regained my faith.
The crossroads came to me. Appreciation comes in a number of guises, from food to verbalized gratitude. Food is digested, what is said is forgotten. For re-awakening my faith in the goodness of the human heart and the kindness of the human hands, she deserved something eternal.
Returning to her, I offered a round cathedral. She refused to touch it. The disembodied mouths of the wicked were impairing her vision. In her palms, I entrusted my faith; my heart was singing a psalm, hoping she’ll be placing my cathedral beside the picture of the Blessed Virgin.
Mingling memories forced my eyes to lock with the lighted square window. Under my hand, the hard mouse started to dance. And with the humming of the past, the square keys of the rectangular keyboard, my fingertips kissed.
I chose the crossroads’ arm leading to eternity. I wrote.

where to draw voice from

2008-08-31T09:20:00.000-07:00

our english department head in high school was my self appointed voice coach ... i didn't know why she appointed herself as such ... her sister was the one handling our high school choir, she rejected me during the auditions, i thought it was because i chose to sing This Is the Day that the Lord has Made ... it was during the sing-while-she-plays-the-piano with her repeatedly hitting one key while i repeatedly blurt out from my wind pipes that i realized, it wasn't the song that got rejected ... so when her sister became my voice coach, i was really surprised ... we had those afternoon sessions, with her trying to teach me where should i be drawing my voice from ... she said i was throaty, told her i had a strong throat ... she told me i was so high pitched that when i talk, i might as well break some glass ... i told her that would be cool ... 'sasagot ka pa, masakit nga sa tenga boses mo' ... ok ok ... she asked me to always bring a scarf or something to cover my neck with once our session had ended ... you see, you see, you still wanted to protect my throat! ... oh shut up ... with her hand, she'd trace where i'd be drawing my voice from ... she'd be touching my throat, ayan dyan na naman ... after a few sessions, she had her hand on my chest, o bumaba na ... then finally, her hand was on my tummy ... finally! that diaphragm voice! ... she was so ecstatic when i got it right that she even treated me with left overs from our despicable canteen ... well, i was happy, too ... i thought how lucky i was, i had three sources of voice i could consciously draw from ... i'd try to remember those things she taught me, especially how all those things that make up one's mouth could very well contribute to voice projection ... lecture halls are not a problem to me, with or without a microphone, i could very well deliver a lecture ... i just have to choose: throat, chest, or diaphragm ... according to her, voice being drawn from the chest and diaphragm may sound exactly the same, so if hunger is killing me from having over drawn from my diaphragm, i could draw from my chest ... since she was a very sensible person, she gave me a very sensible advice ... now, looking back, i wonder what she'd think of two incidents ... first i was told about a different kind of method acting ... well, i've been a fan of shelley winters, that slutty but quite dedicated-to-her-craft actress of long long time ago ... she used to teach method acting ... i was also a fan of captain janeway, a big, big fan ... and the actress playing her boasts of having been schooled under stella adler, she who in turn got to be mentored by stanislavski himself ... from stanislavski to adler to method acting, that wouldn't be such a giant leap ... so i was surprised when i was told about method acting with a different method, different from winters' and captain janeway's ... apparently, actors were told, "sa method acting kasi ang gagawin mo lang e i-empty n'yo ang lungs n'yo, h'wag kayong hihinga, tapos bigla kayong magsuck in ng air, so pag-suck in n'yo, maluluha kayo, maiiyak na kayo, 'yan ang method acting!" ... LMFAO! ... that was really something! ... i'm not really well immersed in method acting or in stanislavski's system, told you, i'm just a fan of winters and captain janeway, so if you are, not a fan of the two or either one, but if you are a fan of method acting, is that really method acting? ... well i'm not sure if actors like meryl streep, marlon brando, al pacino, james dean, and even jane fonda had used that method or the method derived from stanislavski ... it got me thinking, so each time meryl cries on film, she was just trying to not breathe then would just surprise her lungs with too much air and then the tears would flow, wow! and that must be the secret behind all her nominations and all her awards ... no wonder katharine hepburn didn't think highly of meryl's acting ... but katharine hepburn wasn't using the method acting, she was just waiting for the pie to be thrown at her, to paraphrase spencer tracy ...oh oh so that also explains why i found marlon brando slurring at times, especially as the godfather and even as stanley kowalski, he was depriving his lungs of air! no wonder...then came the next one: "get your voice in (sic) the intestine!" ... whoa! i knew those intestines are created more than for digestive purposes ... if our high school english department head only told me about intestinal voice, that could have saved me a couple of afternoon sessions ... since my stomach grumbles when i'm hungry, i would have just starved myself first before meeting her, then she would feel something, a tidal wave if she wanted to, from my tummy ... i've heard of figurative voice coming from the gut ... i've heard of a throaty voice, a chest voice, diaphragm voice, and even jugular, pharyngeal, velar, palatal, and nasal voices, but i haven't heard of intestinal voice ... that high school english department head of ours withheld information from me! she tortured me by making me conscious about some shitty diaphragm i couldn't even spell! when all the while, she could have just told me, get your voice in (sic) the intestine ... maybe she didn't want me going very hungry, if in case i'd overwork my intestines, she was quite frugal ... and another thing, the one who introduced the intestinal voice to the world also said that what they're doing (whatever they're doing) is like a dinosaur, because it's very rare ... now, i haven't seen a dinosaur, except pictures of some in encyclopedias and of course, the jurassic park films ... what i learned from britannica and collier is that dinosaurs are already extinct, that Loch Ness monster is unproven, and Jurassic park is only a film ... maybe to say that the dinosaur is extinct depends on what your definition of "is" is ... very bill clinton ... so maybe the dinosaurs were a rare breed a year before they finally became extinct ... or maybe there are dinosaurs, very very few, seen wandering on earth recently, only by those who can use their intestinal voice and so they're very very rare ... i don't know if our high school english department head is still alive, she was almost of retirement age when she became my voice coach ... since she was monitoring my voice projection, she worked it out with the school administration that i be emcee in almost all school programs ... she would stand beside me as i held the microphone and introduced the next part of the program, then she'd say, "o nagiging throaty...layo mo konti ang mic ... don't scream, don't force it ... don't be like kris aquino ... etc." ... alas, she gave me her greatest advice ... in the end, it's not really about the voice, it's what you say, more than how you say it ... say something unforgettable, that's the mark of a true speaker ... and what method could a speaker use in order to let intestines churn and make listeners and audiences alike realize: now that is something truly rare? ... maybe the voice truly has to become figurative ...

high risk, high reward

2008-08-31T09:17:00.000-07:00

mccain picked little known or even totally unknown outside alaska sarah palin for vp, very risky and yet ...

what are you willing to risk? when was the last time you had such great a desire that you literally turned your back on everything you had and face life's dark alley with your arms stretching, almost mindlessly, trying to grab what made your heart wild?

have you felt that, that urge to throw away everything, memories and values, into a symbolic hurricane of the past, behind you, as you distance yourself, step by step, marching to a future of desired calm paradise?

change, mccain's rival repeatedly chanted, and the former prisoner of war, terribly balding, with his articulators posing numerous problems for grand oratory, already in his 70s and battling it out with skin cancer, showed me what change is all about: risk

how many times have you wanted to permanently escape from your daily routine? how many pauses have you made, with your dreams darting you as you cross a street, your youthful self coming back to you while you're having coffee with people who in your youth you wouldn't even bother to throw a second look at?

an acquaintance of mine blogged about his morning routine, the muted turmoil of boredom reeking in his scenario, from yawning while reaching out for his cellphone once the weight of sleep slowly creeps out of his head to deciding between exfoliating or just lathering with ordinary soap

the robotic motions are too cruel, even his philosophical moments are timed and programmed, he furthered: "you rush out of bed, stretch a bit, walk around, check on the fridge for whatever you could eat, but decide on the last minute to just puff a cigarette before hitting the shower. you grab a stick, light it up, then spend a few more minutes staring blankly while enjoying a smoke. then you walk towards the television to switch it on. you actually have no intention of watching, you just want a little noise, hear some voices while you attend to your morning routine"

you want to change that? time to risk something

i know of someone who threw the girl of his dreams out of his tangible life, after risking their reputation in having been caught while having wild sex in a public toilet, he couldn't risk having his bloated ego pricked with future insinuations at having weak, really weak sperms

after much drama in trying to camouflage over bearing machismo with altruistic love, he settled with the first terribly younger vulva opening herself up to him

risk? or settling with the inferior out of fear of being empty handed?

change, we can believe in, yes we can, yes we will, risk our throats and those sweat glands as we chant such mantra, risk body odors and skin friction with those beside us, in the end, when do we really risk something we value? when is a risk truly a risk?

if mccain wins with palin, that closes the historic door at hillary, no more becoming first female POTUS for her, her sisterhood of the travelling pantsuits would have annointed a new grand dame, someone who looks good in skirt, someone who really looks good after having been declared runner up in a beauty pageant

no matter how composed or likeable as a surrogate chelsea is, who could rival a campaigning mother sweetly hushing her child with Down syndrome as she speaks in front of numerous microphones?

mccain could lose big time with palin for a vp, but that is a risk he is obviously willing to take, in the long run, he may have thrown himself in destiny's powerfully positive curve, his boldness may have secured his party more than a footnote in history, if a female POTUS is charted by the stars, might as well have her come from his own party

seems like it's not just prolonging his party's control of the white house which he's trying to gain with his risky choice for vp, he's securing history, he'll be remembered as the one who annointed the first female POTUS

his reward is high, but then again, his risk is tremendous

having fired his last shot to have a date with symbolic immortality, he may not win

that's his risk, change finally splitting destiny's road, twin forks, obscurity and immortality, the end is never in sight

the thrill of an adventure, throw everything to the wind, between a morning routine that poses the question of to exfoliate or to lather while giving out a yawn and a morning routine wherein your to-be-or-not-to-be philosophical moment shrinks to the trivial to pull the penis or not to pull the penis out of that still moist, still kind of tight young vagina who stupidly announces she's pregnant, the road to orgasm is clearly drawn

security, one of the issues mccain dangles in his campaign as his rival talks about change

between security and change lies risk, the tried and tested, the dependable one, the traditional showing how to take a risk, how to hurl safe choices to the wind, the devil may really care, as the road to destiny becomes bumpier, and yet those bumps may just make life a series of blasting orgasms

risk a life of excitement for an ounce of security, risk true love for an assured string of wild fornication

what you have to risk may be directly proportional to what you truly desire

mccain must desire something more enormous than the white house

debotong payaso

2007-11-04T05:45:00.000-08:00

(As per request of Howell, I just let my fingers type freely)

(Clown, may dalang magician’s hat. Sa harap nya may isang silya. Kinakausap n’ya ang kunwaring nakaupo sa silya. Lasing.)

Hulaan mo, ano’ng laman nito. Hindi ko sasabihin. Ikaw di ba, ayaw mo ring sabihin sa akin kung ano’ng laman ng puso mo? Pinagkatago-tago mo, hindi naman pala ako. (Tatawa) Kaya itatago ko rin ang laman nito, parang sa magic, magugulat ka na lang, hindi mo akalain. Parang yung ginawa mo sa akin, ginulat mo ako, hindi ko akalaing ‘yung tagapagpatakbo pala ng caterpillar ang laman ng puso mo.
(Galit) Akala mo hindi ko malalaman. Sanay ako sa magic, ako ang magician dito e. Ikaw, tagabantay ka lang nu’ng baril-barilan, tagalagay ng bala, tagabigay ng Big Boy at Bazooka bubble gum sa mga makakabaril sa mga plastic na sundalo at rubber ducky. Ako, kumakain ng apoy, nilalagari ang tiyan, lumalamon ng espada. Ako lang ang magician dito, ako lang ang may karapatang magtago ng mga bagay at ilalabas lang para makapanggulat ng mga tao. Pero tinago mo ang laman ng puso mo, ang kapal ng mukha mo.
Ano’ng lasa ng titi? Maalat ba ang bayag? May sumabit bang bulbol sa mga ngipin mo? Kasing tigas ban g shotgun ang titi nu’ng tagapagpatakbo ng caterpillar? Tumatalbog bang parang rubber ducky ang bayag n’ya? Nginuya mo ba ang bulbol n’yang parang pagnguya sa Big Boy at Bazooka bubble gum. Du’n pa kayo nagtago sa ilalim ng stage ko! Sa ilalim ng stage kung saan tinatago ‘yung parihabang kahon kung saan ako inilalagay ‘pag hihiwain na ng espada ang tiyan ko. Sa ilalim ng stage kung saan nakatambak ang iba pang espadang nilalamon ko, ang mga kerosene na minumumog ko ‘pag kakain na ako ng apoy! Ang kapal ng mukha mo!
(Tatawa) ‘Yung mukha mo, tuwang-tuwa ako. Parang perya, kahit sinong tumingin, mangingiti, mamamangha. Nangingiti ako sa tuwing nakikita ko ang mukha mo. Namamangha ako sa tuwing nakikita kita. Kasing ganda mo ang piyesta, parang santang umaalingasaw sa bait, parang santang prinuprusisyon ang kagandahan sa gabi. Gusto kitang ilawan. Gusto kong magbuga ng apoy upang ilawan ka. (Lalapit sa silya) Gusto kong gamitin ang mga espada upang makalilok ng pedestal. Dahil gusto kong ilagak ka sa pedestal. Kaya lagi kitang inaalayan ng sampaguita, parang sa mga santa. Lagi kitang inaalayan ng pera, parang perang hinuhulog sa pedestal ng mga santa sa simbahan. Tinatanggap mo ang lahat, parang santang tinatanggap ang lahat ng alay ng kanyang mga deboto.
Mukha mo ang hinahanap ko bago ako matulog. Kaya hinanap kita. Dahil sabi ko ililibre kita ng barbecue at hotdog dahil bertdey ko. Ang sabi mo puntahan kita sa baril-barilan. Pinuntahan kita, pero wala ka. Iiyak na sana ako pero narinig kita, du’n sa ilalim ng aking stage, narinig ko ang ungol mo sa ibabaw ng ungol ng tagapagpatakbo ng caterpillar. Ikaw ang debotong nakaluhod sa iyong santo!
Kinalimutan mo ang mga sampaguita, kinalimutan mo ang mga pera, kinalimutan mong ikaw ang aking santa! Masarap ba ang titi? Ang espada masarap ba? Tinanong mo ba s’ya kung masarap din ang apoy? (Mangingiti) Sinabi na sa ‘yong ako ang magician. Ako lang ang kayang kumain ng espada at apoy. Tingnan mo ang nangyari sa ‘yo. Tingnan mo ang nangyari sa kanya.
H’wag ka nang lumuha. Hindi lumuluha ang mga santa. Nakatitig lang sila sa mga deboto. (Matatawa) Ay ikaw, oo nga ‘no? Pa’no ka nga palang tititig sa aking nag-iisa mong tapat na deboto?
(Kukunin ang laman ng magician’s hat) Sige na nga, ipapakita ko na ang laman ng sombrero. (Ilalabas ang ulo ng babae, kakausapin) Kita mo na, hindi ka talaga makaiyak ‘no? Hindi talaga umiiyak ang mga santa. Ayoko na sanang makita ka pa. Gusto n asana kitang ibaon sa limot, parang mga lantang sampaguitang hindi na muling iniaalay, parang perang inihulog sa pedestal ng santang hindi na muling binibilang. Pero hinahanap ka ng katawan mo. Kawawa naman. (Unti-unting ilalagay ang ulo sa may taas ng silya, parang kinakabit sa katawan) Ang tunay na deboto’y maawain. Ako ang iyong tunay na deboto. Ngayon, maaari na kitang dasalan.

W A K A S

----------------
Now playing: Doris Day - Perhaps Perhaps Perhaps
via FoxyTunes

the real husband

2007-11-03T11:19:00.000-07:00

"People languish for years with partners who are clearly from another planet. We want so much to believe that we've found our other. It takes courage to recognize the real as opposed to the convenient."
Notes on a Scandal

You saw him cry, his tongue licking the salt of those real big tears. With his fists clenched, he was hitting the wall. You thought he would hit you. So you kept silent. You were just looking at him, observing, asking your self, "so what if you can't sire a child?"

That was his problem, the evil witch in his fairytale finally revealing her self. You would have wanted to console him, spin dreams with a verbal wand, but you chose to be silent, you knew, you were no fairy godmother.

As with every outburst, there followed a denouement, a calmness which challenged the silence of your nights. Even if you were used to silence, the silence he gave you made you uneasy. It was your time to speak, to say something, not as an antidote to his pain but as a mending hand to his broken ego. Again, you chose to be silent, you knew, you were no therapist.

He was the one who could not bear the silence, he broke it swiftly, with a run down of his love's past glories. He told you about their future, the kind of future being built in the present, the kind of future that would never come: the white house nearing completion, the hefty amount conjugally owned, and the wedding. It was supposed to be one straight road for both of them, a road that would never end as it would creep steadily into the after life. Such road, you wanted to tell him could never exist, there would always be humps and curves, intersections and dead ends. In his case, their straight road was halted by an abyss, in which you've wanted, at that moment, to push him and let his wails be buried into the darkness of oblivion. You did not say anything, you were no murderer.

You bit your tongue, the question was inching its way out of your wind pipes, "Why would a child be important?" Maybe you bit your tongue too hard for such question like tears clouded your eyes. He replied, as if reading your eyes, "She's fond of kids, told me I'm the only one she wants to have kids with." He cried once more. This time, you whispered, "Is it you whom she wants or is it your kids?"

He did not hear you, he was not listening, he was spitting curses and spewing cries of helplessness. He mumbled something about building a family, creating a nucleus which would expand into a dynasty. He was hinting on immortality built on that mighty sperm which would find its way to an egg. He lacked that mighty sperm, from his groin of lust, every sperm would come out weak or dead.

You wanted to bury his sperms, "they're dead anyway," you thought. Your mind was prodding you, "Let's give those sperms a funeral, ask him to do the eulogy." You did not listen to your mind, you listened to whatever compassion was still swirling in your heart. You kept silent.

He broke off with the girl, the wedding was canceled, the nearly completed white house was demolished, the conjugally owned amount sliced in the middle, and the girl was left wondering if she actually wanted to tie the knot to the guy or to his ability to impregnate her.

Call it romantic or even stupid, but you never understood the whole thing. All you knew was when a couple decided to face God or a symbolic representative of God at the altar, they have to promise that they are to be together, in sickness and in health, 'til death do them part. Or something to that effect. You've always been aware that you were no wedding expert.

All you knew was that a husband is someone to share your life with, miserable or blissful, you've chosen him, the ying to your yang or vice versa, the one whose strengths excite your vulnerabilities, whose weaknesses await your potentials. He wouldn't just be an active chronicler of your stay here on earth, he would be the very dirt your soles would have to be acquainted with so that you may walk through life, naked and bare footed.

You tried to recall all those weddings you attended. You regretted having slept in most of them. What was said? What was promised? What was that oath man and woman had to take in order for them to say "I do"? You could not remember, in sickness and in health, if somewhere between or along the line, having children was ever mentioned.

Death, that was the one word you've truly recalled. The dead sperm, the dead relationship, the dead future for both of them, everything was falling into place. Life starts out with the journey of a mighty sperm, and so the journey ends when the mighty sperm dies.

But couldn't life start with death? The remains of the dead would aid in giving life to vegetables, anyway. You've given up thinking about them. You started thinking about yourself. If fate would have it and you would have to take that oath, you would be willing, very much willing to do so, in all honesty and sincerity, soul naked and bare footed, you would say I do, looking at God, embracing a life with your chosen one, unmindful of his sperms, welcoming his weaknesses, loving him whole heartedly, even if he happens to be just another rotten vegetable.

----------------
Now playing: Carrie Underwood - Trouble
http://foxytunes.com/artist/carrie+underwood/track/trouble

on eating alone

2007-11-01T04:00:00.000-07:00

Everyone was busy preparing to leave the office. There was a surge of electricity as the hands of the clock prepare to hit the end of a working day: it was just a few minutes before five o'clock. You were jumpy yourself as you couldn't wait to go home, it was your turn to cook (menudo, the one dish you've mastered) and tell your house mates afterwards, "grabe, napakasarap, napakasarap talaga!"

You were already out of the office, only several steps away to the usual meeting place between you and your house mates when you were greeted by your former office mate. You've already blurted out the customary "hi, ma'am" but she grabbed your wrist. You recognized the impending small talk, you just didn't know how long would the small talk be stretched this time.

You could have just excused your self, invent excuses, or simply leave her. But she had a soft spot in your heart, not just for having formerly shared an office with you. You've pitied her, time and again, and you still pity her until now.

You would see her in that office you've shared before, sitting by the window. You were irked by her before, as she used her age, double your own age, in order to get the best spot at the office. You would catch her staring outside the window, staring at nothing in particular as she would eat her packed lunch.

Once in a while, she would acknowledge your presence, would ask you if you already had your lunch. You'd say, "Katatapos lang po," and she would say, "Ako, ngayon pa lang."

She would try to hide whatever she was eating from your sight. You thought she just didn't want to share it with you. "Big deal," you would say to your self, "as if I like those Ilocano concoctions."

But then again, there were times when she would make you laugh. She would go under her table whenever a student would ask her for the whereabouts of his/her teacher. She would call on the teacher's name, as if looking for her not just under the table but also underneath piles of papers. She would then look at the student, "Wala e."

You couldn't help but smile when she got into a verbal fight with your boss. "I respect the chair, but I don't respect the one occupying the chair," she said pointblank as your boss could only muster a blank expression.

There were times when you've actually admired her. She would be carrying two huge bags of submitted papers together with other piles of folders. "Mahirap pala ang maraming pinarerequire," she'd tell you if you would notice all those papers she had to carry home, "mahirap din maging terror." She would laugh a little and you knew that she would check all those papers, laboriously, one by one, not missing a word, a detail in the format, or a thought. She was quite popular not just for demanding too many requirements from her students but also for checking all those requirements. You've wondered, not just for a couple of times, how was she able to go over all those papers.

She was quite fond of animals. She had lots of dogs, too many perhaps, a dozen or so. She was proud of her dogs as according to her, they never attack her cats, around a dozen too. She also had chickens. She was quite fond of one chicken in particular for she taught that chicken "human values." She had taken pictures of her animals and she showed some to you, the same way that mothers love to show pictures of their children.

You never had the temerity to ask her about children of her own, human children that is. She never mentioned anything anyway. You knew she was no spinster as she was proud of her father's surname which she no longer used. One time, in a rather boring afternoon, she started talking about her husband. "First cousins," she said, "so our relatives were trying to keep us apart." Your mind was asking if you've heard her right,"incest!" and you wouldn't make her repeat what she said, "incest!" Maybe you were wrong, "incest!" maybe they were second cousins or very very distant cousins, "incest!"

You've dismissed that conversation as just another one with a misheard detail due to either a hearing impairment or unfocused listening. She never said anything about it anymore. She invited you to her house. There was only one bedroom. She had a library filled with books, of course. There was her typewriter, the one companion she had during the nights when she writes, quite regularly, stories after stories of her childhood and her culture. She showed you her pets, noisy but obedient to their master. Her house smelled of dogs and cats, chickens and old papers. She was living alone, almost, saved for semi-regular visitations of some of her distant relatives.

The mystery of how she manages to check all those overwhelmingly numerous papers was solved: she had all the time in the world. There was nothing else to do, aside from occasionally writing stories or socializing with her animals, there simply was nothing else to kill time with.

It was the killing of time, the irony of it all that made pity bloom in your heart. One's life is truly too short compared to the life of the universe. At the end of each person's life, there's always this secret or not so secret desire to have more time, to undo mistakes, savor other chances, or simply have another shot at happiness and love. But in her case, you thought, she was just killing time.

When she grabbed your wrist, she said, "Gustong-gusto ko nang umuwi," and so you replied, "Ako rin po." "Hindi pa ako kumakain," she continued, "sumasakit na ngang tiyan ko." You did not have to force concern, "Naku ma'am, kumain na kayo, baka magkasakit kayo." She looked at you, as if surprised that you've said something stupid. "Mahirap kumaing mag-isa."

Before parting ways, you had to listen to her stories about her pets, about her writing, about her busy days, and her empty nights. At home, you started mixing pork and liver, vegetables and sauce in your attempt to create the "grabe, napakasarap, napakasarap talaga!" menudo.

As your hungry house mates devoured your menudo (they had no choice!), seasoning it with the latest showbiz gossips and other personal stories, you thought of your former office mate. She would be eating her dinner, with presumably animals for company, and she would move the plate away from her, look at her animals and most likely, as if in a nightly routine, would bow her head and release a long boiling wail. Or maybe you were wrong.

Maybe eating alone, no matter how difficult it is, as she said, is a matter of choice. Maybe eating alone is a statement to the world. Maybe eating alone springs from courage, the courage to turn your back at desperation. Maybe eating alone is her choice over eating with people who just happened to be available.

In the end, everyone is alone. Company, support group, family, lover, they all don't matter. You die alone, not one from among those who love you would vouch for your soul. Eternal damnation is too steep a price even for love, that in the end, truly, you're on your own. Maybe she knew that, and for whatever it's worth, pity should not be given to her. Pity is not for the brave. Pity is for the truly desperate, those who could not eat alone.

And the menudo from "napakasarap," became "napakasaklap."

the truth about the "look"

2007-10-28T08:22:00.000-07:00

It was years ago: "the lips drawn back from the teeth and a queer almost gloating look in her eyes . . . she looked, you know my dear, quite half-witted . . . and just for a minute, her own sane, comfortable face had borne an imbecile, mindless expression." You were never able to share it, you've shared what made you cry, smile, scream, sigh, or think, but you've never shared what made you shiver. You kept this to yourself, as you've never wanted any pair of hands to get hold of any Agatha Christie book you own. Her world of death, murder and deception has been your law of gravity, the one magnetic pull that makes your flying illusions fall heavily on the ground. The woven stories of that once mentally ill woman have been keeping you sane, the terrifying look that dead woman gave every murderous heart has been keeping you alive.

And then you saw that "look." You were lumped with faces whose names you knew but whose looks were far from what you've been imagining. The smiles were obvious but the thoughts were elusive. One had worship painted all over the face that you've felt like you were some demigod descending from high heavens. One had discomfort splashed on the face, restless eyeballs, and the intermittent forced stretching of the lips that you've wanted to scream, "loosen up, you idiot!"

Your mind raced to that time when you've marveled at a "look": from below, the eyes would rise, lids slowly going up, a smile forming, the eyes gleaming. You've wanted terribly, painfully, to see that "look" again that you've tossed yourself in the middle of that ring of strangers, like a dying lion fighting for dear life with spectators counting its every breath, observing its chest, waiting for it to be still. You were that mighty lion, the crowned king of your cyber jungle. They were expecting you. And when you came, someone slew you with that "look."

It was that fear instilled by Agatha's creation that made you accommodating to the owner of that "look." Words were exchanged as life's little details were swapped. The owner of that "look" became a staple in your boring days. You felt it had to stop.

You started pulling the string, way too much in an attempt to cut loose. You've planned your irrationality, from demanding stupid things to surprising emotional outbursts. But the string was just too long and sturdy. You've changed track. You became straightforward like newly sharpened pair of scissors, you used your tongue as blades, you were able to cut the string. Or were you?

Those words of Agatha came haunting you, that murderous look: lips drawn back from the teeth . . . imbecile, mindless expression. You saw that "look," you were sure.

If it had been just that look, you would have already drown in red wine for having cut that string. But it was more than a look. You knew that "look" came with unhappiness. You've listened carefully, almost emphatically, not just to having lived alone in a spacious flat with only technology warming the body on cold and depressing nights or to countless trips with warm bodies who never really cared. You've listened to the silences, those quiet screams for company, that gentle begging for a touch. You saw the eyes brightening up, almost magically with a simple brush of your hand on the arm, or with a fleeting peck on the cheek. The skin was screaming, the heart was wailing in a symphony of unbearable loneliness. You've listened to those guttural laughs, the ones reflective of long days without laughter, that you knew, quite obviously, those sounds of laughter came not from your wit but from your presence, face to face, you knew you were becoming one lonely soul's source of happiness. That was your fear: lonely people would not easily let go.

You've waited for half of the string to crawl back and knot its self to the other half. But there was no movement from it. You sighed, "finally, it's over." Someone told you to wait for a year. You were already contented, "the string was still fragile, still weak that cutting it was still possible."

You smiled, now you can search again for that other "look," the kind which Agatha never described, the memory of which still keeps you warm on cold and depressing nights. Or maybe you wouldn't dare look for it again. Sometimes, once is enough, a second serving is too much to ask of God.

In bed, patiently waiting for sleep to take you in, you started asking yourself, "was it really fear that drove me to fall prey to that 'look'?" For isn't it true that you yourself is still screaming, begging, and wailing for that one "look" to blanket your fears once more? Isn't it true that until now, in moments of uncertainty, you go back, quite automatically to that moment when you were given that look which Agatha could never describe in her world of death, murder, and deception?

You woke up with tear-stained eyes, you knew you dreamed once more. You dreamed about that other look. You dreamed you've seen it once more. Agatha could not save you. To touch it, you flew, high and fast, your hands failed you. You can never touch a "look," it touches you, in the heart, and that's your truth.

----------------
Now playing: Roxette - She's Got the Look
http://foxytunes.com/artist/roxette/track/she's+got+the+look

menstruation

2007-10-27T02:13:00.000-07:00

You never count the days, no X marks on your calendar. You don't even remember the days anymore. You have a habit of turning to the person nearest you, "What day is it today?" Important dates -- occasions, birthdays, deadlines, appointments -- either you ask someone to remind you of or you just wait for the Friendster reminder. Your phone becomes your guide, you go on with your daily life and just wait for your phone's alarm to tell you that in this day you have to accomplish something like greeting someone or finishing a task. You never count the days for you don't remember them anyway. Nothing in the days is worth remembering. Nothing is significant. You wake up with no memory of the previous day as you fall asleep with no anticipation for the following day. But you know when your menstruation is coming, you don't know the exact date, you just know that it is the day after you've cried.

You start off, quite ordinarily, do the things you have to do in order to survive. But there would come a point, in the middle of the day or when the day is about to say goodbye, when you would feel something, a little dart in the chest, and you would just sit, strength leaving your body, eyes fixed on something you're not actually seeing, mind wandering off to a face, a voice, a place, or a touch, and then the tears would come. You would remember the days.

You think it's funny that a memory would signal another beginning in your menstrual cycle. You would ask the moon, "And I thought you were my womb's signal?" The moon wouldn't answer you, it wouldn't even stare at you, it would just sit still, there with the clouds, as if wandering in a memory of its own.

You think it's natural that with the upcoming gushing of blood, you tend to be vulnerable, emotions riding high with anger and regret. You think that what circulates in your womb is loneliness waiting to be flushed out. You think you'll be cleansed not just of an unused egg but even of unwanted thoughts. You ask yourself, "Monthly, why do I have to remember?"

As the tears touch your cheeks, you admit, "I'm being reminded, quite naturally. Tomorrow, amidst pain, I'll curse being female. Today, amidst pain, I am reminded of the only time I tasted female bliss."

And so you menstruate, the day after the flood of memories comes the flood of blood. It makes you uncomfortable with that thick napkin creating a wider gap between your thighs. It is painful and rendering your every movement awkward. The faucet between your loins would sometimes hiccup a chunk of dark red slimy jell-O. You fear stains that you always use white bat-looking sanitary napkins. You've talked to them, more than once, "If your wings are real, can you just take the pain to flight?"

It is painful, as every memory is. You've tried to wash away memories with tears, hide them beneath promises of new beginnings, and closet them with the clutter of unwanted emotions. But still it is painful, you know it will never be real again. It may haunt you like every ghost does, and yet, just like any ghost, it is fleeting, floating in and out of your present and future.

So even if you've tried avoiding it for fear of being sucked in a number of what ifs and regrets, once a month the black hole opens up and sucks you in. You remember, the face, the voice, the place, the touch. You remember being a woman. And the cycle begins.

----------------
Now playing: Bette Midler - When a Man Loves a Woman
http://foxytunes.com/artist/bette+midler/track/when+a+man+loves+a+woman

the guy who told you to wait

2007-09-22T06:34:00.000-07:00

He said he'd court you. You waited.

He was still attempting an emotional comeback from that failed relationship with a girl he was supposed to marry. She was sweet and lovely, blessed with parental money and living all alone.

He would visit her in her house, spend hours of conversation, eat the food she'd prepare and sleep alone in one of the vacant rooms. She was conservative, and so was he.

He was happy with her, as he could read her the whole Bible and she would savor every word as a convict marching to the electric chair would savor the lingering taste of his very sumptuous last meal.

She was generous with her flattery, as he was thirsty for those flowing flattery to loosen the always tightening grip of low self esteem in his throat. She would buy him things, from hard-to-find cds to fancy socks. He would give her flowers, stuffed toys, chocolates, pieces of jewelry and just about anything labeled with romantic cliche.

They had a planned future of marital bliss: settling outside the country, raising three kids (two girls and one boy), him getting a very high-paying job and her minding the house and the kids. She was willing to give up her job, higher paying than his, in order to cook, wash, and clean for him and their off springs. He was willing to leave his battle worn out mother behind in order to provide, work, and live for her and their off springs.

But someone died, a relative of his. In the wake, his friends consoled him. In the wake, she berated him. She wanted him for herself, for every single moment. He was trying to explain that it was a wake and that he had to interact with those people who were tyring to console mourners like him. But she wouldn't listen. She threw a tantrum, smashed one of those standing big funeral floral arrangements, and then she staged a walkout.

He saw his future walking away from him that he started running after her. He was calling her name. She was sobbing, "I hate you!" Finally, his feet caught up with her. Or maybe she just slowed down, waiting for him to grab her waist.

He grabbed her hand. She faced him. "You neglected me," she said. He repeated his i'm-a-mourner-who-needs-to-interact-with-people-who-are-consoling-me explanation. But she retorted, "Always. You've always neglected me."

He stepped back, surprised with what he heard. She continued, "You seldom visit me." He looked down, "The rumors," he said. "I was protecting you from rumors."

He went on telling her that her nosy neighbors have started weaving stories about them. He heard them once, quite accidentally, when he was on her way to visit her. They said that she was already living with him, that he was her pet: being fed, clothed, and pampered using her parents' money.

She never replied, just turned her back, and walked away. He knew his future had left him.

He tried to reconstruct a life without her. He squeezed as many contacts in his phonebook, thinking that maybe one of the contacts may provide him with another future. He became a text maniac, composing unlaughable jokes and sending them all to just about every name in his phone book. He was a consistent, "good am," "hi," "hey," "nyt nyt," texter. It took him some time before he realized that textmates rarely become future-mates.

He gave up, until you showed up.

You approached him, asking for directions. He was tidying up his office, in the same way as he was tidying up his life, slowly. You felt a jolt, you knew he was attracted.

It was years ago when someone found you attractive. You've had your share of suitors since you started kindergarten. In high school, you were the unreachable goddess, the ice queen who was nonchalant of crushes and puppy love. But you had worshippers, you knew you had them, for words do come around in high school, as swiftly as water could spread itself on a flat surface.

In college, you weren't able to compete with the campus belles. You were ordinary, saved for your inquisitive mind. Once in a while, you could still command admiring glances, but you covered your body with that air of strictly business attitude that you became a walking boy-repellent.

You met someone, someone who was able to undress you of your strictly business attitude, someone who was able to melt the ice in your core, someone who made you descend from your altar. You fell in love. But you lost that someone . . . to someone else.

You tried to win your battle with self-pity. You forced yourself to survive. But each time the sun's light touches your eye lids, you hug your pillow tightly, squeeze shut your eyes, and let yourself be whisked to those moments when you were being worshipped. Your cheeks would feel your tears. And you knew, you could never recover the melted ice shield you once had for your self.

But you were facing him. He was cute, no, even gorgeous. Your mind couldn't decide. You smiled, sweetly, for the first time after a long time. He smiled back. You were to leave his office, but he was delaying you with over-stretched small talks going nowhere.

You chose your pillow. You continued hugging it while dreaming of those moments with that someone who left you, those moments of bliss and pure love which would never come back.

But you went back to him, for a strictly business matter. You already forgot him as anyone at all could be drown easily in your daily, nightly remembrance of that someone who left you for someone else. He remembered you, quite vividly, down to the color of the shoes you were wearing when you first came to him, face to face. You denied having met him. Your memory failed you, for your memory was exclusive, again, only for that someone who left you for someone else.

He was jolly, too jolly to you. He offered you lots of things, things that were meant to prolong your stay. You were receptive, you wanted to listen. You let him talk, share his little stories of life. He wanted to see you, to be with you, as often as a text maniac would forward quotes and corny jokes.

He started neglecting his cell phones as he started forgetting about his text mates. He would rather have you, there in his little world where the future started to peek on that very day you've first walked in his office, without warning, the most delightful message he received from the universe.

You started neglecting remembering your moments with that someone who left you for someone else. You would still hug your pillow at night but there were no more tears to witness you falling to sleep. There was only a smile.

You would think of him, his kindness and his forced jolliness. You would remember his words, his mouth as those words would fall. You would remember his texts, and you knew they were exclusively sent to you. You would remember him and he would remember you as both of you would sink to sleep.

He said he'd court you. You waited.

He did not court you. You never asked why. You drifted away from him. He shut you out of his world.

He found someone else or so it seemed to you. You never found someone else. He went back to texting. You went back to your pillow.

Sometimes, you would ask why. And the answer would come like a raging bull: how could you two have a future together, if both of you have a past?

You wanted to deny that past, block it out of your present so that you may head off for the future. He wanted to drown his memories with words he send in the present. But the past is not just a haunting shadow, to the two of you, it is time itself.

You never wanted him to court you. He never intended to court you. You wanted to relive your past, those moments when you were admired by that someone who left you for someone else. But you knew he was different, he could never be that someone. He may make you forget, in your togetherness, but alone with your thoughts, in the dark, you knew that your tears were for someone else, you knew that the tightness of your embrace to your worn out pillow is with the same tightness that you would always embrace your past.

He savored your neglect of him. You never wanted to be with him every single moment. He wanted to be with you, tried hard to prolong your togetherness for he wanted you to push him to his freedom, the way that he had wanted the girl from his past to push him away once in a while, so that he may breathe, just a little.

You were the cold goddess he was waiting for, that ice queen who would never even glance at him while he was chatting with his friends in one of his relative's wake. You were that missing piece he could not find in her. He was your closure, that one test to the self, that one last hurray before finally going back again to your past.

The two of you parted, like twin forks stretching towards different directions. You would join forever, in your respective cores, there would always be the past, lurking and throbbing, waiting for both of you to return home. And so both of you, sadness and darkness engulf.

On Having a Bud

2007-09-22T02:52:00.000-07:00

I never liked flowers.

They're cute and colorful. They all look so innocent and they smell good. That's why I don't like them.

I would see them and I'd pull those cute little petals, throw them, and step on them. I like the feeling of having all my weight drilling those colorful little petals to the earth. I feel like a hairy dark giant squashing some helpless child in some wicked fairytale. In my fairytale, the hairy dark giant survives. The helpless child dies. The dark hairy giant's evil laugh soars to a crescendo as the blood of the helpless child inches on the cold white marble of some obscure palace on top of some obscure hill.

As a child, I would always change those lollipopish fairy tale endings. At night, alone in the darkness of my room, I would close my eyes while fighting off sleep. I would look at the pale face of Snow White being blotched with her stepmother's spitted saliva. I would see blood, like the color of that infamous apple, trickling from her nostrils as the seven dwarfs take turns in punching her pale face. I would feel good. Blood on something white was my lullaby image cradling me to sleep.

And then there was Rapunzel, falling violently from the tower as the witch peering from the window, belts out, yet again, an evil laugh. I could hear the sound of her body splatting on the ground. Her blood would be spurting from the skin of her back and from her scalp. Again, the ground would be white. Or whitish, since I would be thinking of sand.

Cinderella would have her feet pierced by the broken pieces of her glass slippers while her stepmother is barefooted, break dancing or waltzing with Prince Charming. Little Red Riding Hood's neck would have the Wolf's fangs as her grandmother cheers the Wolf. Sleeping Beauty would have her body pricked by a thousand needles as the witch licks those droplets of blood. And my all time favorite: a little girl trapped in a very transparent plastic "garapon" while a witch's chin is resting on the lid. No blood on this one, but this has always been my scariest road to slumber, until now.

I never liked those fairy tale heroes and heroines. As a child, they seemed to me, cute and colorful. They looked innocent and yes, they seemed to smell good. They all remind me of a flower, whatever kind of flower. And I never liked flowers.

Even with thorns, they are helpless. They may bow down, hide their core, give out some obnoxious odor, or even trap or eat little insects, and still, to me they are as helpless as those fairy tale heroes and heroines who would always need some kind fairy godmother or misunderstood outcasts to survive.

I never liked flowers. I never liked fairytale heroes and heroines. As a child, I wanted to be the witch. And no prince should give flowers to a witch. A witch deserves more, a witch deserves blood.

I've always marveled at the sight of blood. It's like seeing life and death lumped in that red liquid. I never wanted to taste it. I just wanted to look at it. I would see images, of people and places being permeated by the redness of life and death. I would smell the stench of somebody's insides with oozing blood. And I would always hear the different cries of pain with the sight of blood.

How I love swatting a mosquito just to see its blood. How I would push a classmate from the top of a staircase just to bruise her knees and see her blood. How I would punch a classmate's face just to see spurting blood from his nose.

I would grind those helpless gumamelas to bleed them dry. I wasn't concerned with the bubbles I may blow, I just wanted to see them bleed, bleed to death. I wanted the weak to die. Their blood should not flow in the cycle of life and death. Only the witches should survive.

That when given bouquets of flowers, I wanted to vomit. Give me blood and I'll love you ever after. "I am your bud," I was told. From a mind that would have wanted a witch to lick Sleeping Beauty's blood, that would have been just about the funniest line ever verbalized.

In my private bloody world of gore and unapologetic violence, someone wanted to sit in the middle and be a bud.

Maybe witches can spare a heroine. Maybe I can spare a flower, or just a little bud.

freshman

2007-06-17T10:42:00.000-07:00

you're nervous, you're excited, you're bored, you become aware of your pulse as you discover your heart. anything new can make you frightened and thrilled at the same time, hopeful and happy as you find possibilities strewn in your path, and yet you may feel lost and alone as you may discover that the path is only for you.

when you made that first step of yours, definitely the path wasn't clear. your eyes may have had conjured this mirage at the very end of your path, showing you what kind of life would you want to have in the future. but it's just a mirage. you can't just leap towards the end of your path. as you can't push time forward. you'll have to deal with your chosen path, every inch of the way, as you have to deal with time, every moment of its cruelty.

and so you may feel that the weight of the world is on your shoulders. and that such weight may derail you from reaching that oh so delicious life that you have dreamt as a child. and so we start with the first inch of your path, with the weight of the world on your shoulders, embrace that line coming from the novel aptly weight: Choice of subject like choice of lover is an intimate decision.

you have to see little imprints on the subject, for you have to recognize your self as part of the world of the subject before you may embrace the subject and truly call it your own.

that may be the mystery of life: you have to own it.

Dee

2007-06-13T01:16:00.000-07:00

Picture it: There's a young woman, boiling meat, chopping and dicing veggies in a smoke-filled poorly ventilated kitchen with two of her friends serving as her loyal cheering squad as they squeeze their pipes for air and pollute them with nicotine. She's oily like those pork loins she's trying to boil. Like the veggies, in a little while, her heart would be chopped and diced, figuratively -- hopefully.

She was cooking "sinigang na baboy." The "sinigang" mix already came in different variations in any grocery store, but she chose to do it the traditional way, for it had always been a woman's tradition to prepare/cook food for her beloved.

And so Mr. Beloved came, in full PMAer air: back straight, forehead high, hair cropped, chest out, skin tanned, eyes were evasive, words were few, and yes, righteousness was evident.

She served him the "sinigang na baboy," her mouth spewing stories about her life, her nose telling her that she did an amorous job as her hands were careful, too careful not to spill the littlest drop of soup. Her eyes were waiting for his lips to touch the spoon, her ears were waiting for those elating comments on her cooking that may shoot her spirits to high heavens.

She waited for this moment, too long perhaps. For a young woman, months of separation from Mr. Beloved is as long as eternity itself.

Mr. Beloved saw the "sinigang na baboy". He tried to smile with those evasive eyes of his, "No thanks, I'm a vegetarian."

She would have wanted to persuade him, "The soup, taste the soup atleast." But she bit her tongue, which was never her habit. In silence, she felt her heart, chopped and diced.

It could had been a wake up call. She had been engaged in the battle against the bulge. The bulge kept on winning. She kept on losing, both: battle and beloved.

She used to blame it all on the excess fats carried by her body, or maybe on that big mole she has on her cheek, or on her pimples. But she missed the point, as always.

It was the "sinigang na baboy" served not by a "baboy" but served to someone who never wanted "baboy."

It was the "sinigang na baboy," simply put, it was what she was offering. She may had offered her whole heart, whole life, whole existence, even her life after death, and all that her soul could give, but she was offering everything to someone who did not want any piece of her everything.

It was the "sinigang na baboy," definitely, that thing or any thing at all that one has to offer, that would have given her a clue.

But she chose to wallow in deppression, sulked for three or so years. She was crying, heart bleeding for the guy to whom she offered "sinigang na baboy," her Mr. Beloved, a true blue vegetarian.

For years, she grew up with a very low self-esteem, on the basis of her appearance. Her appearance never did cross the line of the ugly, but her mother and her younger sister would always be part of the gorgeous.

She would embellish her appearance, the way she would embellish food: a little sweeter, a little spice here and there. But as always, truth is, a lot of things are relative. How the heart chooses is certainly one of them.

We all have different things to offer: beauty, intelligence, wealth, humor, excitement, understanding, kindness, etc. The gods are choosy, they don't accept everything mere mortals
place at the altars. And the Beloved is even choosier. He is looking for something, wanting something, desiring for something that may be deemed stupid or ambitious, but that's his choice.

Just like the game of life wherein the gods control the rules for the worshippers, it is not the giver who controls the game of love, it is always the receiver.

So she loses her self esteem for a while (or so I hope). But I guess, her self-esteem should not fly with her Beloved. For in matters of love, one should just accept that you may find that someone who won't eat "sinigang na baboy" just because you cooked it, as you may find someone who would eat it sumptuously just because you cooked it, even if he happens to be a strict vegetarian.

Gene and the Cellphone

2007-06-09T22:29:00.000-07:00

I've forgotten what I and Gene were actually watching in one of those sad movie houses in Olivarez, but I do remember that I just got a new cellphone at that time and Gene was still resisting the urge to buy one for himself. Yes, I'm talking history here, close to a decade of nostalgia.

I was texted by Ivy, Tita Daisy's daughter.[Tita Daisy is the administrative officer in our department] At that time, Ivy was still in grade school. [Now, Ivy is a freshman in LB!]

Gene was surprised that Ivy already knew how to text and was even more surprised at how the cellular phone could bridge space between two persons.

I told him to buy one. He said he would really contemplate on it. At that time, he felt it was just an accessory, like a pair of earrings, it may enhance your dealings with the world, but you really don't need it to survive. [You do augment whatever beauty you have with a pair of earrings, but you wouldn't die without owning one, that was his mentality, or so I thought.]

It took him some months more before finally owning a cellular phone. He bought the latest edition of Nokia at that time. He marveled at the fact that the instructions did not come in a booklet or a brochure. It came in a cd from his cellphone kit. He was pestering people with his questions regarding what in the world is bluetooth and why would he contract words when doing so would ruin his grip on language.

It took him a couple of weeks before realizing the wonders of bluetooth and just a few days before he finally sent his first "normal" text (with abrreviations, contractions, alphanumeric combinations and all).

And it just took him a few minutes to realize that he did not need to lift his big bag to his ear whenever he hears a message alert tone, that one could customize or personalize an alert tone so yours may differ from other people's, and that cellphones could vibrate.

But it took me close to a decade to realize that true enough, bridging space between two people is amazing. If it's true that space could be folded, maybe it would not be a bad idea to just make space disappear. Instead of apparating like Harry Potter, why not make that space separating two points to just totally go kaput?

Of course, the consequences are unimaginable. Of course, it may not happen. Of course, that is not my point.

My point is simply, I've been having conversations with an old friend and a new friend via YM, and it just hit me: I no longer know how my old friend looks like now or what actually happened to her life and I have just seen this new friend of mine once and I don't really know much about her, but it seems like while I'm alone in front of the laptop, typing the night away, they're with me.

It felt like the space separating me from them transformed into wires or cables. Yes, those cables and wires are just covering that space, but at that time that they're connecting me to them, I just felt that true enough, they were with me.

Old and new, converging in my present, shattering that cruel space of separation, it felt wonderful and sad.

Why? Because it is bereft of faces and real reactions. Even with the most sophisticated cam, I would still not see pores and that figment of loneliness or joy that may touch the eyes. I would still be aware, after the excitement over updates in life, that there's a screen, no matter if it's thinner than air, it's still there, separating us.

Gene and I, in quoting one of our acquaintances, used to say, "kaya nga may katawan." Maybe that's the problem, words are not enough. Not even images or sound could be enough. Yes, space is a tricky thing for the body and the mind may wander in different directions. And that, physical presence, though reassuring, could not mean that the other person, even if you share the same place at the same time, is really with you.

But then again, the smell, right Gene? What about the smell? Maybe in some near future, those cables and wires, optic fibers and satellites could also transmit smell (or maybe they could already be doing it now). There's a certain familiarity that comes with another person's scent, a certain test perhaps, or a certain power.

The past and the future may merge in a moment, in the present; a whole life may be discussed in one chat over coffee or tea or over the net.

But I don't want words or images. Not even sound could appease me. I want that real presence: skin, scent, and voice, looks and expressed or implied thoughts. Space and time, true enough could never be truly synchronized between two persons. Changes are not members of a professional dance group, they move almost differently at times, never can they be synchronized.

Gene is in Singapore now, trying to conquer the world, or just a slice of Asia. I still go to that movie house in Olivarez, once in a while. It still gives out the same sadness: enough darkness to cover the face, but not enough darkness to put a mantle on mice and spilled drinks and food.

Alone in that movie house, I watched a forgettable movie. The guy manning the film roll even shouted at me, asking me if I was ready to watch the film. I was alone in the dark for I knew that the operator left immediately after colors started licking the white screen. I had the whole movie house all for myself. And then my cellphone started to vibrate. I was no longer alone. Somewhere in the vastness of the universe, some moron wanted to be with me. I read the forwarded corny message. I looked at the white screen. And for quite a few moments there, I felt the urge to answer the forwarded corny message, I wanted to text back. But I was distracted by a mouse who leapt on my feet. I decided to wait, wait before giving my reply to that corny forwarded message, wait for that moment when having a mouse leap on my feet would be a good story to share, face to face.

hesitant

2007-06-08T13:47:00.000-07:00

I'm not so sure about this last part of a monologue. I just don't buy it (though I wrote it #**%&$?5^!).

(Seseryoso) Lahat nagagawa mong joke. Sa lahat na lang may nakikita kang maganda o nakakatuwa. Kaya pati si Snuggle, ikaw ang hinahanap e. Minsan na nga nagseselos na ako e, ‘pag nakikita n’ya ako, wala s’yang reaksyon. Pero ‘pag dinala ko na s’ya sa clinic mo at nakita ka na n’ya, tumatalon-talon pa sabay kampay ng buntot n’ya.

Pati aso ko, gusto ka. Oo naman, pati ako.

Napapatawa mo ako. May mabanggit lang akong gusto ko, kahit hindi ko naman hingin, kusa mong binibigay. Ikaw lang ang nagsabing hindi ko na kailangang mag-diet pills. Pagdating sa ‘yo, komportable ako sa hitsura ko, sa katawan ko.

Ikaw ang nagturo sa aking mahalin ko ang sarili ko. Ikaw ang nagsabing di mahalaga ang sasabihin ng iba tungkol sa akin, ang mahalaga ay kung sino at ano ako ayon sa aking pagkaunawa.

Ikaw Mike, ikaw ang nagtaas ng malaking salamin sa harapan ko para makita ko ang sarili ko. Ikaw lang ang nakapansin na mas inuuna ko ang kapakanan ng iba kesa sa sarili ko. Ikaw lang ang nagsabing, hindi sukatan ng pagkatao ko ang pagkakaroon ng anak. Ikaw lang ang nagsabi sa aking, kung sa kamataya’y hindi ako natatakot, mas lalong di ko dapat katakutan ang buhay.

Ikaw lang ang nagsabing napapasaya kita, na ako ang pinakamabuting babae sa buong mundo. Ikaw lang ang nagsabing iwan ko ang mga bagahe ng aking nakaraan at sabayan kita sa paglipad sa ating kinabukasan. Ikaw lang ang nagbigay sa akin nito. (ipapakita ang singsing.)

Di ko matatanggap Mike. Hindi, hindi dahil sa sakit ko. Nasabi ko na sa ‘yong nawala na ang mga cyst sa ovaries ko at naging normal na rin ang kapal ng lining ng matres ko. Oo, magaling na nga ako.

Wala na akong takot dahil tinuruan mo akong maging matapang. Pero gusto kong lumipad, Mike – mag-isa. Nu’ng gumaling ako, na-imagine ko ang matres ko. Di ba ‘pag hinarap ang matres, para ‘tong paniking nakaladlad ang mga pakpak?

Gusto kong paliparin ‘yon, sa dilim, sa mga sulok ng kweba ng aking pagkataong di ko pa nauunawaan. Gusto ko munang kilalanin ang sarili ko. Ayoko nang tumingin sa salaming inihaharap mo sa akin.

‘Yung obaryo at matres na gusto kong itapon noon, ‘yung gusto kong ipatanggal sa Diyos, gusto ko munang kilalanin, alagaan, mahalin. Sila na sinisisi ko noon, sila pala ang magpapalaya sa akin.

Pakiramdam ko lumaya ako, Mike. Lumaya ako nu’ng nalaman kong wala na akong sakit. Parang pinanganak muli ako. Para akong nakawala sa ipo-ipo. Gusto kong maglayag, lumipad, sisirin ang kailaliman ng buhay. Napahalagahan ko ang sarili ko, dahil pakiramdam ko, binibigyan ako ng Diyos ng isa pang pagkakataon upang mabuhay.

Para akong kinalbong Barbie ni Adrian, binalian ng mga braso’t binti. Gusto kong bawiin ang tunay kong kagandahan ng hindi na naghihintay sa pagdating ng isang Ken.

Mike, dahil kay Ronald, naging puwit ng baso akong basag at maraming bubog. Gusto ko munang isa-isahin ang mga bubog na ‘yon, muling buuin at umasang sa pagkakataong ito, magagawa ko ring pagyamanin ang aking pagkatao, tulad ng diyamante.

At higit sa lahat, gusto ko (ipapakita ang singsing), ‘pag isinuot mo na sa akin ito, buong-buo akong makakaharap sa ‘yo. Na sa pagsabay ko sa paglipad mo tungo sa kinabukasan, paliliparin tayo ng ating pagmamahalan, walang mga takot, walang mga pangako.

Hayaan mong kilalanin ko muna ang pag-ibig at kaligayahan. Hayaan mong pasukin ko muna ang aking sarili. Sapagkat ang pag-ibig, ang kaligayahan, narito lang pala sa loob ko, matiyagang naghihintay upang kilalanin ko’t yakapin.

Hintayin mo muna sana ako, Mike. Tulad ng paghihintay ng bawat Ken na ipareha sila kay Barbie. Tulad ng paghihintay sa pagkakabuo ng diyamante. Hintayin mo muna akong wasakin si Barbie upang makapagluwal ng diyamante.

Oo Mike, mahal kita. Mahal na mahal. Kaya ayokong matali ka sa isang babaeng lasog pa ang sarili at basag pa ang pagkatao.

Hintayin mo lang ako, Mike. Hintayin mo sana ako. Haharap ako sa ‘yo, hubad, totoo, walang tinatago, walang kinatatakutan. Buong-buo. May matres at obaryo. Babae.

Shrek

2007-06-08T12:37:00.000-07:00

I was watching Shrek and another fairytale crossed my mind. So here goes:

Princess Alma Moreno is being interviewed by Prince Joey Marquez in the defunct kingdom known as S-Files. They were married before but eventually separated. Now, Princess Alma had announced that she already called it quits with the young Prince Gerard (or was it Gerald?).

To make this fairytale more interesting, let's say that Prince Joey abandoned Princess Alma for one of the wicked step sisters.
When Prince Joey learned that the young Prince Gerar(l)d pursued Princess Alma, he then abandoned one of the wicked step sisters in his quest to win back Princess Alma.

But alas, this did not happen to some far, far away kingdom. It happened in a very accessible though now dead kingdom: S-Files. Though Prince Joey realized the value of Princess Alma and that the bliss felt with one of the wicked step sisters was just temporary, still, there was no forever.

There were no sparks in Prince Joey's eyes.

Forever never comes back. Forever is the present you've stopped. That, is your fairytale.

decent guy

2007-06-08T11:24:00.001-07:00

There was this guy, decent and nice. He would act nervously whenever you're in sight. His eyes would not want to meet yours when the two of you would be engaged in small talks or heartfelt conversations. But you knew, he would be looking at you, quite in a worshipping way, whenever you're looking at something else.

You knew he was thrifty, always taking note of his expenses. You would catch him cringing every time he would have to pull a bill from his wallet. But he would ask you to eat out, smilingly taking the tab.

He would gently wipe your lips, cleaning them of whatever would be left by whatever you've devoured. He would remind you to take care of your teeth. And he would warn you against eating too much sweets.

You would witness him brag about his moral beliefs to other people, but he would never impose what he believes in on you. He would want you to talk, share your thoughts with him, and he would listen, as if clinging to your every word.

You would see his fear once your eyebrows meet. He would be clumsy, really disoriented, once you confront him about something he'd done which pissed you off.

He would always be willing, too willing perhaps, to do things for you. He may not have the brawn but he would gladly carry your refrigerator to your new home. He may not have the brains but he would patiently (almost pitifully) read the novels you rave about.

You would humiliate him, intentionally, spilling his secrets to almost anyone at all. And he would be very forgiving, he wouldn't even confront you, for his silence would be guided by that one chance of seeing you once more.

His touches would always be gentle, treating each hair strand of yours as if it stands for life's fragility. As for your skin, he would always be careful, like the caring air to a floating bubble.

He would say it to other people, how he cares for you, but never to you, directly. He would let you hear it, deliberately. But words would always fail him whenever you're in front of him.

He would want to marry you, he told his mom. You would have wanted to marry him, as you've told your self.

But the future is bleak. What future awaits someone with a past?

He tried to move on, you were his wings. But you've pushed him deeper into the emotional quicksand he plunged in with all courage and sincerity. You knew that to him, a future with you would just be a shadow of his past.

He never said it, directly. But you saw it, in his eyes, when he first saw you: you look like his former girlfriend. The nostalgia was evident. There would be a look of recognition, that moment of being stunned, mouth open, eyes wide, gaze lost with the return of a ghost.

You were his ghost as he looked passed through you, behind you, searching for his past.

And so, you pushed him away with verbal attacks. You've tried hurting him by trivializing his feelings and insulting his intelligence. When his patience withstood all your weapons, you started ignoring him. Soon enough, he never looked at you again.

Years passed, time took its toll on you as the sweet bird of youth grew fervent wings and took its flight. Alone, lonely and miserable, you saw him once more. This time, you looked at him. This time, his arm resting on a pretty girl's shoulder, he locked gaze with you.

You couldn't help but smile. You may be alone, lonely, and miserable, but still, you were alive. Still, you were not just one breathing ghost.

lost and found

2007-06-08T10:31:00.000-07:00

I thought, I've lost it. It: that thrill coming from your gut, making you want to talk about something over and over again; that thing that pushes you to conjure images and what ifs, awakening your mind to possibilities you just want to embrace.

But as always, with every lost comes a discovery. When I thought I've lost it, I discovered El Lugar de las Cosas Perdidas without wanting to.

Antigone screwed up in her tragic quest. She finds her self freeing the soul of Sisyphus instead of that of her brother. In wanting to fulfill the destiny written for her by Sophocles, she tries to retrieve that which was lost in a place called El Lugar de las Cosas Perdidas.

But the keeper of the place informs her that she would never be able to retrieve what she had lost. Antigone starts doubting if she indeed is Antigone. For if she really is Antigone, then she should be able to fulfill her destiny.

The keeper of the place tells her: (because life is) like a nightmare, from which it is impossible to wake up, is one cycle that never ends.

thus, sisyphus continues with rolling that boulder. thus, the absurdity of life, as summed up by Camus just tells us to imagine that sisyphus is happy. And I guess he could be, for that boulder is but another companion, as you are to a stagnant hill.

I want to believe that nothing is lost, not even the self, that everything is but part of a cycle, and time controls it all.

The film is in Portuguese, with Spanish translation.

And the keeper of the place? A limping gypsy-like character. The very cane she uses is the pen that she writes disappearing words with, as if one's disability comes with one's strength, and in the end, they just don't matter.

In the end, we never really lose it. It's just there, waiting for us, in a cycle that never ends, where death is but a part of life, where life is but an eternal nightmare. Or maybe, it is with the disappearing words, in a writing pad called memory. Or maybe still, it is just nesting in the place built for las cosas perdidas.

termites

2007-06-07T23:36:00.000-07:00

I had my fight with termites, it was exhausting. I would have wanted to go out but I chose to stay in. Maybe I wanted to clean the insides first before facing the world.
As always, with menstruation, I remembered: the thought of having gambled everything and the high price of sin. Is forgiveness capable of washing sins away? Or would they stay forever?
If there is only Baygon or Solignum for guilt, then maybe, just maybe, all those emotional termites could die as quickly as they eat one's insides to death.

luchar

2007-06-07T23:04:00.000-07:00

I would always experience that feeling of being awakened and realizing that I could not move. Sleep would lure me back to its realm as it wrestles with my conscious mind, telling me that going back to sleep means never waking up again.
The wrestling match would continue, for a while -- sleep and wakefulness entangling each other in a deadlock. In sleep, there are dreams, delicious dreams waiting for me. In the waking world, what awaits me are not so delicious realities. But each time, the wrestling match would end, with all my core fighting tooth and nail, literally, to stay awake.
For between life and death, regardless of the offerings of life, I would always choose to live. Two choices, always: live or die. I choose to live.
When I woke up, in the morning, I did not get up immediately, as always. But this time around, I was deliberately delaying my day, for I know that I would have to get that lock done. When I got up, fear was swirling in my mind. How would I get a decent lock? And so I went back to sleep. But I woke up, as always, and I knew there was no delaying time, I had to get that lock.
I got a new lock, had it installed by a locksmith. When he left, I tried on the key to the new lock. I was able to turn it smoothly, easily. When I opened the door, I saw that darkness was starting to eat the sky. I locked the door.
Before I finally succumb to sleep, I made a promise to the night: when morning inches its way to the dark sky, I would unlock the door once more, open it, bravely, ready to embrace the world that waits outside the forever locked world of my own.

the taste

2007-06-07T22:54:00.000-07:00

Every ending is truly sad. I would have wanted to embrace new beginnings but sometimes, the too delicious past, like one's favorite food, you let roll in your mouth, careful not to chew it into minute pieces, savoring its taste as your tongue presses it against your palate, 'til it turns white or pale, prolonging that experience of having tasted something good.
I'm not ready to swallow it yet. I am not to digest it yet. For I know that after digestion comes excretion. I don't want it to leave my system, yet.
So now, I choke, with tears, as it leaves my system. I'll flush it out eventually as I've flushed people and things.